Eric Clapton - Behind the Sun (1985)

Een redelijk album , maar geen hoogvlieger .
''Forever man '' zullen de meeste mensen wel kennen .
De rest vind ik ook wel aardig , maar meer ook niet .
2,5*

Een van Clapton's best albums, zeer vol en sfeervol. beste nummer: Just like a prisoner.

Dit is een lekker album met een aantal uitschieters vooral Something happening is een supernummer met een lekkere solo.

toch wel erg jaren 80, forever man gaat wel. maar bv knock on wood echt flauw eigenlijk.
is eigenlijk nooit meer goed gekomen met eric. plaat is ook geproduceerd door phil collins, dus tja aflopende zaak dus. ik heb daarna ook niks meer van de man aangeschaft.

Mijn kennismaking met Eric Clapton en nog altijd één van mijn favorieten. Misschien wel omdat ik zijn oude werk toen nog niet kende en dus onbevangen en zonder vooroordeel van dit album kon genieten.

Erg leuk schijfje, alhoewel strikt genomen geen klassieker, maar ik hou er gewoon van.

***1/2

De solo platen van Clapton worden vaak af gedaan als wel lekker maar niets in vergelijking met zijn vroegere werk (Cream, Blind faith, Derrek etc etc) toch zitten tussen zijn enorme solo ouvre een aantal juwelen waar deze er één van is, mooi gespeeld, ingetogen maar puur en met de blues in iedere noot. Nummers als she's waiting, the same old blues en it all depends vormen samen met de titelsong en de fantastische single Forever man (die gitaar!!) de hoogtepunten van deze prima plaat!!

nee een stap terug , zeker zijn beste niet , ver van

Forever man is 1 van mijn favouriete Claptonnrs en vind ik niet representatief voor het gehele album. Iets teveel midtempo en gaat erg laidback naar het einde, niettemin wel genietbaar.

Forever man

Ik sluit mij helemaal aan bij Claptomaan van 21 augustus 2007.

Precies hetzelfde verhaal. Behind the sun was mijn eerste Clapton cd (eigenlijk lp) en ik heb me er prima mee vermaakt.

Ik heb altijd gedacht, dat het grootse The same old blues en Just like a prisoner het soort van nummers moesten zijn, dat ook de oude Clapton fanaten zouden moeten omarmen. Niet dus, als ik alle enigszins geergerde recensies mag geloven.

Jammer. Ik vind dat Clapton met Behind the sun een prima rock/blues album heeft gemaakt. Wat onevenwichtiger misschien dan opvolger August maar zeker wel zo spannend. Forever man is ook fantastisch.

Maar misschien suggesties/altnernatieven vanuit de 'oude garde'?

Comeback plaat van E.C uit ''85'' .
Beetje tweeslachtige plaat . Enerzijds zijn er nummers waar hij sterker klinkt dan lange tijd , anderzijds staan er songs op die mij iets te lichtvoetig in de oren klinken .
Het blijft dan ook merkwaardig waarom een herkenbaar gitarist als hij een bepaalde ''poppy'' kant wordt opgeduwd . Feitelijk is het zo dat zijn sterke punt duidelijk in de dragende blues /rock muziek ligt .
Daarom is ook de periode met Cream zo geweldig .
Forever Man is wel een lekkere song . Sterk gitaarwerk en een ritmisch lekker opzwepend nummer .
She's Waiting en Same Old Blues zijn 2 andere favorieten . Hier imponeert de veteraan met geweldig gitaarwerk .
Nergens wordt het verder echt slecht , maar als geheel is het mij net iets te vrijblijvend .

Toch werd deze toentertijd bijzonder goed ontvangen en als een soort comeback gezien. De plaat werd min of meer gepromoot tijdens zijn optreden op live aid dat zelfde jaar. Hierdoor maakte hele nieuwe generaties kennis met deze toen al legende. Veel jongeren kochte deze plaat toen en zette hem opnieuw op de kaart. Zelf vind ik de plaat prima in die tijd passen maar is daarom ook wat gedateerd gaan klinken.

