Elvis Presley - Pot Luck (1962)

Super album dit. Zo ontzettend veel mooie songs te vinden hier. Ik snap niet dat Kiss Me Quick nooit #1 is geworden in de Verenigde Staten.

Mijn favorieten van dit album zijn;

For the millionth and the last time
That's someone you never forget
I met her today
Kiss me quick
You'll be gone

De rest is natuurlijk ook super.

5*

Persoonlijk vind ik Kiss me quick een te grote rip off van It's now or never, net zoals Surrender (allemaal Italiaanse bewerkingen). Maar voor de rest is dit het beste studio album voor 1969. Met als twee hoogtepunten Something blue en, opgedragen aan zijn overleden moeder, That's someone you never forget.

De rockers Steppin'out of line en Gonna get back home somehow staan ook als een huis, maar Night rider is nog net iets beter. Heerlijk duister en heeft een lekker Sun gevoel.

Elvis had er duidelijk zin en elke track klinkt geinspireerd. Pot luck bewijst, ook al is dit een min of meer vergeten album, waarom Elvis nog zo groot(s) is.

Even mezelf corrigeren......met het beste album voor 1969 bedoel ik eigenlijk het tweede beste album, na Elvis is back. Uiteraard, zou ik willen zeggen. Vanzelfsprekend.

"Fountain of Love" en "You'll Be Gone" zijn twee van mijn favoriete jaren 60 nummers.
"You'll Be Gone" staat overigens niet op de originele "Pot Luck", hoewel het nummer van dezelfde Maart '62 sessies is en geschreven door hemzelf, samen met zijn vrienden Red West en Charlie Hodge.

Inderdaad een héél mooi album, mijn favorieten zijn She's Not You en Suspicion, wàt een song!
Presley blijft toch één van de allergrootste artiesten ooit!

****

In weerwil van de titel is dit veelal een somber Presley-album buiten de openingstrack en hit "Kiss me quick".
Vooral "Gonna back home somehow", "She's not you", "Something blue", "Fountain of love" en "Suspicion" zijn sterke nummers. Dit laatste werd enkele jaren nadien een hit in de versie van Terry Stafford.

Een keerpunt in zijn carrière. Of beter gezegd: de afsluiter van het eerste Elvis-tijdperk. Dit is de laatste non-soundtrack plaat voor een lange tijd. Pas vijf jaar later zou hij met nog een gospelplaat komen, maar ook dan nog hebben de verschrikkelijke soundtracks de overhand. Dit is gewoon nog een uitstekend Elvis-album in de trant van Elvis Is Back en Something For Everybody. Beter dan die eerste is ie natuurlijk niet, maar in mijn ogen overtreft Pot Luck zijn voorganger Something For Everybody. Rond dit album deed Elvis ook een stap terug met zijn betrokkenheid bij de muziek; hij was tot dan toe altijd bij het mixen. In het gevolg, in al die soundtracks trad hij minder op de voorgrond als het ging over de muziek; hij werd (voornamelijk) 'slechts' zanger, en minder de muzikant. Maar het 'afscheid' van deze eerste periode, waar hij aan de top van de muziekwereld stond, sluit hij met deze plaat waardig af. Rond deze tijd moest hij maar het stokje overdragen aan The Beatles en de anderen van de British Invasion.

De muziek. Een goede samenstelling nummers met prima ballads ( Just For Old Time Sake, I'm Yours, Something Blue, I Feel That I've Known You Forever, Fountain of Love, That's Someone You Never Forget) en een paar fantastische 'pop' nummers, met als hoogtepunt Suspicion. Ook Kiss Me Quick en Night Rider mogen er wezen. Naast Suspicion is voor mij ongetwijfeld het hoogtepunt Gonna Get Back Home Somehow, wat een power zit er in dat nummer! Ik weet niet of ik nog moet noemen hoe mooi zijn stem wel niet is, zo in de vroege jaren '60, maar ik doe het toch: hij kan ballads zingen als geen ander en rock/popmuziek klinkt nergens zo goed als met zijn stem. Erg goed album, maar hierna wordt het even doorbijten, met die talloze soundtracks...

Gewoon een goed Elvis album van nog geen half uur.

Voorlopig laatste sterke Elvis-album alvorens hij een reeks zwakke soundtrack-albums zou uitbrengen. Pas met How Great Thou Art (1967) leverde hij weer een sterk album af.

