Eric Clapton - From the Cradle (1994)

geweldig *****

Wat een geweldig bluesalbum is dit zeg!
Met veel gevoel gespeeld .
Ik geef de volle 5 punten .

Super goed album van Clapton! Heerlijke blues, om lekker op een avondje naar te luisteren!

Iets minder enhousiast, dus voor mij 4.5 sterren maar dit is wel een prachtig bluesalbum.
Duistere hoes, maar ja dat komt door die deur die dicht is, of op een kier staat. Doe maar open en laat deze bluesman binnen!

Heerlijk album met goeie nummers waarvan een aantal bekend en sommige ook weer niet dus we gaan weer heerlijk op zoek naar het origineel.

"all along this path I tread,
my heart betrays my weary head,
with nothing but my love to save,
from the cradle to the grave...."

Soms moet je eerst ouder worden om muziek te gaan waarderen. Toen dit album dertien jaar geleden uitkwam, deed het me niet zo veel, vond ik de zang dikwijls wat overdone. Nu ik older, sadder and wiser ben, is het één van mijn favoriete Clapton-albums. Wat een gevoel spat er van deze plaat!

Heerlijke bluesplaat van deze legende!!

Geweldig album, zeg. Hoewel albums als Slowhand en 461 Ocean Boulevard er ook mogen zijn, hou ik toch meer van de bluesman Clapton. En op dit album laat hij duidelijk zien waarom dat is!!

4,5*!

Mooi dat die Clapton in zijn toch wat erg commerciële 90'er jaren zo'n rock solid blues album maakte. Goed tegengewicht voor het mierzoete (maar wel mooie, begrijp me goed) Unplugged album. 4,5*

Clapton levert met deze zijn beste pure blues plaat af sinds de jaren 60. Rauw en eerlijk gespeeld, met de blues in ieder noot!! Hij doet hier waar hij het beste in is.

mooi gitaarwerk maar het pakt me minder dan zijn voorganger ' journeyman '

Formidabel bluesalbum van Clapton. Dat Clapton beter tot zijn recht komt als vertolker van de puurste blues, is geweten; Vette aanrader!

Ik zit nu in een behoorlijke Clapton Bluesbui en heb deze gisteren maar weer eens opgezet. De gitaartoon is werkelijk gruwelijk. Pracht album. Volgens mij is dit een behoorlijk onderschat album van EC omdat er geen hits op staan. Maar de sfeer die het uitstraalt is onbeschijfeljik.
Sommige nummers moeten erg hard gedraaid worden.

Zo damn, wat een lekkere plaat (zo op het eerste gehoor)..
Ik denk dat dit mijn Eric Clapton-tijd gaat worden..
En nu zit ik ZWAAR in twijfel of ik naar het concert van 29 mei zal gaan..
(al is het voornamelijk omdat ik ook al naar Muse, John Mayer en Laura Jansen ga en allemaal rondom dit concert.. wordt misschien een beetje too much.. - en ook nog vanuit Groningen)

Maar zucht.. dit is natuurlijk een legende.. zoiets zie je vast niet vaak live

Dit is toch wel een heel lekker album van E.C. Helemaal blues, zoals het hoort.

Begin jaren ’80 was ik een groot Clapton fan, zij het eerder vanwege datgene wat TOEN al vér achter hem lag, dan voor zijn output destijds. Na Journeyman haakte ik af: die modieuze kuif met zijn Armani pakjes begon me wat tegen te staan, met zijn aalgladde albums. Daarna heb ik ‘m niet echt meer gevolgd: Unplugged met die zakkerige Layla kon me al helemaal niet bekoren, hoewel hij op bv Concert For George boven zichzelf uitstijgt. In elk geval, From The Cradle heb ik helemaal gemist en dat ben ik nu aan het goedmaken. Weg dat Armani pak, opzouten met die Beau van Erven Dorens kuif. Doe waar je goed in bent. En hier doet-ie dat wel héél erg goed.

