Noir Désir - Des Visages, des Figures (2001)

Vijf jaar geleden, je scheef poep - bij wijze van spreken - nog met een lange oe. Ik vond Le Vent Nous Portera ongeveer het mooiste nummer ooit gemaakt. Ik kocht het singletje, las bij een proefwerk Frans nog eens een leuk verhaal over hoe de zanger van Noir Désir zijn vriendin had omgebracht, ging verder met mijn leven en vergat dit album eens serieus te luisteren.

Ik wist niet wat ik miste. Nu wel. Vandaag heb ik deze plaat eindelijk eens geluisterd. Het moest er een keer van komen. En wat een magistraal stukje muziek is dit zeg! Met open mond heb ik bijna de hele middag naar Noir Désir geluisterd. Van de interviews die ik nog moest uitwerken en het stageplan dat ik nog moet schrijven is voorlopig nog maar weinig gekomen. Maar ik heb een excuus!

Nog nooit gaf ik een plaat 5* bij de eerste beoordeling, maar bij anderhalve luisterbeurt prijkte de volle mep al achter de naam van Des Visages, Des Figures. En meteen maar hoog binnen in de top 10. Het mag dan een impulsieve daad zijn, het zou mij verbazen als ik er spijt van krijg. Dit grijpt je bij de strot, en ik denk dat ik hier nooit op uitgekeken raak. En dat gevoel heb ik nog niet eerder gehad.

Wat dit album zo goed maakt, ik weet het ook niet helemaal. Het eerste wat me opvalt is dat dit absoluut niet in een hokje te stoppen is. Le Vent Nous Portera, mij al bekend, is een vrij rustgevend, bijna folky nummer. Deze plaat leidt echter door oneindig veel muzieklandschappen en klankpaletten. Nu eens doet het erg folky aan, dan zit het weer ergens richting postrock en bij Son Style 1 komt er ineens een lading punk de boxen uit denderen. Ook Franse chansons lijken een inspiratiebron te vormen. Violen, (soms zelfs ruig scheurende) gitaren, klarinetten, (Afrikaanse) trommels, potten, pannen, belletjes, windvlagen, brommers, regengekletter, onweder... het komt allemaal langs.

Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen, zeker vanwege het schizofrene karakter van de plaat. Maar wat opvalt is dat het uiteindelijk toch een coherent geheel is. Je wordt van de ene emotie in de andere geslingerd, maar het geluid blijft heel herkenbaar. Referenties kan ik er moeilijk bij geven. Des Armes doet wat aan de late Talk Talk denken, af en toe schiet 'Dark Noontide' van Six Organs of Admittance een beetje voorbij (meer ken ik niet van SOoA, maar met name de folk-met-geluidsbedjes-ertussen komt af en toe terug hier). Lost lijkt wel een knipoog naar al te pathetische rockbandjes.

Het Frans maakt Des Visages, Des Figures helemaal af. Het geeft het herfstige karakter nog wat extra cachet. Ik kan me niet voorstellen dat dit ooit minder wordt of gaat vervelen. En ik denk eigenlijk dat ie volgende week op 1 staat. Tot dan mag ie nog heel even symbolisch onder Crowded House blijven. Waarom weet ik eigenlijk ook niet.

6*

Ik vind het best een fijn plaatje. De eerste 3 tracks zijn niet onaardig, de titeltrack is zelfs erg mooi, maar de absolute winnaar is zonder enige twijfel afsluiter L'Europe, waarin 23 minuten lang een geweldig decadent, duister sfeertje met ijzeren vastberadenheid intact wordt gehouden, en steeds aan intensiteit blijft winnen. Grote klasse! Werkelijk een formidabel nummer (Langste lyrics ooit? ). De rest van het album is grotendeels een stuk minder, maar een 3,5/5 kan er, vooral door dit nummer, zeker vanaf.