Lou Reed - Coney Island Baby (1976)

Coney Island Babe werd destijds vooral afgerekend op het ontbreken van een nieuwe Walk on the wild side. Charley's girl had de nieuwe hit moeten worden, maar werd dat niet. Bijna 30 jaar na verschijnen is dit misschien wel de minst gedateerde van alle Reed-platen uit de jaren zeventig. Het lijkt er zelfs op dat The Strokes hun aparte sound van dit album hebben gejat. Hoogtepunten zijn: She's my best friend en het titelnummer.
Mijn persoonlijke favoriete Lou Reed-plaat

Niet mijn favoriete, dat blijft Transformer. Berlin komt daar nèt achter bij mij, gevolgd door deze. Gewoon omdat het een sfeervol album is, ok, de echte hits ontbreken zoals je zegt, maar het is een echt mooi album, meer wil ik er voorlopig niet over kwijt.

***1/2 vind ik fair.

De eerste 3 nummers + het titelstuk zijn voor mij de hoogtepunten.

Ik ken en volgde Lou Reed vanaf begin jaren 70 tot eind jaren 90.
zoals bij iedereen was Transformer bij mij een hoogtepunt, gevolgd door berlin. Coney island baby heb ik eigenlijk om een of andere duistere reden overgeslagen tot iemand mij dit voor mijn 50e verjaardag cadeau gaf, met de toevoeging: ook een lekkere ouwe lul.
Langzaam maar zeker ben ik dit album best goed gaan vinden. Het is wat kort en heeft zeker niet de opwindende songs van de voorgangers, maar het hoort af en toe gedraaid te worden en geeft een plezierig jaren 70 gevoel

Kicks en Coney Island Baby vind ik hier de meest waardevolle op. Die krijgen van mij zeker een 5*. Heel apart gebracht. Kicks vind ik zelfs erg vernieuwend voor die tijd om het woord revolutionair niet te gebruiken. Al die stemmen door elkaar en dan dat stoned gevoel van tandknarsend praten. Heel mooi nummer.

heerlijk album , en soms zo opgewekt dat we dat niet van lou gewoon zijn , ik vind alle nummers van goed tot zeer goed , alleen de titeltrack is een geniale track hoe hij mijmert over zijn jeugdperiode, gewoon een briljant nummer .

Sterk en vrij opgewekt album van Lou Reed, alleen ben ik niet zo gecharmeerd van zijn stem. Maar een uitstekend songschrijver is hij zeker, getuige de eerste 3 nummers en vooral de titeltrack dat ik niet minder dan briljant vind.

Ik sluit me geheel aan met beaster 1256

Lekkere plaat van Lou. Vooral de 1ste drie geven een prettige sfeer, met lala's en een stemmige uptempo gevoel.
Kicks heeft in de verte wat van het gevoel van Heroine en steekt wat vreemd af tegen de voorgaande 3. M.n de schizofrene intermezzo's versterken dat
Dit album heeft een sfeer van boulevards en parken met die typische jaren zeventig gevoel. Eigenlijk doet het mij ook wel wat denken aan Greetings from Ashbury Park N.J. Tuurlijk appels en peren, maar met het prachtige Coney Island Baby, is dat m.i ook niet zo heel ver gezocht.
Dit album heeft wat voeten in aarde gehad voor Lou. Na MMM hadden ze het wel gehad met Lou en had hij geen cent te makken. Het contrast met Coney Island Baby is dan ook groot te noemen.

Als geheel bevalt mij dit album wel, rustig aan, relaxed, wat bijv. goed naar voren komt in Nobody's Business.
De aflsuiter is een van de beste die er zijn om een album af te sluiten.....wanna play football for the coach....oooooooooooh.

Meesterwerk van Lou Reed. Alleen het titelnummer is al voldoende om dit werkje te bemachtigen.

When youre all alone and lonely
In your midnight hour
And you find that your soul
Its been up for sale

And you begin to think bout
All the things that youve done
And you begin to hate
Just bout everything

But remember the princess who lived on the hill
Who loved you even though she knew you was wrong
And right now she just might come shining through
And the -

- glory of love, glory of love
Glory of love, just might come through

Toen ik vorig jaar over Coney Island (Brooklyn, New York) liep maakte een vreemde sensatie zich meester van mij.

Een toegankelijke plaat van dhr. Reed. Luistert lekker weg en doet je eventjes wegdromen... naar overzeese stranden, nachtelijke wandelingen en bruisende uitgaanslevens. Wat een contrast met Metal Machine Music, het bewijs voor de veelzijdigheid van de man.

