menu

Autechre - Chiastic Slide (1997)

mijn stem
3,88 (88)
88 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Warp

  1. Cipater (8:56)
  2. Rettic Ac (2:08)
  3. Tewe (6:57)
  4. Cichli (8:53)
  5. Hub (7:35)
  6. Calbruc (3:51)
  7. Recury (9:44)
  8. Pule (8:33)
  9. Nuane (13:14)
totale tijdsduur: 1:09:51
zoeken in:
avatar van Onderhond
3,5
Tijd om nog eens een Autechre CDtje boven te halen. Blijkbaar niet zo succesvol als de andere Autechre albums/EPs hier, reden genoeg dus om zelf even op onderzoek uit te gaan. Al snel blijkt dat het album een stuk minder toegankelijk is dan de populairdere Autechre. Meer gekrul, gepruts en geneuzel, en minder prominente melodieën.

"Cipater" ratelt in ieder geval stevig door. Typisch Autechre geneuzel met minimalistische melodieën, jammer genoeg niet zo m'n ding (het melodische dan). Klinkt net te bedrukt. Geen al te beste opener jammer genoeg. "Rettic Ac" is een heel stuk beter. Zeer vage samples, abstract gepruttel, met daarover een prachtige en zeer subtiele melodie. Geniale ambient/soundscape track. "Tewe" is een stuk chiller. Rustigere melodieën, licht gepruttel, chill, maar niet zo heel boeiend. "Cichli" is voor mij het echte hoogtepunt van het album. Prachtige achtergrondwave, overheerlijke melodie en leuk gepruttel. Heerlijke wegdroomtrack, en Autechre op z'n best dit.

"Hub" is weer een stuk rustiger en minimalistischer. Amper melodieën, op en neer deinend gepruttel dan na een tijdje wel redelijk drukkend gaat werken. "Calbruc" klinkt een stuk donkerder, met lekkere basses en licht gedistorte samples. Mooi melodietje zorgt voor het nodige tegengewicht en maakt er een interessante mix van. "Recury" speelt weer met wat aanwezigere waves en slaat er enkele vreemde samples door. Zeer mooie, rustige wegdroomtrack. "Pule" begint net te simplistisch, maar weet zich op het einde wel mooi, al is het dan wel absurd subtiel, te ontplooien. "Nuane" sluit wat steviger af, maar weet jammer genoeg niet echt te overtuigen.

Degelijk tot goed album dus, met enkele hoogvliegers, maar ook enkele dipjes. Iets electronischer en minder toegankelijk dan andere Autechre albums ook, zeker als je een Amber gewend bent. 3.5*

avatar van Goodfella
3,5
Volledig eens met je conclusie, alleen bewandel ik een iets andere weg richting dat oordeel. Niets nieuws onder de zon

"Cipater" vind ik namelijk sowieso al geniaal. Echt een fantastische opener met een chill knarsend ritme en sublieme melodie. Sfeer tot op het bot, bijna letterlijk gezien het minimalisme. Track maakt halverwege ook een vrij boeiende omslag. Duidelijk één van m'n favoriete AE tracks dit. De daaropvolgende track is mij juist te bedrukt en dat licht-noisy gedoe past daar niet zo bij. "Chicli" is inderdaad ook erg fijn, geeft ook leuk weer dat ze in deze periode een flinke omslag maakten. Een fris knisperend ritme gaat namelijk hand in hand met een oldschool melodietje, zeer fijn.

Dan wordt het allemaal een stuk minder. Iets te donker en slepend gedoe allemaal. Het ultraminimalistische "Pule" maakt het het geheel al wat beter, al is de uiteindelijke afsluiter weer wat gewoontjes idd. De outro waarin glazen van een tafel trillen is weer wel best leuk.. voor één keer ofzo .

