La Quiete - Tenpeun '01-'05 (2006)

Deze maand door mij voorgesteld in het ''Het Review-Album van de Maand''-topic.

Screamo is, naar mijn mening, een genre waar muziek met erg sterke melodieën vandaan komt. La Quiete blinkt op dat punt helemaal uit op dit verzamelalbum, bestaande uit nummers uit de periode 2001-2005 (zoals de titel al aangeeft). De ene na de andere geweldige, af en toe zelfs hartverscheurende melodie of scherpe riff krijg je hier op je afgevuurd door deze strak spelende band, die deels uit bandleden van mede-screamoband Raein bestaat.

Het is zeer chaotische muziek. Dit komt enerzijds doordat de muziek af en toe erg hard gaat, maar eigenlijk voornamelijk omdat er bijzonder veel gebeurt, soms zelfs tegelijk. Ook al doen de prachtige intro’s soms vermoeden dat je met een opbouw te maken gaat krijgen, meestal schakelt de band zonder waarschuwing over op herrie-modus, om vervolgens bijvoorbeeld 20 seconden later weer tot rust te zijn gekomen. Zo zet deze band het contrast rustige en harde muziek erg goed tegenover elkaar, maar gaat de muziek nogal van de hak op de tak, zeker aan het begin voelt dat zo. Is dat erg? Wat mij betreft absoluut niet, maar het zorgt er wel voor dat dit niet het gemakkelijkste album is om vat op te krijgen, waardoor het even duurt voordat je het enigszins ‘kent’. Wat daar dan tegenover staat is dat er veel te ontdekken valt en het, lijkt mij, geen plaat is waar je snel op uitgekeken raakt.

Dat deze jongens weten hoe ze met instrumenten om moeten gaat blijkt niet alleen uit hun talent om geweldige melodieën ten gehore te brengen, maar ook uit het strakke spel, zelfs bij de af en toe hoge snelheden. Ook horen we naast gitaar- en drumwerk een keer af en toe heerlijk basspel en zelfs een piano op het nummer Asterix, waar ze een simpele maar doeltreffende pianomelodie meesterlijke combineren met de gebruikelijke screamo herrie, twee schijnbaar contrasterende soorten muziek worden samengebracht tot een geweldig geheel.

Al met al dus een erg goed screamo album die vooral uitblinkt op het gebied van melodieën, maar ook op het samenbrengen van rust en herrie. Het is niet het gemakkelijkste album, maar de moeite die het kostte het volledig te doorgronden was het absoluut meer dan waard.

Screamo, het zal nooit m'n favoriete genre worden. Hoeveel keer ik dat al niet heb verkondigd, dat kan je niet meer op één hand tellen. Het zal mensen wellicht gaan vervelen dat ik dit tot in den treure blijf herhalen, maar het is nu eenmaal zo, en daar had ik me toch al even definitief bij neergelegd. Tot ik dit album te horen kreeg. De vocalen staan me heel wat meer aan, instrumentaal vind ik het van een erg constant niveau, soms zelfs ronduit sterk. Natuurlijk blijft het een bak herrie, maar dit is wel een "mooie" bak herrie, met hier en daar een rustpunt. Zo blijft het draaglijker voor mij.

La Quiete dus, uit Italië. De zoveelste ontdekking van niels94 in dit genre, dat hij blijkbaar helemaal aan het exploreren is. Sxesven als peetvader, van hem lees je hier toch de meeste berichten, altijd erg handig om wat meer te weten te komen. Achtergrondinformatie kan soms erg nuttig zijn.

