Tim Vanhamel - Welcome to the Blue House (2008)

ah daar istie dan, ik ben nieuwsgierig naar deze plaat, toen ik de eerste keer 'Until I Find You' hoorde moest ik aan My Bloody Valentine denken,

Ik zag de man bezig in de Laatste Show en kijk, ik ben nieuwsgierig naar meer, deze man heeft echt wat in zijn mars...

Eerste single is alvast enorm sterk, wel een ander geluid dan we gewoon zijn maar klinkt erg leuk (vooral combinatie "riff" + strijkers blijven in je hoofd rondspoken)

Sometimes I Wanna Run is ook een leuk liedje, jammer van die fade-out op het einde....

Morgen gaan aanschaffen die handel, ben erg benieuwd naar de rest....

Samen met de nieuwe dEUS was deze Welcome To The Blue House één van de releases van 2008 waar ik het meest naar uitkeek. Na de fijne single Until I Find You namen mijn verwachtingen alleen maar toe. En na een eerste luisterbeurt overheerst bij mij toch vooral teleurstelling. Hier en daar weet Vanhamel wel te overtuigen, maar dit album is toch wel erg wisselvallig. Misschien moeten de nummers nog wat op me inwerken, maar ik had meer verwacht van de voorman van Millionaire.

Hij zei het ook wel dat dit een echte softe plaat ging worden t.o.v. Millionaire. Het lijkt mij dus echt een puur probeersel; en als dat mislukt, achjah, dan krijgen we hopelijk in 2009 een nieuwe Millionaire-plaat.

Die single vind ik allesbehalve een voltreffer. Een ietswat zeikerige standard ballad. Geef mij maar de herrie van Millionaire.

zal toch nog beter zijn dan de gemiddelde rotzooi die maar blijft uitkomen. Ik koop m

hij is echt wel goed hoor, gisteren een stuk of zes keer beluisterd,

Ik moet er toch nog even aan wennen.'T is geen love at first sight, maar hij beloofd veel goeds voor de toekomst.Eigenlijk moet ik meestal aan een plaat wennen, zo had ik dat zelfs met 'favorite worst nightmare' van de arctic monkeys.Er zitten toch wel enkele knallers zoals single 'until i found you, sometimes I wanna run, it's not the drugs en wich of us.Na een eerste luisterbeurt geef ik hem een 3,5.

heb m gekocht maar vind m toch veel minder dan Millionaire.
Volgens recencies is ie veel ingetogener, maar ik vind m juist heel vermoeiend om naar te luisteren. Geef mij maar het debuut van Millionaire.

Samen met Hot Chip plaat v/d maand.Enkel de nummers als Tell me en A return to love vallen tegen. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door toppers als Sometimes I wanna run en Saviour.
Nu wordt het uitkijken naar Vantage Point-de nieuwe van dEUS

Heb hem net aangeschaft.
Vanavond eens luisteren. Er stond een goed interview met hem in de "Focus" (van Knack).
Hij is er zelf zot van, dus dat beloofd!

Ja, dat interview hebik ook gelezen. Ongelooflijk zijn geschiedenis ook.Wat die man allemaal heeft meegemaakt.Zijn Quote over Josh Homme vond ik ook geweldig :"Ik ga niet achter zijn gat lopen"

Ik heb het album een paar keer beluisterd en was eigenlijk al vanaf de eerste keer overtuigd. Dit tot mijn grote verbazing daar ik niet echt wild was van de single/openingstrack.
Met deze plaat bewijst Vanhamel dat hij zich, wat mij betreft, tot de beste liedjesschrijvers van ons belgenland mag noemen.

Hoedje af! (en op naar een nieuwe millionaire! )

muziek = okay, stem irriteert mij mateloos en is ook zeer monotoon, sorry, kan mij niet bekoren

Van Hamel heeft (vind ik toch) een behoorlijke stem.
Swat, het kan zijn dat het hier veel anders overkomt, bij Millionaire is er ook nogal veel afwisseling omdat hij zo'n stemvervormer vaak gebruikt dus het kan wel zijn dat het nu saaier is ofzo, ik zal het ooit weten te zeggen

5 sterren

prachtige plaat
vooral de single en het nummer saviour vind ik te gek!