Ook 3,5*, met dank een "Tewe" (bijna vergeten, erg chill trackje), "Cichli" en natúúrlijk die bloedstollend mooie openingstrack. Moet je echt 's herkansen OH!

avatar van Onderhond
3,5
Levert echt niks op hoor. Blijft het een nogal saaie track vinden, sorry

avatar van eviljoke
4,5
Na amber en tri repetae weer een redelijke verandering in het onderzoeken van de technische kanten van de muziek . Weer een album dat eerst iets had van 'wat doen ze nu', maar het is toch een behoorlijk sterk album, dat met meer luisterbeurten meer en meer prijsgeeft. Ben nu wel een beetje nostalgisch terug aan het kijken naar die periode in mijn leven, want mp3 was nog niet zo alomtegenwoordig en door student te zijn had ik ook nog niet zo veel geld, wat maakte dat ik mijn cd's vaker en meer doorgedreven beluisterde.
Nu kom ik vaak tot de conclusie dat ik cd's heb liggen waarvan ik nauwelijks nog besef hoe ze klinken (iets teveel ebay en bibliotheek, veel te weinig tijd door werk en gezinsuitbreidingen), laat staan dat ik soms nog weet waarom ik die of dat album gesoulseekt heb.
Binnenkort echt eens grote opkuis houden en veel dingen wegdoen, behalve mijn bijna volledige warpcollectie die plots stopte na het verschrikkelijk slechte spokes van Plaid. Alleen Jamie Lidell, Jackson met zijn PC band en natuurlijk autechre blijven over in de latere warp jaren.
Oef, zo ben ik toch weer bij het onderwerp gekomen waar het over ging. De robuustheid van dit album en het besef dat ook voor mij autechre eigenlijk nooit nog zal klinken zoals ze ooit gedaan hebben.

avatar van Aurum
4,0
Toch weer verhoogd naar 4*

De tracks hebben flinke lengte en lijken in eerste instantie niet geweldig veel ontwikkeling door te maken, maar juist doordat dit langzaam gebeurt - en door de subtiele melodieën - blijven ze wel de gehele lengte boeien. Enkel 'Hub' zo in het midden vind ik een klein dipje, maar verder is er weinig aan te merken op dit album.

Zeer solide plaat waar je zowel intensief naar kan blijven luisteren als op 'weg kan dromen' (dit laatste met name door het ogenschijnlijk repetitieve karakter van de tracks).

Overigens ben ik het eens met Goodfella; 'Cipater' is een geweldige opener!

avatar van UK-Choonz
4,0
Deze vind ik weer net wat leuker dan zijn voorganger. Wat minimaler en wat meer teruggrijpend om de ambient. Het is iets minder vermoeidende en meer boeiende muziek.

avatar van John Doe
5,0
Lekker lange hiphop achtige industriële electronica beatjams op Chiastic Slide. En bovendien een mooie, soms prachtige gruizige organische textuur zit hierin, evenals een drone achtige nevel.

Nuane is één van m´n favorieten van Autechre. Intens stuk dat indrukwekkend van start gaat met een chaotische funky beat met heerlijke messcherpe verscheurende hats, schurende hypnotiserende granulaire geluiden, een strakke melodie en een dreigende subtoon. Uiteindelijk komt er een mooie breakdown en start een stuk waarbij zachte generatieve computerpruttels langzaam een beknellende brei vormen. Een diepe bassdrone klinkt hier intens onderdoor.

avatar van AOVV
Opener 'Cipater' is meteen een heerlijke binnenkomer, maar voor de rest van de plaat bleef ik een beetje op m'n honger zitten.. Toch een pak minder goed bevallen dan 'Tri Repetae' en 'Anvil Vapre'.

avatar van John Doe
5,0
Die twee zijn voor mij 5*, maar Chiastic Slide kan echt mee op dat niveau wat mij betreft, maar pas na erg lange tijd dat ik dat vind. Ik zou 'm af en toe, met lange tijd ertussen, een kans geven, Zeker over een goede koptelefoon sterk de moeite wat mij betreft om een sterk nieuwe indruk te krijgen. Voor de grootste Autechre liefhebbers is dit trouwens best vaak een favoriet album. Zie hier. Dat soort luisteraars hebben veel tijd erin gestoken.

Dit album is gemaakt in een jaar dat de producenten veel paddo's gebruikten. Vond ik wel leuke achtergrond info om achter te komen. Er zitten ver in de mix gestopte geluiden in, die met aandachtig luisteren en/of een goede set erg van te genieten zijn en een mooie trip opleveren.

Nuane blijft duidelijk één van de allerbesten van Autechre, zeker een top 5 track voor mij van ze.

