Eric Clapton - Behind the Sun (1985)

Ik vind "Behind the Sun" niet het beste album van Eric Clapton. Maar het is zeker geen slechte plaat. Zoals gewoonlijk is het gitaarwerk dik in orde. Ik vind de nummers wel heel erg typisch jaren 80 klinken (logisch, want de plaat is uitgebracht in 1985 ). En dan komt dan met name door de productie van Phil Collins. Ik ben er niet weg van. Het gebruik van synthesizers vind ik veel te overdadig, waardoor het gitaarspel van Clapton dreigt onder te sneeuwen. Nummers als "Same Old Blues" en "Forever Man" zijn prima hoor, maar de Eric Clapton waar ik echt van hou, namelijk wanneer hij de blues predikt, hoor ik op "Behind the Sun" te weinig terug. Begrijp me niet verkeerd, deze plaat overstijgt met gemak de middelmaat, maar haalt mijn inziens niet het niveau van Clapton's werk bij Cream of Derek and the Dominos.

Eric Clapton, een van de grootste gitaristen aller tijden, bracht in 1985 het album Behind the Sun uit. Het album markeert een belangrijk moment in zijn carrière, waarin hij zijn bluesroots combineert met pop- en rockinvloeden. Met hulp van producer Phil Collins ontstond een meer commercieel geluid, wat zorgde voor bekende nummers zoals Forever Man en She’s Waiting.

Het album opent met She’s Waiting, een krachtig nummer over een vrouw die haar ongelukkige relatie achter zich wil laten. De tekst is sterk en inspirerend, terwijl Clapton’s gitaarspel de emoties versterkt. Daarna volgt See What Love Can Do, een hoopvol lied over de kracht van liefde om problemen te overwinnen. De boodschap is eenvoudig maar inspirerend, met een warme sfeer.

Same Old Blues is een typisch bluesnummer dat diepe emoties laat horen. Clapton beschrijft liefdesverdriet en pijn, met indrukwekkende gitaarsolo’s die de zwaarte van het nummer versterken. Knock on Wood brengt een vergelijkbare intensiteit en gaat over de angst om een grote liefde te verliezen. De muziek benadrukt het ritueel van “afkloppen” als symbool voor hoop en bescherming.

Het optimistische Something’s Happening biedt een breder perspectief en gaat over verandering en persoonlijke groei. Het nummer klinkt energiek en hoopvol, en is een welkome afwisseling. Forever Man keert terug naar een persoonlijker thema en beschrijft Clapton’s vastberadenheid om een blijvende liefde te vinden. De herhalende melodieën maken dit een van de meest herkenbare nummers van het album.

Liefde en onzekerheid zijn terugkerende thema’s in It All Depends en Tangled in Love. Beide nummers hebben een lichtere toon en onderzoeken de complexiteit van relaties, met melodieën die gemakkelijk blijven hangen. Never Make You Cry is daarentegen ingetogen en emotioneel. Hier belooft Clapton zijn geliefde nooit pijn te doen, met een zachte en kwetsbare sfeer.

Just Like a Prisoner verkent zwaardere emoties en schildert een beeld van innerlijke strijd. Clapton klinkt eerlijk en krachtig terwijl hij gevoelens van machteloosheid beschrijft. Het album sluit af met het titelnummer Behind the Sun. Dit fluisterzachte nummer raakt diep en verbeeldt het verdriet van verlies en de leegte die achterblijft.

Conclusie
Behind the Sun is een gevarieerd album dat Clapton’s talent als gitarist en songwriter benadrukt. De combinatie van blues, rock en pop maakt het toegankelijk, terwijl de teksten een breed scala aan emoties verkennen. Hoewel sommige nummers krachtiger zijn dan andere, blijft het album een belangrijk werk in zijn carrière.

Waardering: 7
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl