La Quiete - Tenpeun '01-'05 (2006)

De stille. Toch altijd lachen als je je screamoband zo noemt want dit is toch helemaal niet stil. La Quiete is een Italiaanse screamoband die begon in 2000, ook leden van Raein zitten hier in. Teunpeun is een verzamelalbum.

Onder de chaos bevinden zich af en toe hele mooie gitaarlijnen die jammer genoeg compleet worden verziekt door rommelige drums en een schreeuwlelijk. Het genre heet dan ook screamo maar er zijn toch ook bands in dit genre die de chaos en prachtige melodieën kunnen vermengen op een geweldige manier. Dan hebben we het bijvoorbeeld over de Japanse band Envy.

De zang is dus extreem schreeuwerig en dat vind ik eigenlijk alleen maar zwaar irritant. Het voegt ook compleet niks toe aan de muziek en het is ook niet emotioneel of zo. Iets wat ik bij bands als Orchid, Envy en Circle Takes The Square wel heb, vooral bij die laatste band heb je echt het idee dat er een vocaal gevecht bezig is.

Als je die rommelige drums weghaalt en de schreeuwer gewoon naar huis stuurt en de prachtige gitaarlijnen houdt, dan was La Quiete misschien nog wel een goede post-rock achtige band geweest. Nu is het voor mij alleen maar een brei waar af en toe erg mooie dingen tussen zitten die niet goed worden benut. Het klinkt ook alsof het oefenruimteopnames zijn. 1,5 ster.

Het enige wat ik er aan over hou is koppijn. En ik ben toch behoorlijk wat gewend.

Er zijn inderdaad betere zangers, maar voor mij voegt hij wel degelijk iets toe.
En instrumentaal is het inderdaad, fantastisch!

Wat een aandacht voor dit schitterende genre de laatste tijd

Grappig dat sommige de vocalen niet trekken, dan wil ik jullie graag kennis laten maken met The Spirit of Versailles, met op enkele nummers Donald Duck die de teksten door zijn snavel heen jast

Voor een post-rock variant van La Quiete/Raein is er trouwens Neil on Impression in het leven geroepen.

Vind het ook vrij normale screamo vocals, als je bijvoorbeeld kijkt naar de Reach Out/Honeywell split, Charles Bronson of het oude spul van Jeromes Dream, dat is veel onvaster (en beter?).

Screamo, het is een genre dat ik nog maar pas ken, dus ken ik ook nog niet zo veel uit het genre.
Bands zoals: Orchid, Circle Takes The Square en Snowing zijn me wel bekend. En vind ik fantastisch! Maar La Quiete een Italiaanse Screamo band, kende ik nog niet. Tot dat Niels dit in het 'Review Album Van De Maand' als zijn tip voorstelde. Ik was erg benieuwd en dezelfde avond heb ik Tenpeun '01-'05 al eens beluisterd.

19 nummers staan er op deze plaat en toch haalt deze verzamelaar maar een lengte van 35 minuten. Dat komt omdat het 19 korte maar energieke songs zijn. De opener bijvoorbeeld, de riff is prachtig, vanaf dat de zanger ook nog eens begint te schreeuwen voel ik pas echt de adrelanine. Ook het moment waarop we alleen de drums horen is fantastisch.

De zanger is inderdaad niet een van de beste, maar hij past zo goed bij de snijdende riffs en het heerlijke drumwerk. En weet de muziek nog spannender te maken. Natuurlijk is dit niet een van de toegankelijkste platen, want dit lijkt op het eerste gehoor één grote chaos. Maar daar hebben ze ook aan gedacht want er zijn genoeg rustpunten. Waar de gitaar op de voorgrond treedt samen met de drums.

Favorieten aanduiden is natuurlijk erg moeilijk, iedere song heeft wel een lekkere riff.
Een fantastische drumpassage of een prachtig rustig stukje. Missers staan er ook niet op.
Dus een verdiende 4,5*, voor deze prachtige verzamelaar.
Deze zal hier nog veel gedraaid worden.

^O^


De vocalen van La Quiete zijn wat 'zachter', wat minder scherp of doorborend dan die van de screamo bands die ik ken. Het lijkt af en toe wel wat op blaffen. In die zin is het toch redelijk anders dan ik van bands als Orchid, Raein of Pg. 99 gewend ben. Moet er dan wel bij zeggen dat ik er nog helemaal niet zoveel ken, dus ga zeker eens achter wat bands aan die jij hier noemt (Jeromes Dream was ik sowieso al van plan te checken).

Bij Jeromes Dream moet je alleen niet vanwege hun laatste opgenomen nummers afhaken, daar lijkt het of de vocalist door een megafoon wat roept, doordat zijn stem naar de knoppen was omdat hij geen microfoon bij shows gebruikte

Dat had ik al gelezen, dat hij zonder versterker zijn stem tot bloedens toe kapot schreeuwde

Vind La Quiete ook geen standaardscream hebben hoor, het is meer gillen dan schreeuwen en dat maakt het juist zo tof w.m.b. Zanger heeft niet een raspje in zijn stem en moet daardoor des te wanhopiger gillen om het eruit te krijgen. Ik snap trouwens echt niet dat sommigen de vocalen niet sterk vinden (in ieder geval relatief tot andere screamo), zowel bij La Quiete als Raein vind ik ze fantastisch. Check bijvoorbeeld Ogni Nuovo Inizio, echt, die samenzang, zo geniaal. Draagt volledig bij aan waarom Italiaanse screamo doorgaans zo geniaal is - melodieus ontzettend sterk, vaak lekker chaotisch en schreeuwen tot je erbij neervalt. Dat hele gevoel, dat van catharsis, volledige ontlading, dat weet La Quiete zo ontzettend prachtig zelfs in studio-opnames te vangen, en daar dragen de vocalen voor een heel groot deel aan bij imo. Petje af!

Jeromes Dream heeft/had echt een uberscreamert, die naar verluid zijn stembanden kapotgilde. Later materiaal heeft de z.g.n. megafoonvocalen, of er nu echt een megafoon aan te pas kwam weet ik zo 1-2-3 niet maar er is wel degelijk wat met de vocalen gedaan daar - die waren vanaf toen niet meer unprocessed zeg maar. Vind het vroegere materiaal zelf daarom beter.

Zoals McSavah trouwens al heel terecht zei is er inderdaad Neil on Impression voor degenen die een wat minder heftige inslag willen horen; vind dat echter maar een matig bandje helaas, dat de magie van Raein en La Quiete mist. Sowieso heb je hier nog altijd de Giardino Segreta tracks.

Hoe dan ook: voor dit monsterlijk mooie album. Wie weet verhoog ik hem nog wel eens. En Jeromes Dream ga ik gauw checken

Ik ben de laatste paar dagen weer helemaal in de ban van emo en omstreken, en dus passeert de muziek van deze geweldige verzamelaar van deze geweldige band ook weer af en toe de revue. Asterix is gewoon één van de allerbeste nummers ooit. Niet alleen het pianostuk, maar ook dat bril-jante gitaarwerk daarvoor verdient een waar je akelig van wordt. En dan die bas

Doordat het een verzamelaar is haalt deze niet het niveau van de 10", maar er staan zeker een groot aantal knallertjes waardoor dit nog steeds heel goed is