Tracks 5, 6 en 8 hielden me de laatste jaren van 5 sterren af. Maar nu hoor ik daar ook heel andere dingen in. Heel mooie texturen en details in alle tracks, maar bovenal gevoel. Ik hoorde iemand van Autechre eens zeggen dat ze bij dit album meer probeerden geluiden te begraven in de muziek dan bij het album ervoor (voor de lange termijn), maar ik kon dat nooit zo merken, inmiddels wel. Fijne subtiele gevoelige ambient komt dit nu meer als over, maar ook aggresievere elementen zitten erin, maar alles heeft een extreem fijne flow. Een mooie balans tussen warm en koud is er, en ik zou nog uren door kunnen typen over deze nummers als poging iets van de pracht duidelijk te maken, maar diepte blijft altijd verstopt. Dat is ook de reden dat het 'diepte' heet, je kan enkel blij zijn als je een beetje ergens in de juiste richting wordt gewezen door wat woorden of geluiden, maar echt erheen brengen dat vergt uiteindelijk een ander persoon en hun aandacht, hun eigen ervaring. Daarom laat ik het hierbij voor nu. Als je dit over een slechter systeem draait en nog niet de meeste geluidjes ontdekt hebt, zul je ze helaas ook niet snel horen, en zullen veel tracks te kaal en stukken saaier klinken dan ze werkelijk zijn. Voor mij een duidelijke 5* na lange tijd, ineens een constant super boeiend album geworden. Een geweldig cadeau voor de aandachtige luisteraar.

avatar van kobe bryant fan
4,5
Abstract plaatje van Autechre maar toch weer erg goed hoor!
Cipater is nog een ouderwetse maar straffe Autechre track maar vanaf Rettic Ac krijgen we een Autechre te horen die zich concentreert op donkere en duistere Ambient met af en toe een prachtige melodie. 4* als openingsbod.

avatar van John Doe
5,0
Inderdaad, mooie ademende melodie reist in Rettic Ac op, als je door de harde, maar tegelijk soepele crunchy noise heenluistert. Helemaal typerend voor dit album. Voorgrond: op je afkomend lawaai. Achtergrond: werkelijk vrijwel constant een hemelse ruimtelijke melodieuze wereld.

Ik hou van de humane Autechre (Incunabula), maar ook van de geniaal strak geproduceerde Autechre (Confield). Dit album biedt een perfecte tussenweg blijkt naar lange tijd, beter dan bij Tri Repetae zelfs, die ik jaren als favoriet had en nog steeds zeer na aan het hart ligt. Luister maar naar Tewe, dat is een goede voorbeeldtrack waar je Confield aardig in terug kunt horen. Dit album is alleen wat rauwer dan Confield, misschien ook ietsje pietsje te rauw, maar het ligt me uiteindelijk na veel luisteren meer dan Confield. Confield is een geniaal album, maar net een tikkeltje te veel met handschoenen in een lab geproduceerd voor mijn gevoel om het even makkelijk te zeggen. Deze plaat klinkt wat crunchier. De kicks in de tweede track van Confield zijn ook cruncherig, maar toch nog net te glad om echt te werken. Hier zit dezelfde diepte in, echt, maar meer verstopt. Ben blij het ontdekt te hebben, want dan is het genieten van het hele album! Heb deze op nummer 1 mijn top 10 gezet als vertegenwoordiger voor deze act.

avatar van kobe bryant fan
4,5
Autechre heeft meer vertegenwoordigers nodig! Maar voorlopig heb ik geen plekje in m'n Top 10 voor hen.
Ik ken zo'n 10 platen van hen en deze week (dit is dag 1) ga ik uitsluitend Autechre platen beluisteren en herbeluisteren. Geen enkele andere artiest zal deze week beluisterd worden.

avatar van John Doe
5,0
Leuk . Ik zou zeggen geniet vooral van de subtiliteiten, wat er allemaal in de extra dimensie van deze muziek gebeurt, die je eigenlik voor een groot deel met je fantasie opvult. Anders zou het mij een beetje een te opschuddende week muziek worden! Mijn albumlijstje op gevoel ziet er na bijna 10 jaar Autechre luisteren grofweg als volgt uit, maar het verschuift soms lichtelijk:

1. Chiastic Slide / Tri Repetae met de EP's erbij / Incunabula
2. Amber / LP5 / Exai
3. Untilted / Confield
4. Draft / Oversteps / Quaristice.Quadrange.ep.ae (stuk beter dan het eerst uitgegeven album, zal er nog een keer wat schrijven).

