Status Quo - The Technicolor Dreams Of (2002)

Een dubbelaar met daarop nummers die Status Quo in de jaren '60 speelden (ze zijn immers gevormd in 1962) en nummers die ze in die tijd speelden onder de bandnamen The Spectres en The Traffic Jam, voordat ze zich Status Quo noemden.

Had deze plaat bijna vijf maanden in bestelling tot me per mail werd verteld dat deze (tijdelijk ) niet meer leverbaar zou zijn. Jammer, want dit is het meest complete overzicht van de band uit hun 60's periode.

Ik ben erg blij met mijn verzameling sixties hits van Status quo.

De belangstelling is maar magertjes zie ik, of de cd is moeilijk te krijgen. Jammer.

Het is, in het kort gezegd, een fantastisch overzicht van sixties nummers van Status quo, waarvan verreweg de meeste nummers voor de meesten hier op musicmeter volstrekt onbekend zijn, vermoed ik.

Daarmee boor je een enorme voorraad prachtige werkjes uit die tijd aan. Kun je zelf horen dat Deep purple Black night heeft gestolen van The Spectres (We ain't got nothing yet).

Ook in hun beginperiode speelde 'Status quo' behoorlijk stevige muziek, aantrekkelijk gemaakt door aantstekelijke melodieën en voornamelijk ondersteund met een ............... goedkoop orgeltje, gitaren namen blijkbaar pas later een prominente plaats in.

De 8 nummers van de Spectres zijn allemaal prima, het meest bekende zal zijn het nummer I (who have nothing). Bekend ook, van de cover door Shirley Bassey, Tom Jones en Manfred Mann's earth band.

De groepsnaam The Traffic jam heeft waarschijnlijk het kortst bestaan, er zijn maar 3 nummers in dit overzicht opgenomen, die volledig in het verlengde van The Spectres liggen. Wél wordt het stemgeluid van Francis Rossi wat herkenbaarder.

De nummers van The Status quo (vanaf 1968) zijn dan natuurlijk het bekendst en ook meer met gitaar. Hoewel bekend. Ik geloof dat er twee of maximaal drie nummers de top 40 hebben gehaald (het roemruchte Pictures of matchstick men en Ice in the sun).

De andere nummers waren mij bekend, omdat ik ooit een lp met status quo songs uit de sixties heb gehad. De mooiste daarvan zijn Technicolour dreams, Black veils of melancholy en Make me stay a little bit longer. Enigszins afwijkend is het Bee gees achtige/ ballad Are you growing tired of my life.

CD2 begint dan met de aankondiging Spare parts (stereo album). Geen idee of het hier een regulier album betreft. Voor degene die naar de bovengenoemde indeling kijken, dat is vanaf nummer 28, Face without a soul. 12 nummers, tot en met Nothing at all.

Tot en met het einde volgt dan nog vanaf The price of love, Singles & rarities met een aantal stereo versies van nummers die voor een belangrijk deel ook al als mono voorbij waren gekomen. Dit klinkt nog weer wat beter dan al dat mono-werk, je moet het natuurlijk wel in de context blijven zien.

Hulde voor dit overzicht! Echt jammer dat de cd moeilijk te krijgen is. Misschien strijkt de platenmaatschappij nog eens over z'n hart, waarom zouden ze het niet meer willen uitbrengen.