La Quiete - Tenpeun '01-'05 (2006)

Verrassend genoeg (of misschien vindt u het helemaal niet verrassend, maar goed) is de Europese screamo-scene er één om trots op te zijn. Hoewel we nog geen bands hebben met een legendarische status als Saetia, Orchid (beide VS) of Envy (Japan) timmert men hier al tijden lang aan de weg met meestal bijzonder goede resultaten. Vooral in Italië weet men hoe het moet. Het inmiddels ter ziele gegane Raein was een fantastische band en bracht één werkelijk geniale plaat uit die zich kan meten met veel van de overzeese output (Il N'y A Pas de Orchestre) en ook dit La Quiete (met de drummer van Raein in de gelederen) mag gerust geniaal genoemd worden. Hoewel dit Tenpeun '01-'05 een verzamelaar is die nummers van split en compilaties bijeen brengt klinkt het allemaal als één geheel (wat best knap is, toch), en dat geheel is op zijn minst overdonderend. Qua geluid in het hoekje van Raein hoewel nog iets chaotischer, maar in essentie dus even goed een kruisbestuiving tussen Envy, Saetia en Orchid, oftewel even melodieus als chaotisch. Werkelijk fantastisch, aanrader voor alle screamoliefhebbers! 4,5*

En nog maar even de lofzang afsteken over deze verzamelaar, die ik ontzettend vaak draai en nog elke keer beter ga vinden. De uniformiteit in geluid roemde ik al, maar hoe dat geluid op zich in elkaar steekt verdient nog wel wat eloboratie. Ik plaatste dit al in het hoekje Raein, wat mij betreft gewoon een terechte categorisatie (en welk feit me doet stellen dat de Italiaanse screamoscene de beste van Europa is), hoewel er toch wel wat nuance moet worden aangebracht. Waar Raein toch vrij toegankelijk is (maar daarom niet minder hard of screamo ofzo), is La Quiete iets minder grijpbaar. Minder transparante structuren, niet altijd traditionele songs, maar wat gedurfder nog wel. Een grote forte nog hierbij is (hoewel dit dan ook wel weer geldt voor Raein) de zang. Sowieso een werkelijk voortreffelijke scream, maar de verpletterende, chaotische samenzang zo hier en daar, waarbij de andere bandleden soms volledig buiten de maat en toonladders meeschreeuwen, tilt dat naar een nog hoger plan - fantastisch intens gewoon. Dat geldt verder voor de complete sound ook natuurlijk. Geweldig. Mandorle Amare etc. is al meteen zo'n nummer dat je totaal meesleurt, waarvan je je vuisten in de lucht wil slaan en zo keihard op wil meeschreeuwen, en men weet dat nog eens de hele plaat vast te houden ook. Gaat dit horen!

damm vetste plaat van la quiete
vooral * is om te kwijlen
geniaal intro

Zojuist dan mijn echte versie binnengekregen, blijkt mijn digitale versie al die tijd echt compléét verkeerd getagged geweest (of mijn echte versie is mank, maar dat lijkt me wat sterk). Genoemde favorieten enzo kloppen dus niet meer. */Asterix heette bij mij Alle Foglie (fucking goed nummer), AI Bambini etc. Mandorle Amara, etcetera, klopte geen zak van in ieder geval. Blijft verder gewoon een feit dat dit echt briljant is, natuurlijk. Nog altijd 4,5*.

Gristus wat is dit toch ongelooflijk ontzettend bizar goed. Promotie naar 5*.

Ik ben volledig nieuw in de "screamo-wereld". De aanstekelijke berichtjes van sxesven zetten mij ertoe deze eens te beluisteren. Ik moet zeggen: ik kan er best naar luisteren
Ik moet nog erg wennen aan de screams.
sxesven, zijn er wellicht wat 'toegankelijke' screamo-platen, die bijv. op het grensvlak tussen screamo en wat meer conventionele (punk/metal-)muziek ligt (als je begrijpt wat ik bedoel)?
Waar het geschreeuw wat minder centraal staat?