Lou Reed is een held. Maar door het nummer "kicks" luister ik hier niet graag naar. Wat een kreng is dat, 6 minuten en de meest verschrikkelijke geluiden er door heen, ik tre dat niet.

4 * maar omdat kicks het geheel voor mij verpest 3 *

Ben je niet wat te streng, Lowieke? Maakt het zachte "Coney Island Baby" niet wat goed? En de bonustracks?

Zou zo maar eens kunnen.

Volgens mij heeft Mark Knopfler ook erg goed geluisterd naar het titelnummer.. de hele Dire Straits stijl lijkt opgehangen aan dit nummer.

Heb dit album een hele tijd niet gehoord, het is lang niet gek. Lou raakt een gevoelige snaar, met zijn typische zangstijl, dat New Yorkse levensgevoel dat er omheen hangt en de tegenstrijdige teksten tussen hoop en wanhoop.

Ik vind dit een beetjehet dommere broertje van Transformer. De ingrediënten zijn hetzelfde, maar het gerecht toch wat minder pikant.

Niet zijn beste maar zeker genietbaar.

De titeltrack is geweldig, schitterend gitaar spel!

Niet enkel het gitaarspel maakt dat nummer prachtig. De emotie en melancholiek waarmee het gebracht wordt is buitenaards... Dat is ook één van de redenen tot mijn grote liefde voor deze plaat; de sfeer die dit album bevat. Zorgt ervoor dat hij bij mij 'hoger staat' dan Transformer, en af-en-toe even 'mooi' als het geniale Berlin.

Hmm, misschien dat ik iets te negatief ben. Ik zal het nog eens goed luisteren. Ik vond juist Charlies Girl en She's my best friend de beste nummers.

Het is bij mij dan weer mijn favoriete Lou Reed plaat samen met "Transformer". Echt een onderbelicht pareltje wat mij betreft. Dus zeker nogmaals proberen.

Nu je het zegt, naast het gitaarspel lijkt de stem er zelfs op!

Super plaat van Reed die niet veel onder doet voor Transformer.
Kicks voelt of ik een dikke lijn speed naar binnen heb gewerkt.
Ken geen artiest die zo goed het gevoel van wat drugs met je doet in songs verwerkt.
Crazy feeling. Heerlijk nummertje met die klokkenspel geluidjes. Fijn gitaar werk ook op de hele plaat. Zeker na Transformer en Berlin de beste uit de 70s.

Net ook weer eens gedraaid. Hoewel aan de korte kant beviel ie me beter dan enige tijd geleden. De achtergrondkoortjes zijn mooi zoals bij Crazy Feeling en Coney Island.
Dat laatste nummer, titelnummer, heeft toch wel wat, op het moment dat Lou aanzet en het volume omhoog gaat.

Vandaag voor het eerst beluisterd. Ik loop beetje bij beetje Reed's discografie chronologisch door en inmiddels ben ik hier aanbeland. De eerste indruk is erg positief: het klinkt allemaal behoorlijk organisch, dit is duidelijk een plaat met een coherente sfeer. Het enige nummer dat zich daar een beetje aan onttrekt, Kicks, vind ik dan wel de positieve uitschieter naar boven, hier is toch wel aardig de oude VU (Heroin, Murder Mystery) in terug te horen. Desalniettemin vermoed ik dat dit album wel meer favorieten gaat opleveren in de toekomst, ben hier erg over te spreken (nadat Sally Can't Dance en Rock N Roll Animal me een tijd terug nogal tegenvielen).

Nu heb ik nog nooit een interview gelezen waarin hij Lou Reed als inspiratiebron heeft genoemd, maar het zou zomaar kunnen. Zou inderdaad prima passen op hun debuutalbum. Waarschijnlijk vind ik het daarom ook zo'n sterk nummer.

Lange tijd mijn favoriete Lou Reed album. Minder drama dan Berlin, minder hoempa dan Transformer.
Heel erg New York in de zomer.

Heerlijke laid back plaat. Heel sfeervol, geweldig hoe hij met vrij ingetogen nummers toch een enorme intens gevoel weet op te wekken.
Mijn favoriet; Kicks, lekkere groove, cool,

3,5* voor dit album? Wat bezielde mij? Volle punt erbij! Reed is hier namelijk in topvorm goed geproduceerd ook

De gitarist hier had nog bij Kiss gesoliciteerd in 73 maar toen werd Ace Frehley aangenomen. Volgens wiki dan.