Supersister - The Universal Masters Collection (2002)

Nu de vier originele studioplaten van deze band zo moeilijk te vinden zijn (en de aanschaf daarvan bovendien een flinke aanslag op je portemonnee kan betekenen) is deze verzamelaar een prima alternatief. Muzikaal inderdaad tegen de vroege Soft Machine aanleunend, maar zelf hoor ik ook wel Pink Floyd en een Caravan-orgeltje, en het klinkt allemaal als een klok, waarvoor hulde voor de naamloze remaster-technicus. Alles ook netjes in chronologische volgorde, met als uitzondering de non-album-single She was naked waarvan de A-kant is ingevoegd vóór de albumtrack Dona nobis pacem (dat wel een soort improvisatie op het thema daarvan lijkt) en de B-kant als afsluiter van de CD (en wat leuk dat dat bizarre Spiral staircase er óók opstaat). Toch kan ik deze compilatie niet helemaal de maximale score geven omdat er wel èrg veel nadruk op Present from Nancy ligt: zes van de twaalf albumtracks komen van die debuutplaat, terwijl bijvoorbeeld No tree will grow (on too high a mountain) of Judy goes on holiday hier toch (ook) niet had misstaan, zeker omdat Dreaming weelwhile en Dona nobis pacem wat mij betreft qua niveau een beetje uit de toon vallen. Maar goed, zo is er altijd wat te zeuren.
        Overigens zijn dit allemaal fantastische muzikanten, en Robert Jan Stips is een geweldig inventieve toetsenist, maar aan zijn Engelse uitspraak kan ik me af en toe wel storen. Ècht bijzonder wordt het pas wanneer hij het in Psychopath heeft over een hijger, en voor wie het niet weet: dat was een fenomeen dat (voor zover ik het me herinner) in het begin van de jaren 70 opkwam, mannen die er een kick van kregen om een willekeurig telefoonnummer te draaien en dan heel hitsig te gaan hijgen wanneer er een vrouw opnam. Ik kan me echter voorstellen dat de Engelse term daarvoor iets anders was dan "a panter on your telephone"...