Eric Clapton - Time Pieces (1982)

Bekende verzamelaar van Clapton.
't is natuurlijk een legende, maar toch kunnen niet al deze klassieke nummers me boeien...Layla is fantastisch, Wondeful tonight ontroerend.


3,5*

Goede verzamelaar, maar inmiddels een beetje achterhaald doordat er in de loop der jaren betere compilatie albums van Clapton zijn uitgebracht.

4,0

Dàt is ook zo, er zijn er betere. En completere.
Maar deze geeft een prima dwarsdoorsnede uit Clapton's oeuvre.

Ieder nummer is een topper.

Dààrom toch 4.5 ****1/2

Let it Grow is meesterlijk!

Deze vandaag gekocht bij de Free Record Shop in de 3 voor 25 euro actie samen met de live dubbelaar van Golden Earring uit 1981, 2nd Live en de dubbelaar Rumours van Fleetwood Mac, lijkt me wel een goede aankoop voor 25 euro lijkt me zo.Tot en met track nummer 7 heb ik allemaal wel eens eerder gehoord,en wist ook niet dat ze allemaal van Eric Clapton waren,de laatste 4 nummers kende ik overigens niet maar klinkt ook erg goed vind ik.

I Shot the Sheriff, Knocking on Heaven's Door en Cocaine zijn ook covers van resp. Bob Marley, Bob Dylan en JJ Cale.

En het nummer Knocking on Heaven's Door is later ook weer gecoverd door Guns N' Roses.

Wat een geweldige verzamelaar eigenlijk met 11 topnummers van clapton,en eigenlijk een must in iedere muziekcollectie vind ik.Gewoon kopen dus.

Ideaal schijfje voor de Cream-fans die Eric's latere werk over het algemeen nogal makjes vind. (Unplugged is ook leuk).

Vond deze voor ongeveer €6,- bij de plaatselijke platenboer tussen alle Jan Smitten en BZN's in.
Leuke prijs.

Gecoverd of verkracht, dat is de vraag. Als je Best of Eric Clapton in je cd kast hebt staan ben je eigenlijk wel klaar. Wat Eric Clapton betreft natuurlijk.

Ik heb deze verzamelaar van Eric Clapton en de Unplugged plaat uit 1992 org in mijn bezit, en dat vind ik ook wel voldoende eigenlijk wat Eric Clapton betreft.

Klopt als een bus.

Maar ik vind wel dat iedere muziekliefhebber een plaat van Eric Clapton in de kast moet hebben staan, een muziekcollectie zonder een plaat van Clapton is m.i niet compleet vind ik. Dan vind ik deze verzamelaar daar het meest geschikt voor.

Weer mee eens.
En eigenlijk ook Unplugged.

...eens: Clapton heeft fantastische muziek gemaakt. Zelf vind ik het werk dat het met / in Cream en Blind Faith heeft gemaakt essentieel: toendertijd stond hij, in 'Good Old England' ook boven op de troon (CLAPTON = GOD). Ook het werk met Yardbirds, Derek & Dominos en ook met John Mayall & Bluesbreakers is niet onverdienstelijk.
Kortom, voor mij erg moeilijk om van deze artiest een goede compilatie-plaat te pakken te krijgen en dus (voorlopig) beperken tot losse platen en al het andere werk op tapes...

Wat een heerlijke verzamelaar is dit eigenlijk, met allemaal erg pakkende songs erop. Deze gaat ook regelmatig mee de auto in. Ik vind werkelijk alle nummers goed op dit album zonder uitzondering.

Meestal doe ik een beroep op mijn 4 CD-box 'Crossroads'. Als ik weinig tijd heb zet ik deze compilatie op. Heerlijke muziek voor onderweg.
In 2004 is deze CD heruitgebracht als '20th century masters - The millennium collection', maar 'Willie and the hand jive' is daarop vervangen door 'Bell bottom blues' en 'Swing low sweet chariot' door 'Let it rain'.
Jarenlang was dit de meest representatieve Clapton-verzamelaar. Helaas is hier geen Cream aanwezig. In 1984 kwam de nog beter samengestelde dubbel-LP/CD 'Backtrackin'' uit en vervolgens in 1988 'Crossroads' die ik iedereen (die 'm nog niet heeft) echt wil aanraden.

