Autechre - Chiastic Slide (1997)

Toch weer verhoogd naar 4*

De tracks hebben flinke lengte en lijken in eerste instantie niet geweldig veel ontwikkeling door te maken, maar juist doordat dit langzaam gebeurt - en door de subtiele melodieën - blijven ze wel de gehele lengte boeien. Enkel 'Hub' zo in het midden vind ik een klein dipje, maar verder is er weinig aan te merken op dit album.

Zeer solide plaat waar je zowel intensief naar kan blijven luisteren als op 'weg kan dromen' (dit laatste met name door het ogenschijnlijk repetitieve karakter van de tracks).

Overigens ben ik het eens met Goodfella; 'Cipater' is een geweldige opener!

Deze week 'Chiastic Slide' (wat een meesterlijke albumtitel btw) eens "onderhanden" genomen. De industriële percussie zit bij de meeste nummers flink op de voorgrond waardoor er meerdere aandachtige luisterbeurten nodig zijn om door te dringen naar de melodieën/harmonieën op de achtergrond. Daarbovenop zorgen de dichte composities voor uitputtende sessies zodat de luisteraar door het bos de bomen haast niet meer ziet. ‘Chiastic Slide’ is daarom geen instant hartenbreker; eerder een taaie brok om de tanden in te zetten. Zoals John Doe al aanhaalde worden de muzikale motieven niet - op dezelfde wijze als de vorige albums - bloot gelegd, en geven zich maar prijs aan de schattengravers die er tijd voor willen opbrengen. Dat uitpluizen is wel iets dat ik vaker ervaar bij Autechre dus ben ik er hier ook maar eens hard tegenaan gegaan.

De grote klus bestond voornamelijk in het trotseren van de zware delen van het album; veroorzaakt door de gruizige beats. In sommige nummers heb ik er nog steeds wat moeite mee ('Hub'), van anderen kan ik volstrekt genieten van de prachtige texturen en contrasten die in de muziek zitten. Want op de voorgrond klinkt alles redelijk mechanisch terwijl het decor Autechre's geweldige organische expressie laat horen. Hun ondertonen klinken altijd kwalitatief hoogstaand (blijft een soort trademark van Rob Brown & Sean Booth). De muziek klinkt dus wel mechanisch en ruw, maar toch ook niet 100% industrieel, wat ik wel apprecieer.

'Cipater' is een uitstekende (eye)-opener. Zet de toon van het album en scheurt lekker door. Vooral als in 2:50 die schizofrene synth invalt. Dat noisetrackje erna is wel cool maar past inderdaad niet volledig in deze setting vanwege de korte duur. Toch; fijn krakend intermezzootje. Doet soms wat denken aan dat geknars als je een appel schilt. 'Tewe' is momenteel de favoriet. Erg sfeervol stuk dat het vooral moet hebben van zijn subtiliteit en mysterieuze sfeer: de bibber die in track zit, goed gedetailleerde ritmes en de melodische wolken. 'Cichli' behoeft weinig uitleg: eenvoudige aanpak en toch heel doeltreffend.

Daarmee vergeleken is 'Hub' toch een moeilijker geval: minder stabiel maar gaat ook wel redelijk diep heb ik gemerkt. ‘Calbruc’ ligt mij meer. Deze track heeft mooie warme geluidsgolven met harde beats. Vooral als dat gebonk uiteindelijk wegvalt en het fragiele liedje (inclusief geluidje van zo’n muziekdoosje!) uit de achtergrond tevoorschijn komt. Heerlijk.

En zo deint het album verder richting een dromerig einde: 'Recury' met rustige scapes en 'Pule' met warm getokkel. ‘Nuane’ tenslotte is een prachtige track zoals hierboven al werd opgemerkt. Begint redelijk hard maar vlakt dan wat af naar een prachtig bass georiënteerd stuk tussen laag zinderend en hoog fluitend.

Ik voel hier vooral toch de machines en hardware in voorkomen die door een mens worden gestuurd. 'Confield' heeft eerder de precisie en het hermetische karakter (haarscherp, onaangetast & bovennatuurlijks) van het digitale tijdperk. 'Untilted' wordt dan weer meer gestuurd vanuit beide polen vermoed ik. Alle drie andere werkwijzen en daarom ook redelijk verschillende albums. Zelf ben/was ik vooral liefhebber van het 'Untilted' geluid maar ik begin nu eigenlijk ook veel meer analoge werken waartoe deze (?) behoort te appreciëren. Hier zit volgens mij veel groeipotentieel in!

Was destijds mijn eerste kennismaking met Autechre, en nu achteraf na beluisteren van
verscheidene andere albums van de groep later, voor mij ook meteen hun beste. Naar mijn
idee ook de meest toegankelijke, sfeervol met fijne melodieën. Meerdere albums van ze
ontberen de sfeer zoals hier, en klinken vooral mechanisch en steriel. Maar zeker geen spijt
om ook die beluisterd te hebben, want daar zaten ook best prima albums tussen.