Bruce Hornsby - Harbor Lights (1993)

Harbor Lights begint ongelooflijk sterk en schept verwachtingen die de rest van het album moeilijk kan waarmaken. Het titelnummer is uitstekend: geweldig piano- en gitaarspel, dissonante accenten tegen het einde en een speels en levendig gevoel van momentum. Het laatste nummer, "Pastures of Plenty", vangt diezelfde sfeer opnieuw, en "What a Time" net daarvoor tilt het album even naar een hoger niveau met een vleugje swing, blazers en oprecht plezier.

Helaas is het grootste deel van wat tussen deze hoogtepunten komt een stuk minder interessant. Veel van het album lijdt onder de stijve productie van eind jaren 80, met name de drums, die anders veelbelovende nummers tot doorsnee jazzpop reduceren. Nummers als "China Doll", "Fields of Gray" en "Rainbow's Cadillac" zijn niet onaangenaam, maar ze zeggen ook niet veel. De arrangementen voelen veilig aan en de energie verdwijnt snel.

Hornsby is duidelijk een geweldig muzikant, maar hier werkt de gepolijstheid vaak tegen. Wanneer hij dissonantie of groove in de nummers toelaat, komt het album tot leven. Wanneer hij te geforceerd te werk gaat, wordt het onmemorabel. Twee uitstekende begin- en eindscènes en één lichtpuntje maken de moeizame periode daartussen niet goed.