Dit is een leuk album, als verzamelaar, maar ondertussen is er het toch veel vollediger;
http://www.musicmeter.nl/images/covers/90000/90586.jpg
dat ik toch stukken interessanter vind.

Vind zelf Backtrackin' Clapton's beste verzamelaar. Niet helemaal compleet maar wel zijn beste periodes genomen.

Ik ben even gaan piepen, Von Helsing, wat zijn vroegere periode betreft heb je absoluut gelijk, een magistraal album dat Backtrackin'.
Er is dus keuze zat, het is maar welke Clapton periode je zelf het meeste aanspreekt, toch?

Ik heb "Crossroads" niet en eerlijk gezegd wil ik 'm ook niet hebben. Met "Time Pieces (1982)" heb ik genoeg Eric Clapton in huis. Bijna drie kwartier Clapton en dan snel maar weer wat anders.

Voor een euro gekocht op de rommelmarkt. Precies waar hij thuis hoort, deze artiest!
Wat een bagger, hij is alleen goed voor op de achtergrond.
Ik vind Cocain en Knocking On Heavens Door het best, de rest is stukken minder!
Nee, Eric Clapton is niet voor mij. Bij Cream vond ik hem trouwens wel echt fantastisch

Ps.
Ik vind de cover van Guns N' Roses(op de Live Era) stukken beter!

Helaas veel covers, en dan vind ik het origineel (en zeer zeker die van JJ Cale) mooier dan deze versies. Toch zeker geen slecht album. Het is geen compleet overzicht van Clapton, hij heeft hierna toch ook heel wat goede nummers gemaakt, van eigen hand.

Ik vind Eric Clapton een geweldige gitarist, maar op deze verzamelaar staan eigenlijk alleen maar zijn commerciële hits, die totaal geen beeld geven van het andere werk van hem, waar wel een aantal hele briljante platen tussen zitten.

Ik raad je dan ook aan om eens te kijken naar zijn werk bij Derek & the Dominos, John Mayal & the Blues Brakers en Blind Faith.

Ik ken geen atiest die zijn imago zo slecht heeft onderhouden als EC. Clapton is altijd een fantastisch gitarist geweest en gebleven, maar heeft zich te vaak bezondigd aan slaapverwekkende schommelstoelen muziek. Muziek die vooral in Noord Amerika ervoor heeft gezorgd dat hij alleen al als solo artiest bijna 40 miljoen keer over de toonbank is gegaan. Zijn handelsmerk, de gitaar, kwam steeds meer in de schaduw van zijn hitsingles en hit LP's.
De drie hoogtepunten op deze plaat zijn zondermeer Layla, Let it Grow en after midnight. De andere nummers zijn bijna Amerikaanse west coast nummers, die best aardig zijn, maar niets te maken hebben met hetgeen Clapton een echt genie in is.

Het is ook heel raar dat op deze verzamelaar een nummer is gezet dat niet door hem als solo artiest is uitgebracht. Ik doel natuurlijk op Layla. Dus wel een nummer van Derek & The Dominoes, maar geen nummer van Blind Faith, of van Cream. Ik vind het eigenlijk mede wel een vreemde verzamelaar.

Een aantal zeer goede nummers, maar ook een aantal mindere.
Zijn kwaliteiten als gitarist vallen vreemd genoeg niet echt op op deze verzamelaar.

Nee, tenzij je Layla afzet tegen de rest. Dan weet je wat er formeel gesproken mogelijk is en tegelijkertijd dat Clapton in de jaren '70 fundamenteel heeft gebroken met zijn oude gitaarverleden.

En toch, bevalt mij deze verzamelaar dan weer wel. Het vormt nagenoeg een heel aardig geheel, met vrijwel allemaal bekend Clapton werk, een mooi overzicht van zijn niet overheersende gitaar periode, gepaarde gaande met nogal wat softe songs.

Nu is de ene de andere niet en pareltjes als Wonderful tonight en Let it grow worden schaamteloos aangevuld met wat ik dan echt de slechtste tracks vindt van Clapton ooit, Lay down Sally en Promises.