Maar weer eens onder de loep genomen. Jaren terug in mijn tijd als platenboer vond deze cd regelmatig de gang naar de cd-speler in de winkel. Nooit aangeschaft, waarom weet ik eigenlijk niet meer.
Toch weer eens even opgezocht, en wat blijkt; Nog altijd een heerlijk album.
Clapton plays the blues, en dat is toch wat hem goed blijft liggen.
Hij bezit de feel en het vermogen om blues authentiek te laten klinken hier, zonder dat het te oubollig of gedateerd klinkt.
Ik ben geen echte bluesliefhebber, misschien omdat veel schemaatjes in dat genre muziek in den treure worden gebruikt, maar E.C houd de aandacht prima vast hier.
Het is een hele zit, niet iedere song is even geweldig, maar respect voor de produktie, de uitvoeringen en het nog altijd unieke spel van Clapton.
Zo hoor ik 'm toch het liefst.

Inderdaad Clapton is het beste als hij de blues speelt. Dit album is een verademing t.o.v. zijn jaren 80 mainstream rock. Journeyman was gewoon een commercieel prul, zijn zoveelste, dat kon natuurlijk niet zo doorgaan. Tijd voor wat anders. Of eigenlijk tijd voor zijn roots. De blues. Dit album mag er weer wezen. Zoals Bikkel al schrijft is niet iedere song even geweldig, maar hier klinkt weer de passie door die we van hem gewend waren. Als gitarist geweldig, als zanger blijf ik hem altijd iets minder vinden. Hij blijft voor mij de gitarist die erbij is gaan zingen. Het is geen geboren zanger. Maar dat vind ik hier niet zo erg.

Weer te lage beoordeling

Jij bent dan ook een echte fan van Clapton. En daar is helemaal niks mis mee. Ik ben niet direct fan. Wel vind ik hem het best op dit soort albums. Nog beter vind ik hem in dienst van een band. Vooral in Blind Faith vond ik het prachtig. Op dit album keert hij terug naar de blues. Hoewel de blues bij hem wat mij betreft niet direct uit zijn ziel komt (zoals bij Muskee, zie eerdere discussie vanavond bij Desolation), kan hij het wel prachtig spelen. 10 keer beter dan Cocaine of I shot the sherriff. Toch?

Inderdaad fan van Clapton, maar niet dat ik alles goed vind. Ik vind hem vooral live goed. Veel studioalbums van hem vind ik niet speciaal, deze dan weer wel .

Zoals op het akoestische "Unplugged" al te horen was is Eric Clapton het best als hij de blues speelt. Direct na die akoestische live registratie voegt hij de daad bij het woord en levert hij met "From the Cradle" een onvervalste en bijna geheel elektrische bluesplaat af. Op deze plaat komen zestien bluesklassiekers voorbij die Clapton met het grootste gemak naar zijn eigen hand zet, zonder respect te verliezen voor het origineel. Ik wil geen discussie aanhalen over zwarte of blanke blues, maar Clapton is een van de weinige gitaristen die techniek en emotie combineert en tot een ongekende synergie komt die het dichtst de authenticiteit van de zwarte blues benadert. Blues gaat om gevoel en dat is iets wat je aan Clapton kan overlaten. De emotie, intensiteit en gedrevenheid spat van deze plaat, zowel in zijn fantastische gitaarspel als in zijn stem. Alles klopt. Clapton stijgt tot grote hoogte, vooral in de slowblues nummers. Dan komen die warme maar tegelijk rauwe en indringende klanken uit zijn Fender het beste tot zijn recht. Nummers als "Third Degree", "Five Long Years", "Sinner's Prayer", "Someday After a While", "Standin' Round Cryin" en het akoestische "Driftin' Blues" zijn hoogtepunten. Mijn favoriet is het hartverscheurende "It Hurts me Too". Als Clapton zingt: "When things go wrong, go wrong with you, it hurts me too", dan heb ik kippenvel. "From The Cradle" is naast "Layla and other Assorted Love Songs" van Clapton's band Derek and the Dominos mijn favoriete Clapton studioplaat. Clapton werd in zijn hoogtijdagen getypeerd met de kreet "Clapton is God". Muzikaal gezien maakt hij dat helemaal waar op "From the Cradle".

