The Motels - The Motels (1979)

Ik vind het een prima album. Eigenlijk muzikaler dan tijdgenoten als the Cars. Naar het eind van de LP hoor je ook echo's van muziek van voor de New Wave tijd, wat dit album een uniek karakter geeft. Jammer dat ik niet zo gecharmeerd ben van de (kinder)stem van Martha Davis, halfje eraf.

Positieve verhalen hierboven, bij mij echter wil dit debuut van The Motels niet landen. Ja, het is onderkoeld gespeeld en zangeres Martha Davis heeft best een fijne stem, maar het is allemaal zo keurig ingehouden dat ik afhaak.
De vlotte opener Anticipating opent best lekker en Kix doet wat het zegt, daarna echter... Total Control duurt bijna zes minuten, kabbelt en kabbelt met flauwe toetsen en sax in het solodeel. Alsof ik Vriendschap van Het Goede Doel hoor, maar dan zónder climaxen. Pas met Closets & Bullets komt er weer enige pit in de muziek, van het gitaarspel van Jeff Jourard word ik evenmin warm.

Kant 2 biedt meer hiervan, waarvan ik alleen bij Porn Reggae de oren spits omdat er iets interessants gebeurt met afwisselend reggae en uptempo (jaren '70-klassieke) rock, in licht verteerbare popsaus gedrenkt. Een licht-Brits geluid bij deze Californiërs. Maar melodietjes die beklijven? Niet bij mij.
Mijn reis door de new wave van 1979 kwam van het Londense After the Fire en ik keer terug naar die stad, dankzij The Slits.