Persoonlijk steekt "Kiss Me Quick" redelijk tegen, maar voor de rest een sterk album.

En de marathon gaat door met Pot Luck, wat geen verkeerde opener is.

Ik moet zeggen dat ik het vrij ''lage'' gemiddelde niet helemaal snap bij dit album in vergelijking met de andere studioalbums. Al met al klinkt het gewoon weer heerlijk allemaal. Kiss Me Quick, Gonna Get Back Home Somehow en Night Rider springen er hier uit voor mij. That's Someone You Never Forget vind ik zelfs iets heel tijdloos hebben. Als het vandaag gecoverd werd zou ik ook durven aannemen dat het pas uitgebracht is. Kleine verrassing als het dan al een kleine 60 jaar geleden uitgebracht werd.

Heerlijk hé, zo'n Elvis-marathon BloodBrothers. Net te laat om mee te doen met het Elvis spelletje dat vandaag afloopt, maar bij een volgend spel zal ik jou ook taggen.

Pot Luck krijgt mijns inziens ook niet helemaal de credits die het wel verdient. Kiss Me Quick is een Elvis-classic en (Such an) Easy Question is mijn persoonlijke favoriet van het album.

Veel plezier met je project!

Dankjewel! Het is inderdaad een geweldig project. Dagen voelen heerlijk aan met The King.

Je mag me inderdaad best taggen, geen probleem! Ik doe graag mee!

Dit is toch wel één van de fijnere lp's van Elvis. Rustig en mooi, maar ook catchy en lekker. De plaat bevat een mooie afwisseling aan songs, waarvan ik er maar eentje wat minder vind (I'm Yours). Erg mooi vind ik bijvoorbeeld Something Blue en That's Someone You Never Forget. Lekkere popmuziek is te horen op Kiss Me Quick, Gonna Get Back Home Somehow en Suspicion. En dat allemaal ook nog eens gezongen door the King. Wat een fraaie stem heeft Elvis toch. Kortom, ik vind dit album hier op Musicmeter ook wat ondergewaardeerd.

Ook dit is voor mij weer een verrassend sterk album van Elvis. Ik had niet verwacht dat hij in de jaren 60 buiten de soundtrackalbums ook nog enkele fraaie studioalbums opnam waaronder ook deze...ik sta net als bij de voorganger, Something For Everybody, versteld van het moois wat je als luisteraar voorgeschoteld krijgt. En van de song Something Blue krijg ik gewoon kippenvel...dat pianootje..prachtig! En ook erg mooi vind ik Gonna Get Back Home Somehow. Maar eigenlijk staat er voor mij geen zwak moment op en geef ook dit album de volle mep!

In eerste instantie werd de bruiloftsmars voor Something Blue gespeeld (ik heb die versie ergens op CD), maar daar zijn ze gelukkig toch vanaf gestapt.

Ter aanvulling op de titel 'Pot Luck': Potluck #Wat eten we vandaag?.

Potverdikkie, wat is dit toch een lekker album, kan er geen genoeg van krijgen. Elke dag beland ie wel in de speler. En bij Something Blue blijft mijn speler steeds hangen...draait gewoon tig x uit zichzelf het nummer af...of ben ik het die steeds dan op repeat druk?

Dit album scoort een 34e positie in de 100 Greatest Albums of 1962. Dat zal de Elvis fans vast tegen vallen.
Ik ben niet zo'n fan en mij lijkt die 34e positie wel OK. Heb mijn oren zo net nog eens goed te luisteren gelegd, maar ik kom toch ook niet verder dan 3*

Vandaag hem weer eens gedraaid. Blijft idd een fijne plaat, die heerlijk weg luister. Vanaf kiss me guick zit je er gelijk lekker in. Maar something Blue is voor mij zeker met afstand de favoriet. Plaat duurt en klein halfuurtje, dus kort maar zeker krachtig

Eén van de meest underrated elvis albums. De cover doet je meteen denken aan een slechte soundtrack. Had eerlijk gezegd het nummer "Good Luck Charm" of "I Got Lucky" wel verwacht op dit album (iets te logisch voor een elvis release).

Verder is dit waarschijnlijk het beste album sinds Elvis Is Back en tot de 1968 comeback. Hoewel de competitie in die periode natuurlijk niet al te sterk is... Favoriete nummers zijn Kiss Me Quick, Suspicion en Such an Easy Question