Ik ben het met je eens devel-hunt . Deze comeback van E.C was tegelijkertijd een goede aangelegenheid om de jongere doelgroep kennis te laten maken met deze legende .
Geheel in het tijdsbeeld van toen krijg je dan een wat belegere meer poppy sound . Het klinkt zeker niet slecht , want Clapton klinkt fitter en frisser sinds hij afgekickt is .
Toch ben ik meer gecharmeerd van de wat donkerdere kant van hem . Meer zwaarder Bluesgericht materiaal .
Ook na Behind The Sun bewandelt Clapton een route die mij soms aanstaat , maar vaker ook niet .

Ik sluit mij aan bij bikkel. Een sterk album van Eric Clapton die ook zijn come-back inluidt met de hulp van Phil Collins die mede-producer is en op verschillende nummers speelt, maar globaal gezien minder dan zijn werk bij Cream of zijn beste solo-albums uit de jaren '70. De jaren '80-productie (synths) vind ik niet erg goed passen bij de bluesstijl van Eric Clapton, al zijn de songs zeker te pruimen, de hitsingle "Forever Man" vind ik uitstekend.

Degelijk album van Eric Clapton. Just like a prisoner is mijn favouriiete nummer, met die dubbele drums links en rechts en geweldige gitaarsolo op het eind.

Ik moet toch zeggen, na een uitvoerige luisterbeurt vanmiddag, dat ik toch vrees dat het album niet echt zal gaan vallen onder de Clapton klassiekers.

Zeker, het leidde in 1985 een behoorlijke comeback in van Eric Clapton. En in eerste instantie ben ik ook wel gevallen voor Tangled in love. Maar waar veel albums in de loop van de tijd zelfs sterker worden, vind ik dat bij Behind the sun zeker niet het geval. Integendeel.

Same old blues, Forever man en met name Just like a prisoner, dan heb je de hoogtepunten wel gehad. De overige nummers vind ik er in de loop van de tijd bepaald niet beter op geworden. Slappe eighties productie en mager spel op de keyboards maken het er ook niet beter op.

De combinatie Engelse/ Amerikaanse productie en wisselende musici is eigenlijk ook geen troefkaart.

Als je zo prachtig gitaar speelt als in Just like a prisoner, dan valt toch ook Clapton zelf op hoe bleek de rest daarbij afsteekt. Wat dat betreft is opvolger August een veel gelijkmatiger album, te prefereren ook.

Ik ken volgens mij alleen 'Forever Man', een aardig nummer, maar wel wat te gelikt/80ies. Als ik dan de rest van de berichten hier lees hoef ik wellicht weinig haast te maken met het beluisteren van dit album. Ik ben sowieso niet zo'n liefhebber van Clapton's solowerk na 1974...

Het is wat te geforceerd . Gebeurde wel meer met wat veteranen die in de 80's en 90''s bij wilde blijven . Ik heb de indruk dat E.C hier in sommige opzichten een kant wordt opgestuurd wat niet echt bij 'm past . Clapton moet gewoon bij zichzelf blijven , en dat is voornamelijk met emotie spelen . Door te veel produktionele trucjes komt dat hier niet tot zijn recht .

Niet alle platen die door de ´grote´ zijn gemaakt blijven eeuwigheidswaarde houden. Behind the Sun is een typische midden jaren 80 plaat die juist erg tijd gebonden is gebleken. Terwijl ik me nog kan herinneren dat deze plaat met juichende kritieken is ontvangen. Leuke bijkomstigheid is wel dat Clapton juist door deze plaat weer tot de absolute top is gaan behoren, het was commercieel gezien zijn succesvolste sinds Slowhand uit 1977.
Geen slechte plaat overigens, nummers als She´s waiting, the same old blues en It al depends zijn erg lekker, alleen die vette productie....

Ik kan me de clip van Forever Man nog voor mij halen en daar stond weer een hele sterke frisse Clapton die zijn verslavingen grotendeels overwonnen bleek te hebben . Ik heb dat altijd wel een lekker nummer gevonden en was verheugd dat hij recentelijk samen met Steve Winwood het weer eens uitvoerde .