Hmm, screams en screamo zijn sowieso natuurlijk wat moeilijk te scheiden, maar er zijn binnen screamo wel degelijk verschillende, mjah, 'genres' om het maar even zo te noemen. La Quiete behoort tot de wat hardere bands, samen met bijvoorbeeld Raein, Orchid, Reversal of Man, A Fine Boat That Coffin! enzo, met een geluid dat hier en daar richting grindcore gaat. Je kan ook de wat minder chaotische variant proberen; goede bands op dat vlak zijn bijvoorbeeld Daïtro of Yage. Die zijn iets 'melodieuzer' (misschien een vreemde typering omdat bij een band als La Quiete de melodie eveneens erg belangrijk is) en wat toegankelijker. Envy is ook een mooi beginpunt; hun platen, zeker de eerder (zoals All the Footprints...), zijn wel zwaar (qua geluid) en kennen zeker ook hun chaotische momenten, maar Envy flirt bijvoorbeeld flink met post-rock zonder in geneuzel te verzanden. Episch en slepend dus, fantastische band ook. Saetia kun je ook proberen, kleine klassieker natuurlijk, en wisselt af tussen manische, chaotische gedeeltes en nerveuze, bol-van-de-spanning-staande en prachtige 'zachtere' stukken. Klinkt misschien een beetje als een simpele hard-zacht esthetiek, maar Saetia is ritmisch ook altijd vrij complex en sowieso melodieus erg sterk. En nu vergeet ik vast van alles, maar goed, hier zitten wel een paar leuke tips tussen.

Echt zwaar chaotisch vind ik dit nu ook weer niet meteen. De melodieuze kant komt duidelijk naar voren in het gitaarwerk en zelfs piano op den duur. Het moet niet gekker worden.
Verder is dit wel heel erg lekker fel en intens, met uitschieters naar de chaotische kant, maar ook gerust eens naar meer melodie.

Productie zou je niet geweldig kunnen noemen, maar ik heb al betere/evengoede bands gehoord die er met een veel slechtere productie vanaf kwamen. Hoort ook een beetje bij het genre, lijkt het wel,

Meisterlijk album. En ik vind het wel behoorlijk chaotisch, niet door gebrek aan melodie, juist door de overvloedige aanwezigheid daarvan. Het springt enigszins van de hak op de tak en er gebeurt gigantisch veel. Dat zorgt ervoor dat dit een lastig album is om vat op te krijgen, daarom heb ik hem ook zo vaak beluisterd voordat ik hier nu eindelijk een (hoog) punt aan durf te geven. Binnenkort een uitgebreidere bespreking

Deze maand door mij voorgesteld in het ''Het Review-Album van de Maand''-topic.

Screamo is, naar mijn mening, een genre waar muziek met erg sterke melodieën vandaan komt. La Quiete blinkt op dat punt helemaal uit op dit verzamelalbum, bestaande uit nummers uit de periode 2001-2005 (zoals de titel al aangeeft). De ene na de andere geweldige, af en toe zelfs hartverscheurende melodie of scherpe riff krijg je hier op je afgevuurd door deze strak spelende band, die deels uit bandleden van mede-screamoband Raein bestaat.

Het is zeer chaotische muziek. Dit komt enerzijds doordat de muziek af en toe erg hard gaat, maar eigenlijk voornamelijk omdat er bijzonder veel gebeurt, soms zelfs tegelijk. Ook al doen de prachtige intro’s soms vermoeden dat je met een opbouw te maken gaat krijgen, meestal schakelt de band zonder waarschuwing over op herrie-modus, om vervolgens bijvoorbeeld 20 seconden later weer tot rust te zijn gekomen. Zo zet deze band het contrast rustige en harde muziek erg goed tegenover elkaar, maar gaat de muziek nogal van de hak op de tak, zeker aan het begin voelt dat zo. Is dat erg? Wat mij betreft absoluut niet, maar het zorgt er wel voor dat dit niet het gemakkelijkste album is om vat op te krijgen, waardoor het even duurt voordat je het enigszins ‘kent’. Wat daar dan tegenover staat is dat er veel te ontdekken valt en het, lijkt mij, geen plaat is waar je snel op uitgekeken raakt.

Dat deze jongens weten hoe ze met instrumenten om moeten gaat blijkt niet alleen uit hun talent om geweldige melodieën ten gehore te brengen, maar ook uit het strakke spel, zelfs bij de af en toe hoge snelheden. Ook horen we naast gitaar- en drumwerk een keer af en toe heerlijk basspel en zelfs een piano op het nummer Asterix, waar ze een simpele maar doeltreffende pianomelodie meesterlijke combineren met de gebruikelijke screamo herrie, twee schijnbaar contrasterende soorten muziek worden samengebracht tot een geweldig geheel.

Al met al dus een erg goed screamo album die vooral uitblinkt op het gebied van melodieën, maar ook op het samenbrengen van rust en herrie. Het is niet het gemakkelijkste album, maar de moeite die het kostte het volledig te doorgronden was het absoluut meer dan waard.

Asterix Ik denk dat jij dezelfde rommeltracklist hebt als ik destijds had; die klopt voor geen meter, kwam ik achter toen ik m'n fysieke exemplaar kreeg. Wil deze wel rippen voor je topic? Tracklist is op beide versies trouwens sterk, vind op de neptracklist de opener en afsluiter zo sterk gekozen alleen Alle Foglie (nummer 2 op nep, 19 op echt) komt op de echte versie veel beter tot z'n recht, voor de rest maakt het niet echt uit.

Aangepast. Maar wel gek, want als je Alle Folgie op youtube opzoekt krijg je ook gewoon dezelfde track? Maar dan moet ik maar eens achter de goede tracklist aan

Ik ben benieuwd naar dit album. Dus de tracklist klopt niet? Ik heb 'm gevonden zoals ie hier op MuMe staat.

Ik ben geen kenner op het vlak van screamo, maar heb al één nummer gehoord, en dat viel me behoorlijk mede. We gaan het alleszins proberen.

Dit is Alle Foglie: YouTube - La Quiete - Alle Foglie

En dit Asterix: YouTube - La Quiete - Asterix

Nepalbum opent geniaal met deze: YouTube - La Quiete - Ai Bambini Occorre Educazione (is dus niet Mandorle... maar Ai Bambini...), de echte met deze: YouTube - La Quiete - Mandorle Amare A Traguardo Della Mille Miglia (ook sterk).

@AOVV: De namen op de downloadversie staan wel in volgorde maar kloppen niet met de echte nummers, oftewel de nummers zijn verkeerd getagged. Hoe dat zo komt geen idee verder, lijkt mij opzettelijk, maar door wie? Ja wirklich keine Ahnung. Op zich wel komisch dat die neptracklist verder echt ontzettend goed in elkaar steekt. Nogmaals vind ik alleen Alle Foglie daar echt niet op zijn plek, die werkt echt zoveel beter als afsluiter (hoewel Asterix dan weer de perfecte afsluiter is).

Nog steeds een geweldige plaat dit trouwens, heb 'm destijds van 5* afgehaald omdat ik Mancanza... zo'n schijtnummer vind, echt jammer. De rest is briljant. Aangevinkte favorieten hier zijn Mandorle..., Asterix, Ai Bambini... en het oh zo briljante Riflessioni sul Peccato.

Als iemand de goede versie al heeft, zou hij me de link dan willen sturen via een PM alsjeblieft.

heb m net naar niels gestuurd dus die zal m wel gaan distribueren

Bedankt.
Ik heb nu trouwens al een paar nummers beluisterd, uit nieuwsgierigheid en wat klinkt dit goed tot nu toe. Het klinkt lichter dan Orchid, en de irffs zijn wat minder hard. Maar genieten kan ik er zeker van.

Erg sterke plaat, na hem 1 keer gehoord te hebben en dan nog een paar tracks nog eens op Youtube, ben ik erg onder de indruk. Zowel de harde als zachte stukken zijn fantastisch gebracht.
De riffs zijn prachtig en de screams zijn verbluffend.

Mijn eerste luisterbeurt zit er ook op, en het bevalt me een stuk beter dan Orchid.

Dat had ik wel verwacht

Geen idee in hoeverre de link naar Orchid die steeds genoemd wordt daadwerkelijk als logisch aanschouwt mag worden (volgens mij zijn dit gewoon twee willekeurige screamo-bands?), maar laat ik er dan ook maar op inhaken - waar bovenstaande users allen positief zijn (en AOVV trekt een negatieve vergelijking met Orchid) deed de muziek van Orchid me juist veel meer. Geloofwaardiger geschreeuw, zal het wellicht zijn.

Met de instrumentatie is niks mis, maar op enkele tracks kan ik de emotie en energie in het geschreeuw minder terugvinden dan ik bij Orchid deed. 't Lijkt alsof de afweging instrumentatie versus screams niet goed is afgesteld, want soms verliest het geschreeuw kracht, en hiermee dus ook emotie en energie. Het kan prima op de achtergrond blijven, waar ik dat effect zeker smaken kan, maar bij dit La Quiete lijkt het eerder een zwaktebod dan een daadwerkelijk goed overwogen keuze. 't Lijkt als een buurman die over het geluid van een grasmaaier uit probeert te schreeuwen, zo'n gevoel. Let wel - echt niet in elke song, maar overwegend vind ik de zang niet sterk genoeg uitkomen.

Desondanks is de muziek zelf prima, en met de muziek zelf bedoel ik uiteraard de instrumentatie. Die is sterk gebracht, en volgens mij zijn de bandleden de instrumenten ook vaardig. Ik mis enkel wat in de zang, iets meer geloof, dat ik wel bij (nog maar 'ns noemen) Orchid vinden kan. Absoluut niet slecht, dit La Quiete, maar heel enthousiast word ik er niet van.

Screamo? Wat moest ik zoeken achter zo’n term. Chaotische Punkmuziek met veel geschreeuw, waarbij ik met een pseudovriendelijke glimlach kan concluderen naar niet luisterbare herrie geluisterd te hebben. Althans dat waren mijn verwachtingen. Helaas blijken mijn voorvermoedens hier ingelost te worden, hoewel de conclusie gematigder is.