Ondanks het feit dat ik niet bepaald vloeiend Italiaans spreek of begrijp (en dat is nog een understatement, ik kan hoogstens een paar woordjes wauwelen), spraken de titels me op één of andere manier aan. Vertaalmachines genoeg op het wereldwijde web natuurlijk, en ik vond al snel de vertalingen van de titels. Toch wel interessant, want lyrics zijn altijd belangrijk, vind ik, ook als men er niets van verstaat. Zo kan menige black metalband verrassend poëtisch uit de hoek komen. De naam Ivan Illich herken ik natuurlijk wel, uit de titel van een roman van Tolstoj. Ik weet echter niet of het om dit fictief personage gaat, want de link met zwarte bloemen leg ik niet meteen (al lijdt Illich praktisch zijn hele leven).

En op die manier boeit deze band me toch, met zijn harde muziek. Ik ben niet vies van harde muziek, alleen zoek ik liever andere oorden op wat dat betreft. Elk z'n meug, zou ik zo zeggen.

3,5 sterren

De stille. Toch altijd lachen als je je screamoband zo noemt want dit is toch helemaal niet stil. La Quiete is een Italiaanse screamoband die begon in 2000, ook leden van Raein zitten hier in. Teunpeun is een verzamelalbum.

Onder de chaos bevinden zich af en toe hele mooie gitaarlijnen die jammer genoeg compleet worden verziekt door rommelige drums en een schreeuwlelijk. Het genre heet dan ook screamo maar er zijn toch ook bands in dit genre die de chaos en prachtige melodieën kunnen vermengen op een geweldige manier. Dan hebben we het bijvoorbeeld over de Japanse band Envy.

De zang is dus extreem schreeuwerig en dat vind ik eigenlijk alleen maar zwaar irritant. Het voegt ook compleet niks toe aan de muziek en het is ook niet emotioneel of zo. Iets wat ik bij bands als Orchid, Envy en Circle Takes The Square wel heb, vooral bij die laatste band heb je echt het idee dat er een vocaal gevecht bezig is.

Als je die rommelige drums weghaalt en de schreeuwer gewoon naar huis stuurt en de prachtige gitaarlijnen houdt, dan was La Quiete misschien nog wel een goede post-rock achtige band geweest. Nu is het voor mij alleen maar een brei waar af en toe erg mooie dingen tussen zitten die niet goed worden benut. Het klinkt ook alsof het oefenruimteopnames zijn. 1,5 ster.

Het enige wat ik er aan over hou is koppijn. En ik ben toch behoorlijk wat gewend.

Screamo, het is een genre dat ik nog maar pas ken, dus ken ik ook nog niet zo veel uit het genre.
Bands zoals: Orchid, Circle Takes The Square en Snowing zijn me wel bekend. En vind ik fantastisch! Maar La Quiete een Italiaanse Screamo band, kende ik nog niet. Tot dat Niels dit in het 'Review Album Van De Maand' als zijn tip voorstelde. Ik was erg benieuwd en dezelfde avond heb ik Tenpeun '01-'05 al eens beluisterd.

19 nummers staan er op deze plaat en toch haalt deze verzamelaar maar een lengte van 35 minuten. Dat komt omdat het 19 korte maar energieke songs zijn. De opener bijvoorbeeld, de riff is prachtig, vanaf dat de zanger ook nog eens begint te schreeuwen voel ik pas echt de adrelanine. Ook het moment waarop we alleen de drums horen is fantastisch.

De zanger is inderdaad niet een van de beste, maar hij past zo goed bij de snijdende riffs en het heerlijke drumwerk. En weet de muziek nog spannender te maken. Natuurlijk is dit niet een van de toegankelijkste platen, want dit lijkt op het eerste gehoor één grote chaos. Maar daar hebben ze ook aan gedacht want er zijn genoeg rustpunten. Waar de gitaar op de voorgrond treedt samen met de drums.

Favorieten aanduiden is natuurlijk erg moeilijk, iedere song heeft wel een lekkere riff.
Een fantastische drumpassage of een prachtig rustig stukje. Missers staan er ook niet op.
Dus een verdiende 4,5*, voor deze prachtige verzamelaar.
Deze zal hier nog veel gedraaid worden.