Ik vind zelfs de 4e rang wat ik hier noem wel 4.5 ster waard. Beste EP is Cichlisuite.

avatar van kobe bryant fan
4,5
Alleen de platen van nummer 4 en LP5 heb ik nog niet gehoord. De rest is stuk per stuk geniaal inderdaad. Autechre blijft voor mij de beste IDM maken die er is. Maar ik geloof dat we off-topic aan 't gaan zijn.

avatar van John Doe
5,0
Inderdaad. Ook in de vierde rang zitten genoeg geniale tracks hoor . Om on-topic te gaan. In het nummer 'Pule' van dit album (wat kan overkomen als wat gepingel initieel) kun je grappig genoeg al heel erg de sound van Oversteps horen (die 13 jaar later uit is gekomen).

avatar van kobe bryant fan
4,5
Cichli!
Van een van de dansbaarste Autechre nummers overgaan naar een wave waar ik kippenvel van krijg. Respect!

avatar van John Doe
5,0
Recury, Tewe, Cipater en Nuane zijn voor mij duidelijk mijn eerste favorieten waar ik mensen kan aanraden in te duiken, maar een erg mooie emotie zit zeker op de voor en achtergrond van Cichli.

avatar van Supernormal
4,5
Deze week 'Chiastic Slide' (wat een meesterlijke albumtitel btw) eens "onderhanden" genomen. De industriële percussie zit bij de meeste nummers flink op de voorgrond waardoor er meerdere aandachtige luisterbeurten nodig zijn om door te dringen naar de melodieën/harmonieën op de achtergrond. Daarbovenop zorgen de dichte composities voor uitputtende sessies zodat de luisteraar door het bos de bomen haast niet meer ziet. ‘Chiastic Slide’ is daarom geen instant hartenbreker; eerder een taaie brok om de tanden in te zetten. Zoals John Doe al aanhaalde worden de muzikale motieven niet - op dezelfde wijze als de vorige albums - bloot gelegd, en geven zich maar prijs aan de schattengravers die er tijd voor willen opbrengen. Dat uitpluizen is wel iets dat ik vaker ervaar bij Autechre dus ben ik er hier ook maar eens hard tegenaan gegaan.

De grote klus bestond voornamelijk in het trotseren van de zware delen van het album; veroorzaakt door de gruizige beats. In sommige nummers heb ik er nog steeds wat moeite mee ('Hub'), van anderen kan ik volstrekt genieten van de prachtige texturen en contrasten die in de muziek zitten. Want op de voorgrond klinkt alles redelijk mechanisch terwijl het decor Autechre's geweldige organische expressie laat horen. Hun ondertonen klinken altijd kwalitatief hoogstaand (blijft een soort trademark van Rob Brown & Sean Booth). De muziek klinkt dus wel mechanisch en ruw, maar toch ook niet 100% industrieel, wat ik wel apprecieer.

'Cipater' is een uitstekende (eye)-opener. Zet de toon van het album en scheurt lekker door. Vooral als in 2:50 die schizofrene synth invalt. Dat noisetrackje erna is wel cool maar past inderdaad niet volledig in deze setting vanwege de korte duur. Toch; fijn krakend intermezzootje. Doet soms wat denken aan dat geknars als je een appel schilt. 'Tewe' is momenteel de favoriet. Erg sfeervol stuk dat het vooral moet hebben van zijn subtiliteit en mysterieuze sfeer: de bibber die in track zit, goed gedetailleerde ritmes en de melodische wolken. 'Cichli' behoeft weinig uitleg: eenvoudige aanpak en toch heel doeltreffend.

Daarmee vergeleken is 'Hub' toch een moeilijker geval: minder stabiel maar gaat ook wel redelijk diep heb ik gemerkt. ‘Calbruc’ ligt mij meer. Deze track heeft mooie warme geluidsgolven met harde beats. Vooral als dat gebonk uiteindelijk wegvalt en het fragiele liedje (inclusief geluidje van zo’n muziekdoosje!) uit de achtergrond tevoorschijn komt. Heerlijk.

En zo deint het album verder richting een dromerig einde: 'Recury' met rustige scapes en 'Pule' met warm getokkel. ‘Nuane’ tenslotte is een prachtige track zoals hierboven al werd opgemerkt. Begint redelijk hard maar vlakt dan wat af naar een prachtig bass georiënteerd stuk tussen laag zinderend en hoog fluitend.