Na een klein voorproefje via de wonderen van het internet, was ik aanvankelijk nog positief gestemd. Hier en daar hoorde ik verbazingwekkend goed gitaarspel. Ik kreeg zelfs een merkwaardig misplaatst Pink Floyd gevoel op sommige momenten. Later op het album hoor je een verbazingwekkende sterke pianopartij. Nee, instrumentaal, zelfs bij de chaotische stukken, is dit album zeer goed verzorgd.

Moet er dan geen voldoende uitrollen? Nee, je rekent buiten de “zang” of wat er voor door moet gaan althans. Wie wel eens in een Café is geweest herkent ze wel. De dronkejannen. Mensen die onder de invloed van het drinkbare goud een poging wagen om met de muziek mee te zingen . Dat doen ze dan ook volstrekt vals en buiten de maat. Welnu de zangers op dit album doen dat ook, alleen schreeuwen ze wat harder.

Maar ach, dit buitenmaatse valse geschreeuw zou je ook intens kunnen noemen. Wellicht ben ik dan ook ,waarneer het op allerlei zangvarianten aankomt, aartsconservatief, maar intens kan ik dit niet noemen. Elk greintje spanning wordt vakkundig omzeep geholpen door la Quiete.

Mijn vraag aan Niels94, die dit album voordroeg in dit forum, is dan ook: Bestaat er een karaokeversie?
2*

Mooi stuk, alleen vind ik deze plaat dan weer wel erg goed. Waarom? Dat zal je kunnen lezen in mijn stukje die ik deze week zal posten. Er is trouwens maar 1 zanger, althans zo hoor ik het toch.

Ik moet wel zeggen dat ik betere vocalisten binnen de screamo heb gehoord dan de zanger hier. Zijn 'zang' voegt niet altijd iets toe aan de muziek, dat moet ik ook bekennen (vaak ook wel hoor! In combinatie met die piano op Asterix is het bijvoorbeeld toch echt ). Ergeren doet het me ook verre van en de instrumentatie is dusdanig geweldig dat ik dit nog steeds een heerlijk album vind. Maar ik kan begrijpen dat mensen het minder vinden.

Toch wel één van de betere screamoschreeuwerds hoor w.m.b., en past vooral erg goed bij de muziek. Beste screamoschreeuwerd blijft trouwens toch Tetsuya van Envy, die man heeft echt schuurpapier in zijn keel. Niks ten nadele van andere superscreamoschreeuwerds (Jayson van Orchid en Billy van Saetia, bijvoorbeeld).

Past wel goed bij de muziek, dat vind ik ook, maar ik vind het persoonlijk zeker niet één van de betere schreeuwers. Wel redelijk apart.

Screamo, het zal nooit m'n favoriete genre worden. Hoeveel keer ik dat al niet heb verkondigd, dat kan je niet meer op één hand tellen. Het zal mensen wellicht gaan vervelen dat ik dit tot in den treure blijf herhalen, maar het is nu eenmaal zo, en daar had ik me toch al even definitief bij neergelegd. Tot ik dit album te horen kreeg. De vocalen staan me heel wat meer aan, instrumentaal vind ik het van een erg constant niveau, soms zelfs ronduit sterk. Natuurlijk blijft het een bak herrie, maar dit is wel een "mooie" bak herrie, met hier en daar een rustpunt. Zo blijft het draaglijker voor mij.

La Quiete dus, uit Italië. De zoveelste ontdekking van niels94 in dit genre, dat hij blijkbaar helemaal aan het exploreren is. Sxesven als peetvader, van hem lees je hier toch de meeste berichten, altijd erg handig om wat meer te weten te komen. Achtergrondinformatie kan soms erg nuttig zijn.

Ondanks het feit dat ik niet bepaald vloeiend Italiaans spreek of begrijp (en dat is nog een understatement, ik kan hoogstens een paar woordjes wauwelen), spraken de titels me op één of andere manier aan. Vertaalmachines genoeg op het wereldwijde web natuurlijk, en ik vond al snel de vertalingen van de titels. Toch wel interessant, want lyrics zijn altijd belangrijk, vind ik, ook als men er niets van verstaat. Zo kan menige black metalband verrassend poëtisch uit de hoek komen. De naam Ivan Illich herken ik natuurlijk wel, uit de titel van een roman van Tolstoj. Ik weet echter niet of het om dit fictief personage gaat, want de link met zwarte bloemen leg ik niet meteen (al lijdt Illich praktisch zijn hele leven).

En op die manier boeit deze band me toch, met zijn harde muziek. Ik ben niet vies van harde muziek, alleen zoek ik liever andere oorden op wat dat betreft. Elk z'n meug, zou ik zo zeggen.

3,5 sterren

Toch leuk dat ie wel bevalt

Mooi stukje.