Dit vind ik samen met het MTV unplugged album het beste werk van Eric Clapton.
Echt geweldig mooie muziek, veel gevoel en geweldig gitaarspel.
Het is echt lastig om nummers aan te geven die het beste zijn omdat het echt een goed geheel is.
Alle nummers bouwen het album goed op.
Depri kan soms fantastisch zijn

In 1995 kwam Clapton naar Maastricht waar hij optrad in het MECC. Het was zijn "From the Cradle"-tour van '94/'95. Het concert was fantastisch. Clapton speelde de meeste nummers van deze cd, alsook de bluesnummers van "Unplugged". Verder: "Have you ever loved a Woman", "Double Trouble" en "Further on up the Road". De volgende dag stond er wel wat kritiek in de krant, omdat velen gehoopt hadden dat Clapton zijn hits ("Layla", "Tears in Heaven", "I Shot the Sheriff" etc.) zou spelen. Vreemd, want er stond duidelijk op het kaartje vermeld dat het een bluesconcert zou zijn. Voor mij was het in elk geval een onvergetelijke avond. In diezelfde week heb ik mijn eerste gitaar gekocht.

Dat lijkt mij ook een geweldig concert, Night Time. En kun je je inmiddels op de gitaar een beetje meten met Clapton?

Ik moet zeggen dat de muziek van met name Eric Clapton me een flinke zet heeft gegeven in het zoeken naar en leren van de blues. "From the Cradle" is een juweeltje voor (beginnende) gitaristen. Clapton wil met dit album aangeven om te zoeken naar de bron van de meeste latere muziek. Zijn grote voorbeelden waren m.n. Robert Johnson en Big Bill Broonzy. Ook hij heeft flink onderzoek gedaan in zijn jongere jaren en dat doet hij nog steeds. Tevens is de basis van de blues eenvoudig: 1 tot 3 accoorden die steeds weer terugkomen in hetzelfde nummer. De blues is het alfabet van de latere rockmuziek. Ik vind het heerlijk om met de muziek van EC mee te spelen en "From the Cradle" heb ik al heel wat keertjes gedraaid. Het is eerlijke muziek.

Voor velen is dat EC op zijn best, maar ik vind hem soms te schreeuwerig hier. Goed, maar hij heeft beter werk. Mijn favoriete EC is die live tussen 1974 en 1979.

Welliswaar een coveralbum, maar zoals velen voor mij al gezegd hebben, misschien wel het allerbeste werk wat dhr. Clapton ooit op plaat heeft uitgebracht. Potverdikke wat speelt hij sterk en weet hij met veel respect voor het origineel er een echte Claptonplaat van formaat van te maken.

Weg de gladde productie, hier ging het weer om de inhoud en niet om de vorm.
Bijna direct live opgenomen deze toch wel pure blues plaat, misschien wel zijn puurste sinds zijn Bluesbreakers plaat uit 1966. De plaat ademt eerlijkheid en het blues gevoel uit.

Tragisch genoeg is dat pure gevoel wat Clapton toen had waarschijnlijk gekomen door de tragische dood van zijn zoontje conor, die van 54 verdiepingen uit een appartement smakte. Dit is zijn eerste studio plaat na dat drama.
Clapton vertelde ooit in een interview, nog ver voor dat tragische moment, op zijn best te zijn als hij ongelukkig is. Op from the craddle bewijst hij, hoe lullig ook, dat zijn eigen stelling klopt.

Speelt clapton op deze plaat acoustisch gitaar, of elecktrisch, of combi van beiden?