Eric Clapton - Slowhand (1977)

Klassiekers verdienen een berichtje, vandaar.

Ja en zeker deze plaat, ik heb heb op Sacd.Luister hem dan surround en dan weet je waarom het een grootheid is in de muziek.

Heb deze classic enkel op normale cd, jammer, hoeveel betaalde je die Sacd versie ook al weer ?

Grootse plaat van een meester-gitarist die niet enkel om zijn vingervlugheid moet geërd worden, ik vind de man ook een mooie warme stem hebben dat wordt wel eens vergeten van Clapton.
4.5 sterren is mijn oordeel.

ik heb hem als dts cd .....

Toch wel weer een heerlijke plaat waar zijn gitaarwerk niet op de voorgrond staat, het is meer zijn stem en country achtige sfeer die de toon zetten. Rustige plaat, maar wel een hele lekkere en eentje die onder je huid gaat zitten en nooit meer helemaal weg gaat.

ja, zeer goed plaatje in de tijd , al ben ik cocaine zo beu als pap om nog maar te zwijgen van wonderfull tonight , gewoon kapotgedraaid , maar ik kan nog altijd heerlijk wegdromen bij peaches en diesel

waar ik me bij eric clapton over verbaas is de weinige reacties bij albums van deze man. daar eric clapton toch een naam is van wereldniveau, iedereen kent deze man en toch altijd ook wel een aantal bekende nummers, blijken toch niet veel mensen bekend zijn met zijn werk op reguliere albums.
ook ik moet bekennen eric claptons albums niet altijd als eerste uit de schappen te pakken, maar het waarom hiervan is me eigenlijk een raadsel. ik blijf ook meestal hangen bij dit album en het debuutalbum, terwijl ik dit zeer goede albums vind en hier ook best meer van zou willen horen. misschien is de muziek wel gewoon niet spannend genoeg om meer albums te willen bezitten. dat als je een ander album hebt geluisterd, je net zo goed dit album nog een keer had kunnen luisteren.

Zo ik ben ineens in een blues/jazzy/oldies bui, zodoende kom ik weer eens bij Clapton terecht. Tijd om wat platen eens een kans te geven, want natuurlijk ken ik Clapton van z'n hits, maar eigenlijk heb ik verder nooit echt meer geluisterd dan The road to Escondido en Derek and the Dominos' 'Layla and other love songs'.

Wonderful tonight blijft natuurlijk één van de meest mooie nummers all time.. Mm gives me the chills.. perfecte balans en dat gitaarrifje is natuurlijk klassiek en zucht.. gewoon.. zucht.

De eerste 3 nummers zijn super nummers en ook 3 van de meest bekende hits van Clapton. De rest van dit album ken ik niet, weet niet of de rest van de nummers net zo goed zijn als de eerste 3.

Halfje erbij!
In eerste instantie gewoon een leuke plaat, maar op langer termijn groeit deze plaat, grotendeels vanwege het gevoel wat je erbij krijgt, of wat ik er bij krijg dan. Een lekker gevoel!

Heerlijk 'ouderwetse' gitaardeuntjes met niet al te gecompliceerd noch simpele teksten, gewoon prima. Lay back and relax en gewoon even lekker wegdwalen of on the road met deze plaat.

Gewoon lekker

Nette plaat die niet overal even spannend wil worden. Ik houd dan toch het meest van een nummer als 'The Core'. Met een lekker doorjakkerende riff, aangevuld met een prima vrouwelijke vocaliste (geen idee wie het is) en een scheurende sax. Voor de rest prima plaat, maar wel netjes binnen de lijntjes.

Halfje eraf..
Toch blijft de plaat me op langer termijn iets minder boeien..

Opgezocht: Marcy Levy.

Heerlijk album van clapton.
Heb hem vanmiddag es weer opgezet en prachtig maat mij vrolijk en blij ha
Buiten zallig weer zonnetje geeft mij n zomers/voorjaar gevoel.
Lekker relax cd om op weg te dromen fijn gitaar geluid.
Goede cd van deze gigant.
Achter thuis in de zon n biertje clapton op de achtergrond,zomer kom maar ha.

Ben geen fan van de cd-Clapton (er zijn uitzonderingen), maar live is deze man onovertroffen. Toch een fijn album om op de achetgrond aan te hebben.

Om specifieker te zijn, bedoelde natuurlijk studio-Clapton, niet perse cd-Clapton!

Beste solo album van Clapton tot dan toe, al kakt
het wel in naar The Core.met als dieptepunt
Mean old Frisco.