Ik kan ook niet ontkennen dat Behind The sun een frisse doorstart is geweest voor E.C , maar zoals veel albums uit die periode vond ik het toen een stuk beter dan nu .

Een draak van een plaat, vol popniemendalletjes en voornamelijk nietzeggend gitaarwerk van de heer Clapton. Voeg nog wat irritante synthesizer riedeltjes toe en het is een perfecte plaat om mij de gordijnen in te krijgen. De hand van Phil Collins zullen we maar zeggen.

Oei , Phil Collins moet het wederom ontgelden ( zie Genesis )

Niets mis mee. Waarschijnlijk heeft Phil Collins inderdaad wel wat invloed gehad bij de productie van dit album. Goed zo, want juist daardoor vindt ik dit een heel aardige plaat geworden. Op zijn hierna volgende plaat (August) trekt hij dat niveau nog wat hoger wat mij betreft, maar daarna is het weer over en uit met Clapton. Zal toen wel Collins hand losgelaten hebben denk ik dan. Hoe groot Clapton als gitarist ook mag zijn, hij geeft hier echt blijk van het feit dat hij iemand nodig heeft die hem méér laat doen als alleen maar laten horen "wat een goede gitarist ik ben".
Ik ben mij er van bewust, de recensies voor mij lezend helpen me daar wel bij, dat ik onder de Clapton liefhebbers redelijk alleen sta in deze mening. Ik chargeer natuurlijk wat en ook ik waardeer Clapton als klasbak met de gitaar, wel vindt ik het opmerkelijk dat hij juist onder invloed van Phil Collins tot zijn meest prettige albums is gekomen.

Die versie die ze in Madison Square Garden ten gehore brachten, is in mijn ogen echt prachtig. Sowieso vind ik het een goed nummer, maar haalt het niet bij de genoemde live versie.

Overigens, wel erg jammer dat het dreutelliedje It All Depends juist achter het heerlijke Forever Man komt...

Ik vind het stiekem ook wel een aardig nummer. Alleen die baslijn vind ik wel een beetje fout en gedateerd.

Hoezo stiekem? Je hoeft je er niet voor te schamen??

Ik vind "Behind the Sun" niet het beste album van Eric Clapton. Maar het is zeker geen slechte plaat. Zoals gewoonlijk is het gitaarwerk dik in orde. Ik vind de nummers wel heel erg typisch jaren 80 klinken (logisch, want de plaat is uitgebracht in 1985 ). En dan komt dan met name door de productie van Phil Collins. Ik ben er niet weg van. Het gebruik van synthesizers vind ik veel te overdadig, waardoor het gitaarspel van Clapton dreigt onder te sneeuwen. Nummers als "Same Old Blues" en "Forever Man" zijn prima hoor, maar de Eric Clapton waar ik echt van hou, namelijk wanneer hij de blues predikt, hoor ik op "Behind the Sun" te weinig terug. Begrijp me niet verkeerd, deze plaat overstijgt met gemak de middelmaat, maar haalt mijn inziens niet het niveau van Clapton's werk bij Cream of Derek and the Dominos.

De geremasterde versie heb ik pas aangeschaft via Cosmox. "Same Old Blues" is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Clapton laat in dit nummer duidelijk horen waar hij goed in is. Voor de rest een plaat van uitersten. Aan de ene kant goede blues/rocknummers en aan de andere kant gelikte pop. Met de geluidskwaliteit is het dik in orde. Het titelnummer, met Clapton op zijn Fender en Phil Collins op synthesizer, is een uitstekende afsluiter die nog een tijdje in je hoofd blijft spoken.

Er staan toch wel een paar aardige nummers op dit album naast het geijkte jaren 80 spul. Collins kon op drums goed klinken als ik het debuut album van Robert Plant luister. Helaas is dat hier niet het geval. Jeff Porcaro speelt drums op het beste nummer, Forever Man.