Canned Heat - Boogie with Canned Heat (1968)

Toen wijlen mijn zwager door Amerika toerde (klinkt ruig hè? maar dat was met het Residentie Orkest) nam hij wat muziek voor mij mee, en naast Eric Clapton's Rainbow Concert (de enige andere plaat die ik me van hem nog herinner) zat daar ook Boogie with Canned Heat bij, maar dan niet op elpee maar op musicassette, het ouderwetse maar nu voorbespeelde cassettebandje. Ik heb daar heel veel plezier van gehad, en later nog een paar nummers ervan via een verzamel-CD in huis gehad, maar nu ik hem dan eindelijk op CD heb gekocht kom ik er achter dat die musicassette-versie toch niet zo ideaal was. Ik ontdek nú namelijk pas dat de plaat zelf tien nummers telt terwijl er maar acht op die musicassette stonden: Turpentine moan en Whisky headed woman no 2 waren gewoon weggelaten (alsof het album zo extreem lang duurde?!), en daarnaast was de volgorde van de nummers ook nog eens grotendeels omgegooid, zodat ik het album ken met op kant A Evil woman, World in a jug, An owl song, My crime en On the road again, en op kant B Amphetamine Annie, Marie Laveau en Fried hockey boogie. (Zie discogs.) Gelukkig heb ik nu de "twofer" van Beat Goes On Records met daarop het titelloze debuut samen met Boogie with Canned Heat in prima geluidskwaliteit en met een aardig essay in het CD-boekje, en hoewel ik elke keer nog steeds een beetje teleurgesteld ben wanneer op World in a jug niet An owl song volgt (toch zeker een logisch één-tweetje?) vind ik het toch leuker om het album te horen zoals bedoeld. (Overigens krijg ik zelf naast "And don't... forget... to boogie..." ook vaak ongevraagd de regel "This is a song with a message!" in mijn hoofd.)
        En ik weet niet of het komt door de heerlijke sound (met een voller geluidsbeeld en veel meer "bottom" dan op de debuutplaat), of door het grillige en zeer afwisselende materiaal (het jazzy An owl song naast de knetterende blues My crime, het psychedelische On the road again naast het even trieste als grappige Amphetamine Annie, het Spartaanse Marie Laveau naast het uitbundige Fried hockey boogie), of door jeugdsentiment (maar dat geloof ik toch niet), maar ik vind dit nog altijd een geweldige plaat, met bijna alleen maar hoogtepunten in een perfecte mix van blues en feest.
        Overigens is er op mijn BGO-uitgave toch wel wat aan te merken, want het slotnummer Fried hockey boogie is ingekort van ruim 11 minuten tot 6:45, waardoor Adolfo de la Parra's drumdemo en vooral Henry Vestine's gitaarsolo flink wat hebben moeten inleveren. Wellicht is dit gedaan om de twee platen (verder) integraal op één CD te kunnen zetten? Het is natuurlijk niet zoals het hoort, ook al omdat BGO er noch op de hoes noch in het boekje ook maar íéts over zegt, maar persoonlijk heb ik er geen moeite mee, want de oorspronkelijke "uitgerekte" versies van genoemde solo's behoren wat mij betreft niet tot de hoogtepunten van de plaat, en deze ingekorte versie is zo al smakelijk genoeg.

Fijne recensie Boy helemaal eens. Maat toch even een opmerking over de Fried Hockey Boogie. Zoals ik al schreef, had ik de LP met de ‘juiste’ volgorde van de nummers. En de volledige duur van de songs!!
Luister nog eens naar de Fried Hockey Boogie hoe liefdevol en ook trots Bob Hite hier zijn mede muzikanten introduceert met een korte typerende kleurrijke beschrijving van hun muzikantzijn en hun karakter. Lyrisch gewoon en de solo’s mogen er dan ook zijn. Bob Wilson met een fijne bijtende solo op zijn Les Paul. Drum solo is explosief van Fido de la Parra . Grommende stompende bassolo van Larry Taylor The Mole (wat een nickname voor een bassist) en tot slot Henry Vestine The Sunflower moet laten horen dat hij kan soleren. Wat zegt Bob Hite?
“Now, one day, about 23 years ago in Tacoma Park, Maryland there was a birth on Christmas Day
That's the day the Sunflower came into being, and I'm sure glad
Come on, bustle up that hammer
Go!!! “
Prachtig wat een aankondiging!!! Bob Hite was de gangmaker in Canned Heat.