Layla (eigenlijk Derek and the Dominos) had ik er niet op gezet maar wel Let it rain van zijn eerste album en bijvoorbeeld ook Hello old friend en Carnival, de twee singles van het album No reason to cry.
Dat zou het geheel iets meer 'bite' hebben geven. Net als After midnight en Cocaine dat nu ook al doen.

Als je dan tegelijkertijd Lay down Sally en Promises van de compilatie weg zou halen, valt ook gelijk de hele softe aanpak van Clapton niet zo op.

Maar per saldo vind ik dit bij tijd en wijle een prima album om af en toe eens op te zetten

Puike verzamelaar waar Promises en Lay Down Sally niet in negatieve toon opvallen. Mijns inziens is of was Clapton in de jaren 70 niet soft, meer laidback. Mooie verzamelaar.

Eens met de users hierboven alleen vind ik persoonlijk Promises een heel aardig nummer. Beetje countryrock achtig. In tegenstelling van velen vind ik zijn laidback periode heel erg de moeite waard. Time Pieces vertegenwoordigd die periode heel aardig. Eigenlijk vind ik Willie And The Hand Jive hier het meest beroerde nummer. In mijn oren klinkt het alsof Clapton er die dag totaal geen zin in had.
Inderdaad is Backtrackin' completer, maar deze is gewoon wat compacter. Gaat regelmatig mee in de auto.
Overigens is disc 1 van Complete Clapton ook net een Time Pieces 2.0, want die begint in 1966 met Cream en eindigt met 1982.

Ik heb deze onlangs op LP gekocht en ik vind het een zeer aardige verzamelaar. Verre van compleet, maar het was in het verschijningsjaar 1982 zo'n beetje de eerste verzamelaar die van Clapton's solowerk op de markt kwam. En omdat het een relatief korte tijdsspanne omvat (zijn RSO-jaren, van '70 tot '78) passen de nummers spel- en geluidstechnisch goed bij elkaar, waardoor deze plaat zich bijna als een regulier studio-album laat beluisteren.

Zelf kan ik de overwegend laidback-muziek van Clapton uit de jaren zeventig ook best waarderen. Met name het eerder genoemde Promises klinkt fraai en lekker relaxt, al kan ik me voorstellen dat de aandacht van de gemiddelde luisteraar verslapt bij teveel van hetzelfde. Want dat gevaar ligt hier wel op de loer. Het is dat Layla (de vreemde eend in de bijt, want dat is natuurlijk geen Clapton-solo) voor een gitaristische opleving zorgt, anders zou het allemaal wel erg sloom voortkabbelen.

Zoals ik me ook kan voorstellen dat 'nieuwe' luisteraars op basis van deze verzamelaar niet goed zullen snappen waarom Clapton als zo'n verschrikkelijk goeie gitarist wordt beschouwd. Want dit zijn voornamelijk popnummers (met per saldo opvallend veel covers ook) die halverwege een gitaarsolootje hebben. Solootjes die over het algemeen adequaat zijn, maar zeker geen opvallende hoogstandjes. maar Clapton's reputatie stoelt dan ook voornamelijk op zijn samenwerkingsverbanden die hieraan vooraf gingen: John Mayall's Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Derek & the Dominos.

Raar eigenlijk dat alleen de laatste hier vertegenwoordigd is met het onsterfelijke Layla, met afstand meteen het beste nummer van de plaat. De rest klinkt wat gemakzuchtig in vergelijking daarmee. Aangenaam luistervoer, maar meer ook niet. En dat is echt te weinig voor een 'Best of'.

Eigenlijk moet je dit album zien in combinatie met het een jaar later verschenen Time pieces Vol. II - 'Live' In The Seventies, die ik ook nog op CD heb. Kennelijk alleen voor de Nederlandse markt samengesteld. Deze live-opnamen (vooral van Just One Night, maar ook enkele niet eerder uitgebracht opnamen) geven een betere indruk van Clapton als begenadigd gitarist.

Deze verzamelaar van EC is verre van compleet en behelst de RSO periode vanaf Derek And The Dominoes tot pakweg 1978. De belangrijke periode daarvoor toen hij deel uitmaakte van The Yardbirds, The Blue Breakers, Cream en Traffic ontbreekt. Dat heeft natuurlijk alles met rechten van doen.