Ik voel hier vooral toch de machines en hardware in voorkomen die door een mens worden gestuurd. 'Confield' heeft eerder de precisie en het hermetische karakter (haarscherp, onaangetast & bovennatuurlijks) van het digitale tijdperk. 'Untilted' wordt dan weer meer gestuurd vanuit beide polen vermoed ik. Alle drie andere werkwijzen en daarom ook redelijk verschillende albums. Zelf ben/was ik vooral liefhebber van het 'Untilted' geluid maar ik begin nu eigenlijk ook veel meer analoge werken waartoe deze (?) behoort te appreciëren. Hier zit volgens mij veel groeipotentieel in!

avatar van John Doe
5,0
mooie review (en prachtige titel vind ik ook ja)

avatar van orbit
3,5
Tuurlijk kende ik dit plaatje al, maar ik moest het nog eens luisteren om een cijfer te bepalen. Itt de eerste Autechre platen heb ik hier wel wat op aan te merken, het is allemaal niet instant klassiek. Het is wat afstandelijker en kaler allemaal, ook de donkere sfeer die Autechre soms heeft op zijn eerste platen is hier grotendeels afwezig. Autechre geeft hier duidelijk de aanzet tot hun latere platen die allemaal wat afstandelijker zijn en meer leunen op bliepjes en klankjes, maar niet op tracks die de luisteraar gewoon bij de lurven pakken en onderdompelen in een unieke sfeer. Helaas, ik ben duidelijk een liefhebber van de oude Autechre. Zal wel een afwijking zijn, maar ik moet zeggen en vinden wat ik vind.

avatar van brooklyn
4,0
Gewoon een zeer sterk album en minder ontoegankelijk dan ik dacht. Vooral Recury en Nuane zijn erg sterk. Deze maar eens wat beter leren kennen, 4* voor nu.

avatar van John Doe
5,0
orbit schreef:
maar niet op tracks die de luisteraar gewoon bij de lurven pakken en onderdompelen in een unieke sfeer.
Grappig, unieke sfeer is er echt wel voor mij en veel mensen bij de latere platen. Maar dan wel als je de aandacht erbij kan houden ja. Het is ook juist eerder voller qua evaring onder de oppervlakte (op een subtiele manier dus) dan de vorige platen deze, alleen kaler als je enkel de oppervlakte opneemt naar mijn mening. Het heeft in mijn ogen meer te maken met de manier van aandacht van de luisteraar of dit en de latere platen je bij de lurven pakken, gemiddeld genomen hebben de meeste mensen idd minder met de apartere klanken van de latere platen, maar op de eerste platen zijn het ook gewoon bliepjes en klankjes, synths etc., net als bij de latere. Door exploratiedrang gaan sommige artiesten gewoon initieel voor luisteraars vreemdere/onbekendere geluiden produceren die niet meteen makkelijk verwerkt kunnen worden, totdat ze met het bewustzijn langzaam maar zeker anders worden opgenomen en er toch een emotionele lading in het geluid blijkt te zitten die nieuw voelt. Geestverruimend dus potentieel in mijn ogen die latere platen. Maar moet zeggen dat ik ook een grote emotionele hang heb naar veel van het oude materiaal, zeker bepaalde tracks, maar dat heb je al kunnen merken op het forum hier bij het ''greatest hits of Autechre'' spelletje. Moet zeggen dat ik veel jaren ook na 'Tri Repetae' de kwaliteit het sterkst vond afnemen.

avatar van orbit
3,5
Mwa, veel complexer of gelaagder dan Tri Repeate is dit eigenlijk ook niet nee. Maar het is gewoon wat afstandelijker voor mijn gevoel, sommige tracks lijken zichzelf een beetje in de weg te zitten door tempo op bepaalde momenten terug te nemen of vervelende akkoordjes zoals Pule, sowieso mist er een bepaalde flow in de tracks. Misschien is dat het beste woord om het verschil met de eerdere platen aan te geven. En dat ik misschien niet zo erg in het latere avontuur van Autechre meega wil niet zeggen dat ik avontuur verder schuw ofzo. Bij iets als Artefact van Nebulo trekt het me wel en de dingen van Raoul Sinier ook, dat is minstens zo abstract voor mensen te bevatten

