The Motels - The Motels (1979)

prachtig album van the motels, die nog een paar goeie platen zouden afleveren en daarna in oblivion verdwijnen

vooral total control , celia en het prachtige dressing up zijn zeer sterk !

Amerikaanse new-wave groep uit Berkeley, California.
5 albums tot en met 1985, waarvan dit de eerste is. In 1987 gestopt.
Spannende, puntige, soms haast staccato gitaarpopliedjes met een scherp randje die zich snel in je hoofd nestelen.
Met die aparte stem van zangeres Martha Davis.
Total Control is een wereldnummer.
Ook Anticipating, Closets and Bullets, Celia en Counting zijn erg sterke nummers.
Verplichte kost voor iedereen die interesse heeft in de Amerikaanse new wave van eind jaren 70, begin jaren 80.
Het goede nieuws is dat The Motels sinds 2001 weer bestaan en toeren en ook weer een aantal CD's hebben gemaakt, waarvan ik er helaas (nog) geen heb.
Deze heb ik nog op een bandje (samen met Pat Benatar) en op LP.

Wat een verrassend leuke plaat is dit. Ik kan me helemaal vinden in de omschrijving van Dibbel '

Die bas, die stem.. prima album!
Naast de genoemde nummers viel ook Counting me op. (en ja Total Control is idd een erg fijn nummer)

Nu in 2017 vind ik em verschrikkelijk gedateerd ...

Album-hopping: kwam er gisteren achter dat de nieuwe EP van Cults Motels (2018) dus eigenlijk alleen (3) covers van dit album bevat. Hun uitvoeringen vond ik prachtig, en eigenlijk leuker dan wat ik herinneren van hun eigen laatste album. Dus even de originelen erbij gepakt, die klinken inderdaad nu wel wat gedateerd.

origineel vs cover:
Een sterke voorkeur voor de covers maar Total Control vind ik even mooi in beide versie's. Veel mooier zijn de covers van Celia maar vooral Atomic Cafe, daarvan het tempo wat omlaag geschroefd is.

Ik vind het een prima album. Eigenlijk muzikaler dan tijdgenoten als the Cars. Naar het eind van de LP hoor je ook echo's van muziek van voor de New Wave tijd, wat dit album een uniek karakter geeft. Jammer dat ik niet zo gecharmeerd ben van de (kinder)stem van Martha Davis, halfje eraf.

Positieve verhalen hierboven, bij mij echter wil dit debuut van The Motels niet landen. Ja, het is onderkoeld gespeeld en zangeres Martha Davis heeft best een fijne stem, maar het is allemaal zo keurig ingehouden dat ik afhaak.
De vlotte opener Anticipating opent best lekker en Kix doet wat het zegt, daarna echter... Total Control duurt bijna zes minuten, kabbelt en kabbelt met flauwe toetsen en sax in het solodeel. Alsof ik Vriendschap van Het Goede Doel hoor, maar dan zónder climaxen. Pas met Closets & Bullets komt er weer enige pit in de muziek, van het gitaarspel van Jeff Jourard word ik evenmin warm.

Kant 2 biedt meer hiervan, waarvan ik alleen bij Porn Reggae de oren spits omdat er iets interessants gebeurt met afwisselend reggae en uptempo (jaren '70-klassieke) rock, in licht verteerbare popsaus gedrenkt. Een licht-Brits geluid bij deze Californiërs. Maar melodietjes die beklijven? Niet bij mij.
Mijn reis door de new wave van 1979 kwam van het Londense After the Fire en ik keer terug naar die stad, dankzij The Slits.