Eric Clapton - Slowhand (1977)

Het vijfde studio album van Eric Clapton verscheen op 25 november 1977 en was de opvolger van “NO REASON TO CRY” uit 1976. In 1970 bracht de gitarist die furore gemaakt had met The Yardbirds, John Mayall’s Bluesbreakers, Cream en Blind Faith zijn eerste solo album uit, “ERIC CLAPTON” met daarop onder meer “AFTER MIDNIGHT” en “LET IT RAIN”. Het duurde daarna een aantal jaren alvorens er een nieuw schijfje van hem verscheen, doordat hij met Derek & The Dominos een prachtig album uitbracht en met diverse verslavingen kampte. “461 OCEAN BOULEVARD” is een klassieker in het oeuvre van Clapton, met onder meer het prachtige “MOTHERLESS CHILDREN” en de hit “I SHOT THE SHERIFF” erop. “THERE’S ONE IN EVERY CROWD” verscheen in 1975, gevolgd door het reeds gememoreerde “NO REASON TO CRY”.
“SLOWHAND” mag gezien worden als een album waarop de kwaliteit van de songs en het gitaarspel weer op topniveau is. De negen songs klokken bij elkaar 39 minuten en het is elke minuut genieten. Opener is de JJ Cale klassieker “COCAINE” die Clapton volledig eigen maakt, heerlijke laidback Southern blues. ”WONDERFUL TONIGHT” kwam in 1988 opnieuw uit n.a.v. het feit dat Clapton het speelde op het concert ter ere van de 70e verjaardag van Nelson Mandela. Deze sfeer- en smaakvolle ballad schreef Clapton voor zijn toenmalige vriendin, Patty Boyd, de ex van Beatle George Harrison. “LAY DOWN SALLY” heeft een heerlijk ritme, subtiel gitaarwerk en een mooi refrein. “NEXT TIME YOU SEE HER” begint met het herkenbare gitaarwerk van EC en het nummer ontwikkelt zich als een heerlijke midtempo bluesy popsong.
“WE’RE ALL THE WAY” is kort, rustig en de opmaat voor het ruim 8 en een halve minuut durende “THE CORE”. Marcy Levy zingt dit nummer in duet met de zanger/gitarist en in dit nummer zit alles van de muziek van Clapton interessant maakt. Prachtig gitaarwerk, heerlijke saxofoonsolo door Mel Collins, subtiel toetsenwerk en een voortstuwend ritme. Eén van de hoogtepunten van het album. Dit wordt gevolgd door het poppy/bluesy door John Martyn geschreven “MAY YOU NEVER”, let vooral op de orgelbijdrage, erg goed gedaan. “MEAN OLD FRISCO” is een slepende blues met erg mooi gitaarwerk, en wordt gevolgd door het fantastische instrumentale “PEACHES & DIESEL”. In bijna 5 minuten gitaar en toetsen op een strakke basis van bas (Carl Radle) en drums (Jamie Oldaker).
Met “SLOWHAND” maakte Clapton na 2 minder albums duidelijk dat er nog altijd rekening met hem gehouden moest worden. Sindsdien bracht hij regelmatig albums uit, waaronder de persoonlijke favorieten “BEHIND THE SUN” en “JOURNEYMAN”. Inmiddels is de gitaargod uit de jaren ’60 in maart 76 jaar geworden, gaat hij ook weer op tournee en brengt hij ook nog steeds albums uit. Misschien niet meer met de kwaliteit van de 3 toppers uit de jaren zeventig, maar nog wel een drive die hem siert. En als gitarist is hij wat mij betreft onomstreden een klasbak, het is elke keer weer een genot om naar “Slowhand Clapton” te luisteren.

Eric Clapton heeft in de loop der jaren wel een aantal bijnamen gehad, maar ik had eigenlijk nooit de link gelegd met het feit dat Slowhand ook gewoon een studioalbum van de man is. Bovendien: wat voor een studioalbum! De eerste 3 tracks (Cocaine, Wonderful Tonight en Lay Down Sally) zijn in de loop der jaren uitgegroeid tot heuse Clapton klassiekers en worden ook ten huize metalfist als pareltjes gezien maar de wat minder bekende nummers zijn echter ook volop de moeite waard. Hier en daar misschien wat rustiger dan je van Clapton gewend bent, toch zeker als je voornamelijk met zijn werk bij Cream en Derek and the Dominos gekend bent, maar ik heb ondertussen toch wel een lichtelijk zwak ontwikkeld voor Next Time You See Her en May You Never. Twee softe songs maar het werkt op de een of andere manier wel en ze zijn bovendien wel netjes gepositioneerd rond het allesverwoestende The Core. Dat is voor mij dan ook de revelatie van deze plaat. Een bijna 9 minuten durende song waar werkelijk alles voorbij lijkt te komen (die saxofoon!) en de samenzang met achtergrondzangeres Marcy Levy - die ook op Lay Down Sally mee de vocals voor haar rekening neemt - werkt perfect. Van Peaches and Diesel, de instrumentale afsluiter, ben ik dan weer niet zo wild maar misschien groeit het nog. Toen ik Slowhand kocht heb ik ook meteen de opvolger Backless meegenomen, benieuwd of Clapton de kwalitatieve lijn weet door te trekken.