avatar van John Doe
5,0
orbit schreef:
Mwa, veel complexer of gelaagder dan Tri Repeate is dit eigenlijk ook niet nee. Maar het is gewoon wat afstandelijker voor mijn gevoel, sommige tracks lijken zichzelf een beetje in de weg te zitten door tempo op bepaalde momenten terug te nemen of vervelende akkoordjes zoals Pule, sowieso mist er een bepaalde flow in de tracks.
Andere flow zit erin, maar veel flow hoor wat mij betreft (die van Nuane is zelfs vrijwel ongeëvenaard) , hier is Tewe voor een bekende skatefilm gebruikt en die mensen houden volgens mij wel van veel flow . Hoor je (in de volledige versie) dat oosterse klinkende fluitje/synth wat na een paar minuten zachtjes op de achtergrond begint en minutenlang mysterieus mee door wordt gespeeld op de achtergrond? Zo gelaagd was Autechre nog niet eerder wat mij betreft. Dit is een track die ook zo op Amon Tobin's ''Out From Out Where'' had gekund, die vijf jaar later zelfs nog fris was bij de release.

Zelf hebben ze in een interview ten tijde van dit album ook gezegd dat ze wilden kijken hoeveel ze konden verstoppen in hun tracks. Ze begonnen ook vanaf hier bewuster met experimenteren met wat je als luisteraar in de gelaten leegtes kunt invullen op basis van hoe gespeeld wordt met geluiden; dat bepaalde vormen geïmpliceerd/afgeleid kunnen worden op basis van bepaalde (gecombineerde) geluiden en stiltes. De cover van dit album geeft dit symbolisch aan, volgens mij door henzelf gemaakt deze, in ieder geval de Cichlisuite cover is dat, ook de Envane cover uit dit jaar heeft ditzelfde concept (van een derde dimensie die je zelf kunt invullen). De later gemaakte clip van Gantz Graf is een mooie video waarbij dit idee ver is uitgewerkt.

Nogal emotioneel album blijkt dit ook bij een luistersessie met volle overgave (kan dat van harte aanbevelen bij dit album), meer dan Tri Repetae hoewel daar ook best wat flink emotionele tracks op staan als 'Leterel' en 'Clipper'. Maar bijzondere emoties/staten zitten in dit album. Denk dat dit mede te maken kan hebben met de vele psilocybine trips die de mannen in '96-'97 gemaakt hebben; zelfs noemden ze dit in ieder geval als een bepalend iets in een interview, waardoor ze veel nieuwe realisaties kregen. Een nieuw pad is ontstaan hier bij dit album met creatieve vooruitstrevende ideeën, geldt ook voor Cichlisuite en EP7.

Jouw voorbeelden weleens gehoord (al zal ik dat album van Nebulo nog eens een goede luisterbeurt geven), sowieso Raoul Sinier grondig een aantal keer geprobeerd maar dat lag me niet helemaal qua aesthetiek, op dat moment tenminste. Ietsje te agressief waarbij het wat op andere dimensies miste voor mij. Al hou ik soms van wat agressievere elementen, soms klinkt het niet meer mooi voor mij, bij Venetian Snares en Xanopticon luister ik bijvoorbeeld het liefst hun meer uitgebalanceerde en gevarieerde tracks. Live vind ik wat harder/agressievere muziek vaak wel fijn werken, bij Venetian Snares bijv., maar het mag ook bijvoorbeeld cathartische free-jazz zijn met Paal Nilssen-Love op de drums.

avatar van orbit
3,5
John Doe schreef:
Andere flow zit erin, maar veel flow hoor wat mij betreft (die van Nuane is zelfs vrijwel ongeëvenaard) , hier is Tewe voor een bekende skatefilm gebruikt en die mensen houden volgens mij wel van veel flow . Hoor je (in de volledige versie) dat oosterse klinkende fluitje/synth wat na een paar minuten zachtjes op de achtergrond begint en minutenlang mysterieus mee door wordt gespeeld op de achtergrond? Zo gelaagd was Autechre nog niet eerder wat mij betreft. Dit is een track die ook zo op Amon Tobin's ''Out From Out Where'' had gekund, die vijf jaar later zelfs nog fris was bij de release.

Jouw voorbeelden weleens gehoord (al zal ik dat album van Nebulo nog eens een goede luisterbeurt geven), sowieso Raoul Sinier grondig een aantal keer geprobeerd maar dat lag me niet helemaal qua aesthetiek, op dat moment tenminste. Ietsje te agressief waarbij het wat op andere dimensies miste voor mij. Al hou ik soms van wat agressievere elementen, soms klinkt het niet meer mooi voor mij, bij Venetian Snares en Xanopticon luister ik bijvoorbeeld het liefst hun meer uitgebalanceerde en gevarieerde tracks. Live vind ik wat harder/agressievere muziek vaak wel fijn werken, bij Venetian Snares bijv., maar het mag ook bijvoorbeeld cathartische free-jazz zijn met Paal Nilssen-Love op de drums.


