Bruce Hornsby & The Range - Scenes from the Southside (1988)

De jaren 80 waren niet de meest schokkende in de muziekgeschiedenis, maar één van de revelataties was Bruce Hornsby met zijn Range. Na in 1986 Grammy's te hebben gewonnen de song The Way It Is en het gelijknamige album. Zijn tweede, Scenes From The Southside is zeker net zo goed, misschien wel wat beter. The Valley Road werd als single een groot succes. Het gehele album kun je het beschrijven als een stevige, melodieuze rockplaat, met grandioos pianospel van Bruce Hornsby himself. The Road Not Taken, The Show Must Go On, I Will Walk With You en Till The Dreaming's Done zijn één voor één ijzersterke tracks.Na de derde lp is Hornsby zijn eigen weg ingeslagen en heeft samengewerkt met o.a Bob Dylan, CSN, Grateful Dead, Don Henley (Eagles) en Bonnie Raitt. Tot op de dag vandaag nog steeds zeer actief, alleen meer op de achtergrond. Maar het album Scenes FromThe Southside blijft voor mij toch het beste van deze piano spelende singer/songwriter.

Een kleine opleving uit de U.S.A deze Bruce Hornsby . Een jaar eerder scoorde hij al behoorlijk met The Way It Is , een aanstekelijke deun met dito beat en pianospel .
Dit album borduurt eigenlijk voort op het vorige album . Prettige Amerikaanse pop met bij vlagen wat invloeden uit de jazz en blues .
Hornsby bezit een prettig stemgeluid , heeft een paar soepele pianohanden , maar ben ook van mening dat zijn stijl hier ook wat aan de eenzijdige kant is .
Wel een plaat die lekker wegluistert , maar ook eentje die je niet heel snel zal missen binnen de collectie .

Dit album scoorde niet zo goed als voorganger The Way It Is maar is kwalitatief een stukje beter, rijper en volwassener dan het debuut. Ik hoor eigenlijk ineens de verwantschap met Steve Winwood. De stem van Bruce klinkt op dit album een stukje leniger. Look Out Any Window, I Will Walk with You,The Show Goes On en The Road Not Taken zijn klasse nummers. Geen echt onmisbare plaat, zoals bikkel2 hierboven al vermeldt, maar hij mag in mijn kast blijven staan !

Ik trek het vergelijk met Mr. Mister. Ook hun opvolger was beduidend beter dan hun doorbraak album in Nederland.

Hier boven nog een stukje van Ad Brouwers. Helaas niet meer onder ons.

Het klopt, ik vind dit album ook beter dan zijn voorganger. Maar het is wel mainstream, over het geheel gebeurt er niet zoveel op zo'n album. Het klinkt wel allemaal lekker, het zit goed in elkaar.

Beste album met The Range. Solo maakte Hornsby, die steeds verder naar de jazz ging overhellen, in 1993 nog een heel aardig album: Harbor Lights.

Ik ken alleen The valley road van dit album. Ijzersterke song wat mij betreft. Hoor je helaas nooit meer voorbij komen. Zal de rest van dit album ook eens luisteren.

Prachtige plaat, waarvan de Valley Road een kleine top 40 hit was in 1988. Dit album heeft bepaald niet de aandacht gekregen hier op Musicmeter die het verdient. Dit tweede album van Bruce Hornsby en zijn Range staat namelijk na al die jaren nog steeds kaarsrecht overeind. Een collectie prachtige, op zichzelf staande , piano gedreven poprock songs, uniek in zijn soort. Wat na al die jaren nog steeds opvalt bij beluistering , is het typische pianospel van Hornsby, waarbij hij de akkoorden hard aanslaat op zijn Steinway en daarmee toch een volstrekt eigen sound creërt, gecombineerd met zijn mooie zuivere stem, geflankeerd door uitstekende muzikanten. Tel daarbij op het prima songmateriaal, zoals hierboven reeds opgemerkt bepaald volwassener en rijper dan zijn debuut, en de conclusie moet toch zijn dat dit een kleine genreklassieker is. Zonder meer zijn beste en gevarieerde plaat , alhoewel hij later zeker nog sterke albums afleverde. Vier dikke sterren.