Afgelopen week na een hele tijd weer eens opgezet en was vergeten hoe goed dit album is. Niet helemaal met Brutus eens dat het na The Core inzakt, maar het beste zit wel in de eerste helft van het album met als hoogtepunt The Core. Peaches and Diesel vind ik een erg mooie afsluiter en ook de nummers met Marcy Levy (als gastartiest even toegevoegd voor de volledigheid ) zijn super.

nu verlkrijgbaar als luxe box met dubbel cd !!!!

prachtige plaat , may you never van john martyn ???

Wat is je verbazing, beaster?

Heel stuk over dit album in de nieuwe Lust For Life.

Dan begrijp ik hem nog niet. Ik heb Lust For Life nooit gelezen (ik neem aan dat het een tijdschrift is). Maar op wikipedia staat ook aangegeven dat May You Never van John Martyn is. Claptons platen staan bol van nummers die door anderen zijn geschreven. Dus ik snap de verbazing niet zo.

Kennelijk dacht Beaster dat May You Never met de pen van Clapton zelf is geschreven, maar komt hij er nu achter dat dat niet zo is. Maar ja, het is allemaal wel gissen met zo'n kort bericht...

Dit vind ik een slap en afgezaagd album. Misschien een gewaagde stelling: Clapton heeft voor mij als muzikant alleen meerwaarde als hij onderdeel is van een band waarin hij niet alléén verantwoordelijk is voor het eindresultaat. Met andere woorden: Clapton valt pas echt op zijn plek en is hoorbaar in zin element bij John Mayall, the Yardbirds, Cream, Blind Faith, Derek and The Domino's e.d. Als solo-artiest vind ik hem alleen goed te verteren op zijn debuut en het album Money and Cigarettes. De rest vind ik te zoetsappig en, vooral later, overgeproduceerd. Prima bluesgitarist, live een beest als hij er zin in heeft maar overschat als componist en songwriter.

Kan 461 Ocean Boulevard je ook niet bekoren? En From The Cradle?

Motherless Children en Steady Rolling Man vind ik wel okay op Ocean Boulevard. Maar de rest neem ik letterlijk voor (te) zoete koek. Bij Let It Grow en Please Be With Me springt het glazuur echt van mijn tanden. Het zijn voor mij nooit meer dan twee of drie songs per album bij Clapton die me boeien. Dat vind ik te weinig voor aanschaf of beluistering. From The Cradle is een degelijk bluesalbum maar met covers waarvan ik de originelen hoger aansla. Clapton vind ik bovendien vocaal nogal geforceerd klinken op dat album. Hij is naar mijn mening een uitstekende bluesgitarist maar niet een echt overtuigende blueszanger.

Clapton is en blijft een live-artiest...

Duidelijk, kist! Ik moet zeggen dat ik From The Cradle wel echt een topalbum vind, samen met 461 Ocean Boulevard zijn beste als soloartiest. Ik vind Clapton überhaupt geen geweldige zanger, maar ik heb ook geen moeite met zijn stem.

Dit album ken ik nog niet, maar ik ga het zeker eens proberen.

"Slowhand" is dit jaar opnieuw verschenen als een Deluxe Edition vanwege het feit dat de plaat 35 jaar geleden uitkwam. Deze dubbel-cd bevat 4 bonustracks van de Slowhand-sessies. Van deze nummers vind ik "Looking at the Rain" zeker de moeite waard. De 2e cd bevat een concert dat een week vóór de Slowhand-sessies werd opgenomen in Londen (Hammersmith Odeon). Wat een geweldige performance! Clapton zat in de zeventiger jaren niet in zijn beste vel, maar wat hij live liet (en laat) horen is van ongekende klasse. Persoonlijk hoogtepunten: een ruim 14 minuten durende versie van "I Shot the Sheriff"en "Badge". Een voorproefje is te vinden op YouTube. Eric Clapton met dezelfde band tijdens Old Grey Whistle Test in 1977: YouTube - Eric Clapton - Old Grey Whistle Test (45 Min Live 1977)

Dit is dan weer één van de beste Clapton-albums. Zijn gitaarspel krijgt hier wat meer ruimte, de zang is warm en aangenaam, de productie is prima en de afwisselde songs vervelen niet en blijven overeind. Wonderful Tonight zou 10 jaar later nog een grote hit worden maar The Core vind ik het hoogtepunt hierop. Cocaine voegt niet veel toe aan het origineel van J.J. Cale maar past goed bij Clapton. Tijdens de opnames was Clapton afgekickt maar daarna zou hij zich helaas op de alcohol storten.

Als je de solo albums van Clapton beluisterd vraag je jezelf wel af waar hij zijn status aan verdient heeft. Dit is dan nog een van zijn betere albums, maar ook niet hoogstand muv the core dan.