Eric Clapton - August (1986)

Goed album van Clapton waarbij gezegd moet worden dat de tweede helft inderdaad beter is dan het eerste gedeelte. Typische jaren 80 productie met knallende drums en volgesmeerde synthersizers. Het stoort me hier wonder boven wonder niet . Het geluid is vol en druk , maar de songs hebben van zichzelf nog smoel genoeg, 4 sterren

Toch een soort voortzetting van Behind The Sun, die ik wel iets hoger heb zitten.
Never change a winning team, dus Phil Collins schoof wederom weer bij.
Ik denk voor Clapton wel een goede periode.
Hij klonk een groot deel van de 70's en begin 80's behoorlijk stoffig en uitgeteld. Niet zo gek natuurlijk gezien de grote hoeveelheden "gif" wat hij tot zich nam.
Hij oogde hier een stuk frisser, al was zijn alcoholmisbruik nog wel gaande.
Het klinkt allemaal wel fris en fruitig, maar echt boeiend vind ik het op een aantal opstekers niet echt.

Toch gooi ik er een halfje bij. Komt zeker door jeugdsentiment en het feit dat dit destijds één van mijn eerste Clapton albums was. Het eerste nummer zing ik regelmatig zachtjes tijdens werk of wanneer iets tegenzit. Geen idee waarom maar geeft de kracht van een goed nummer aan.
Rest van het album loopt gewoon lekker en stuk voor stuk catchy nummers. Ja wellicht kan de kwaliteit van de opname beter, is het misschien te poppy/commercieel en verrast het hier en daar niet... Als een album en sommige nummers na meer dan de helft van mijn leven blijft hangen en regelmatig gedraaid wordt, is het gewoon een retegoed album

Ik doe er ook een halfje bij.
Eigenlijk speelt Clapton hier een beetje de pannen van het dak.

Wat mij ook opvalt is dat de LP ook nog weer (veel) beter klinkt dan de eerste cd-versie die er ooit van is uitgebracht. Het spettert de pan uit en misschien heeft het te maken met de volle jaren '80 productie van Phil Collins. De drummer speelt zelf een uitstekende partij mee en Clapton freewheelt onmiskenbaar op zijn gitaar.
Feitelijk gaat hier maar heel weinig mis.

ik wou dit album uit het midden van de jaren '80 eens proberen. Heel anders dan het oudere werk van Clapton - het gehuil op de gitaar en het verdriet van de blues is grotendeels vervangen door synthesizers. Ik had soms het gevoel alsof ik naar het album "Invisible Touch" van Genesis, ook uit 1986, aan het luisteren was. Het tweede nummer, "Run", zou je zó met vocalen van Phil Collins kunnen uitbrengen. Dus ik weet nog niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Het klinkt wel redelijk fris, ik proef enthousiasme, maar wel vet eighties. En ik mis de gitaarsolo's. Op "Grand Illusion" hoor ik wel een solo, maar voor een gitaargod is het aanbod deze keer magertjes.

⁸Phil Collins was midden jaren 80 een hele grote naam, mede door Collins en live aid wist Clapton een nieuw en jong publiek aan te boren, Clapton toen al een legende, begon na jaren van schommelstoel muziek aan glans te verliezen, totdat Collins zijn pad kruiste, eerst met behind the sun, waar hij aanhaakte bij de tijdsgeest van toen, de plaat is erg goed gebleven. De tand des tijds is er aardig voor, MTV en een nieuwe moderne look deed de rest. August daarintegen klinkt behoorlijk gedateerd en heeft niet veel met Clapton te maken, waar de bijdrage van Collins op behind the sun bescheiden is, is August een phil Collins Plaat met Clapton als zanger.