Het is een zeer sterke plaat met een terechte eerste single waarbij ik van het eerste moment wel dacht: dit zit goed.

2,5 voorlopig slechts. Dit verveelt toch een beetje in tegenstelling tot millionaire.

heel mooi album,
wordt ook mooier naarmate je hem meer beluisterd.

vier sterren

(en inderdaad: "ik ga niet achter zijn gat lopen...", zalige gast)

...en slechter dan Millionaire... dat zou ik nooit zeggen
Vooral *anders* dan Millionaire. Ik ben blij dat de beide bestaan, ik ben immers niet alle dagen in dezelfde stemming.

Heel eerlijk gezegd zou dit album compleet aan mij voorbij gegaan zijn als ik niet het clipje van Until I Find You was tegengekomen. Ondanks dat dit best een cliché-rocknummer is wist het mijn aandacht goed vast te houden. En ik moet zeggen dat de rest eigenlijk nog zo verkeerd niet is. Misschien dat het wat eentonig begint te worden hier en daar (de nummers zorgen bij mij niet voor een Hallelujah-stemming), maar over het algemeen vind ik het fijne rockliedjes.

inderdaad gewoon een fijne rockplaat
met rustige mooie nummers

ga bijstellen tot 3,5.

eindelijk nog eens een belgische rockplaat die er ECHT toe doet...

bij een eerste paar luisterbeurten viel ie een klein beetje tegen.
maar, langzaam is ie opengebloeid en openbaart ie zich als de parel die ie in werkelijkheid is.

prachtplaat, van "until i find you" over "take me home" tot "garden of weeds"

saaie songs, zwakke produktie, 4 sterren bij de humo... hier snap ik weer niks van. Het zal dEUS moeten zijn die de vaderlandse rock komt redden uit het doodlopende straatje waarin ze sinds 2-3 jaar verkeert...

Euhmm dan waarschijnlijk zonder "Goose", "The van jets", "Mud flow" "Black Box revelation " en "Ghinzu" gerekend bedoelde dan zeker

buiten de beloftevolle van jets noemt u daar niks waarvan mijn oren spontaan beginnen te jeuken.

Tja ieder zijn smaak he.
Ik ben blij dat het mij wel iets doet

goose? ja!
the van jets? neen! saaie band die teert op voorspelbare rockclichés
mud flow? hmmmm. een paar leuke songs, maar niet meer dan dat
black box revelation? hmmmm. jonger en beter dan the van jets, maar een beetje in t zelfde bedje ziek
ghinzu? bwah. soms heel knappe songe, maar soms toch wat ott

uitkijken is het eerder naar het debuut van the hickey underworld (hun song mistery bruise veegt de vloer aan met alles wat u hierboven vermeldt), de nieuwe deus, de nieuwe wixel (indietronica van de bovenste plank)...

wat tvh betreft. niks saai, niks voorspelbaar.... veel invloeden: van 60's pop, over jesus and mary chain, een beetje shoegaze, veel phil spector en vooral een handvol uiterst knappe songs.

"until i find you" vond ik in t begin walgelijk... nu krijg ik de song niet meer uit mn hoofd geveegd.

Ooohh, wat groeit dit album lekker

Mensen mensen mensen! Wat zie ik toch? Zo'n laag gemiddelde voor zo'n topplaat?? Vind ik eingelijk een beetje onverantwoord.
Het moet wel gezegd dat dit een groeiplaat van jewelste is. De eerste keer dat ik er naar luisterde vond ik er niets aan. Maar dit staat VOL van de goeie songs! Een prachtig meesterwerkje dat zou moeten gekoesterd worden. 4.5 lappen van mij, en dat zou nog wel eens meer kunnen worden!