Dit is een aardige kennismaking met het solowerk van EC uit de seventies. Vrij laid back en da's best jammer, het had van mij wel wat meer mogen vlammen. De covers van JJ Cale, Bob Dylan en Bob Marley en natuurlijk Layla zijn het sterkst. Het was nog even wachten tot 1988 toen de uitstekende 4cd box Crossroads verscheen. Een absolute aanrader voor fans en geïnteresseerden.

Op cd, gekocht in een bundel op Mp.

Ik ga naar de volle 5 sterren voor dit album.
Het interesseert mij helemaal niets of het wel of niet compleet is. En Clapton heeft (later) ongetwijfeld meer aan compleet gedaan.

Waar het mij vooral om gaat is de inhoud van het gebodene afgezet tegen een smaakvolle selectie.
En dan gaat het bij dit overzicht vooral om de periode 74-78 + Layla en After Midnight uit 1970.

11 sterke songs die in tijdsbestek prima bij elkaar passen maar ook inhoudelijk goed overeind blijven. Het is meer soft, is wat je er van kunt zeggen als je het vergelijkt met vroeger. Daarom is het ook goed dat er weinig van vroeger op staat, dat is een aparte compilatie waard. Het spel van Clapton is prima en er zitten, ondanks het roemruchte verleden, toch echt wel klassieke songs tussen.

Het is mij een raadsel waarom in 1974 niet is gekozen voor Let it grow als opvolger van I shot the Sheriff van 461 Ocean boulevard.
Het is echt een hele goeie song, maar dat kan uiteraard van meer nummers worden gezegd als het origineel van Wonderful tonight en Cocaine.

Een Greatest Hits die aanvoelt als een mogelijk studio-album. Geen los zand. En goede songs, smaakvol uitgezocht. Dat is wat van deze compilatie kan worden gezegd.

er valt altijd wel iets op te merken over de samenstelling van dit soort verzamelaars. deze bestaat uit lekkere, laid-back goed in het gehoor liggende, noem het voor mijn part commerciële nummers uit de seventies die een heerlijk relaxed sfeertje uitstralen, dus verwacht uitgezonderd "Layla" geen spetterend gitaarwerk of vlammende gitaarsolo's. de muziek heeft ook weinig van doen met zijn "Cream" periode.

deze verzamelaar, 1 van zijn vele, is als volgt samengesteld:

3 nummers "I Shot the Sheriff", "Willie and the Hand Jive" en "Let It Grow" van "461 Ocean Boulevard" (1974)
3 nummers "Wonderful Tonight", "Cocaine" en "Lay Down Sally" van "Slowhand" (1977)
"After Midnight" van het album "Eric Clapton" (1970)
"Knockin on Heaven's Door" uitgegeven als single (1975)
"Layla" van het album "Layla and Other Assorted Love Songs" (1970 Derek and the Dominoes)
"Promises" van het album "Backless" (1978)
"Swing Low Sweet Chariot" van het album "There's One in Every Crowd" (1975)

naast de hierboven genoemde bekende covers (Bob Marley, J.J. Cale en Bob Dylan), staan er een 4-tal originals "Wonderful Tonight" en "Let It Grow" van EC zelf op, waarvan 2 co-written nummers "Lay Down Sally" met Marcy Levy en "Layla" dat hij samen met drummer Jim Gordon schreef.

het aanstekelijke in een reggae versie gegoten "Willie and the Hand Jive" is een nummer van Johnny Otis, die ook wel de "godfather of rhythm & blues" werd genoemd en de eveneens aanstekelijke, veel gecoverde traditional "Swing Low Sweet Chariot" is van oorsprong een Afro-Amerikaanse spiritual ofwel een christelijke hymne (lofzang).

vreemde eend in de bijt is "Promises" dat geschreven werd door de Amerikaanse songwriter/producer Richard Feldman en de Amerikaanse industrieel ontwerper/muzikant Roger Linn, dat overigens prima past bij de fijne flow van de overige nummers.

zoals musician hierboven opmerkte "11 sterke songs die prima bij elkaar passen"