Tsja, ik vind Tewe ook best een leuk trackje hoor, maar met dat halvergare filmpje waarbij die skaters eigenlijk naar platte Amerikaanse rock luisteren overtuig je me niet.. Sowieso overtuig je me niet met skaters..
Ik zeg ook niet dat ik dit een slecht album vind, maar duidelijk ondermaats tov. Tri Repeate of Amber, check Foil ns qua flow bijvoorbeeld, stukken beter hoor!
En ik ken zoveel electronica met gelaagdheid en verstopte geluiden, daar heeft Autechre niet het patent op en al helemaal deze Chiastic Slide niet.
En Raoul S heeft best dingen gedaan die met Autechre's abstracter dingen te vergelijken zijn hoor! Misschien niet te snel afschrijven.. ik vind dit vele malen interessanter en beter dan zo'n saaie Tobin, en niet eens zo aggressief

avatar van John Doe
5,0
orbit schreef:
(quote)


Tsja, ik vind Tewe ook best een leuk trackje hoor, maar met dat halvergare filmpje waarbij die skaters eigenlijk naar platte Amerikaanse rock luisteren overtuig je me niet.. Sowieso overtuig je me niet met skaters..
Haha, had ik ook niet gedacht, ben zelf ook geen liefhebber van skaters ofzo, ik had het over flow (natuurlijk).

Vind de flow van Foil niet beter dan welke track dan ook hierop, gewoon anders opgebouwde tracks, een verschil in kijk hierop dus.

Autechre heeft zeker niet het patent op gelaagdheid! NERGENS gezegd ook, vind zelf veel artiesten gelaagder. Vind Autechre als ze al ergens patent op hebben, dan op erg sterke breaks, dat doen weinigen hen proper na (let wel voor mij). Geïnspireerd door Mantronix uit de jaren '80 hebben ze zijn principe diep doorgetrokken. Er zijn niet echt elektronische artiesten die het voor mij beter doen, soms evenaringen, veel gezocht en blijf altijd opzoek. 'Cipater', 'Tewe', 'Cichli' en 'Nuane' zijn hier ritmisch ook top. Tri Repetae en Amber en Incunabula heb ik ook (en zal ik waarschijnlijk ook altijd) op 5* laten staan, relatief gewoon diepgaande en emotieberoerende elektronische muziek.

avatar van orbit
3,5
Ach, we zijn allebei liefhebbers van deze act met zo onze eigen favorieten, laten we het gewoon daarop houden. Ik vind dit best een toffe plaat, maar het pakt me nog niet zo.. komt misschien nog wel. Ik kende deze altijd al minder goed dan die andere 3, dat scheelt misschien ook.

avatar van John Doe
5,0
Ja, was bij mij ook lang het probleem. Goed om hierbij te houden, maar ook prima even wat extra discussie bij Chiastic Slide, het minst bestemde album van deze mannen (op dit moment). dat terwijl het hun eigen favoriet was de laatste tijd.

avatar van Supernormal
4,5
Het is inderdaad een album met veel groei potentieel. Door er veel naar te luisteren doorbreek je als het ware de afstandelijkheid en kan je vlotter 'genieten'. Het vergt echter wel wat meer energie, vergeleken met de meeste andere albums, om ermee vertrouwd te raken.

avatar van John Doe
5,0
Supernormal schreef:
Het is inderdaad een album met veel groei potentieel. Door er veel naar te luisteren doorbreek je als het ware de afstandelijkheid en kan je vlotter 'genieten'. Het vergt echter wel wat meer energie, vergeleken met de meeste andere albums, om ermee vertrouwd te raken.
Juist. Iets wat voor trouwens ook geldt voor TCH van BOC, net als Chiastic Slide een album dat me na een tijd van lang inluisteren in een overdonderend indrukwekkende en gedetailleerde muzikale wereld/luisterruimte kan brengen. Zoeen ervaring van ''wow dat dit mogelijk is met muziek''. Een ervaring waarbij onbekende(re) dimensies in de muziek (tijdelijk) ineens haarscherp worden.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:09 uur

geplaatst: vandaag om 17:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.