Eric Clapton - From the Cradle (1994)

Zoals op het akoestische "Unplugged" al te horen was is Eric Clapton het best als hij de blues speelt. Direct na die akoestische live registratie voegt hij de daad bij het woord en levert hij met "From the Cradle" een onvervalste en bijna geheel elektrische bluesplaat af. Op deze plaat komen zestien bluesklassiekers voorbij die Clapton met het grootste gemak naar zijn eigen hand zet, zonder respect te verliezen voor het origineel. Ik wil geen discussie aanhalen over zwarte of blanke blues, maar Clapton is een van de weinige gitaristen die techniek en emotie combineert en tot een ongekende synergie komt die het dichtst de authenticiteit van de zwarte blues benadert. Blues gaat om gevoel en dat is iets wat je aan Clapton kan overlaten. De emotie, intensiteit en gedrevenheid spat van deze plaat, zowel in zijn fantastische gitaarspel als in zijn stem. Alles klopt. Clapton stijgt tot grote hoogte, vooral in de slowblues nummers. Dan komen die warme maar tegelijk rauwe en indringende klanken uit zijn Fender het beste tot zijn recht. Nummers als "Third Degree", "Five Long Years", "Sinner's Prayer", "Someday After a While", "Standin' Round Cryin" en het akoestische "Driftin' Blues" zijn hoogtepunten. Mijn favoriet is het hartverscheurende "It Hurts me Too". Als Clapton zingt: "When things go wrong, go wrong with you, it hurts me too", dan heb ik kippenvel. "From The Cradle" is naast "Layla and other Assorted Love Songs" van Clapton's band Derek and the Dominos mijn favoriete Clapton studioplaat. Clapton werd in zijn hoogtijdagen getypeerd met de kreet "Clapton is God". Muzikaal gezien maakt hij dat helemaal waar op "From the Cradle".