Lou Reed - Coney Island Baby (1976)

Zijn broer zou later wel de gitarist worden van KISS, tussen 1984 en 1996.

Wel grappig; als er een (hard) rock tribute album van wie dan ook is gemaakt, dan is de guitar commando er steevast bij. (Zie de credits bij allmusic.com)

Eens in de zoveel tijd heb ik een Lou Reed kick en naast de albums die ik dan graag hoor (in het bijzonder Berlin) probeer ik dan ook de albums die me niet pakken weer eens. Zo ook nu maar met Coney Island Baby daar kan ik gewoon niks mee. Ik vind het gewoon saai en de sound staat me niet aan, zelfs Lou zelf klinkt niet zoals ik m graag hoor, te gelikt.
Wordt nooit wat met deze plaat ben ik bang.

Na lange tijd weer eens uit de kast getrokken. Ergens wantrouw ik Lou Reed altijd een beetje als hij goede zin heeft. Cynisch, depressief of beneveld levert hij vaak zijn beste werk af. Lou heeft altijd wel een zekere popsensitiviteit gehad, al wist hij dat over het algemeen goed verborgen te houden.

Deze ligt in het verlengde van Loaded en Transformer. Minder eigenwijs en veelzijdig dan Transformer weliswaar, maar toch zeker een van zijn betere albums. Het is ook een van zijn weinige albums die van begin tot eind consistent van niveau zijn. 'A Gift' is trouwens heerlijk doorspekt met Lou's humor: 'I'm just a gift to the women of this world. Responsibility sits so hard on my shoulder'.

Lou Reed behoort niet direct tot mijn favoriete artiesten (of exacter uitgedrukt: ik voel me bij zijn platen niet thuis). Toch heb ik gefascineerd naar dit album, dat ik onlangs in huis haalde, geluisterd. Ik heb de cd-heruitgave met zes bonusnummers uit 2006 en die is prachtig van geluid. Van de stem van Reed houd ik niet erg, maar de songs vind ik bijna alle zeer de moeite waard. En in instrumentaal opzicht is dit naar mijn smaak een buitengewoon goed gelukt album waarop erg goede musici meespelen. Ik hoor Lou Reed trouwens het liefst met een bezetting zoals hier: voornamelijk bas, drums, gitaren en keyboards. Lou Reed speelt hier verdienstelijk gitaar en ook de drummer Michael Suchorsky vond ik boeiend. Als je het album op cd koopt, probeer dan de heruitgave met de bonusnummers te kopen, want die vind ik een mooie aanvulling.

Helaas is Bob Kulick overleden. Prachtige gitarist die zoveel meer is was een sessiemuzikant.

een lp van 1976 .dat was een jaar met een lange hete zomer en Lou Reed verraste ons met dit top album .zijn voorganger METAL MACHINE MUSIC was een beetje aan mij voorbij gegaan
de twee eerste nummers zijn vrolijke meezingers kant a eindigd grandioos met KICKS (hey man what's your style)
het hoogtepunt van kant b en van deze lp is het ingetogen titelnummer CONEY ISLAND BABY.
na deze lp volgde nog ROCK AND ROLL HEART
Ik vind dat deze 2 lp's de tand des tijds beter doorstaan hebben dan TRANSFORMER
bonus nummers hoeven voor mij niet . zijn volgens mij enkel vulling om de CD vol te krijgen. (sorry als ik daarmee iemand kwets)

Dankzij de albumtop 100 van wendyvortex ben ik deze aan het herontdekken.

Wat een verslavend plaatje toch! Klinkt ook héél erg 70s voor mij (niet dat ik erbij was..). Niet "tijdloos", maar eerder heel sterk verankerd in die specifieke plaats en periode in de tijd. Ik vind het wel leuk; zo fungeert de muziek als een soort portaal naar een mij onbekend verleden.

En mijn kleine van twee is volledig verzot op het openingsnummer - vooral die "now now now"

Lou’s plaat die me het meest raakt, vooral door zijn ontboezemingen in de tijdloze titelsong.