Throbbing Gristle - D.o.A. The Third and Final Report (1978)

Valley of the Shadow of Death, Hamburger Lady, Weeping en vooral Hometime zijn stuk voor stuk pareltjes. Daartegenover staan gimmicks als Death Threats (nog best leuk) en United en matige nummers als Walls of Sound en Hit by a Rock. Het niveau wisselt te erg om de schijf als geheel overtuigend te maken.
Van de bonustracks op de cd-versie is Five Knuckle Shuffle vooral irritant, en We Hate You, dat doet denken aan het gênante geschreeuw van een band als Whitehouse, is ook niet om over naar huis te schrijven.
Toch 2.5* voor de betere nummers

Het zal nooit mijn favoriete album worden, maar ik zie dit experimentele project toch wel

In de nasleep van de punk ontstonden verschillende nieuwe vormen van muziek. In Groot-Brittannië was het vooral de post-punk en in de VS was het de art-rock die ontstond. Maar vanaf ongeveer de jaren tussen 77 en 82 vond de hele muziekscene over de hele wereld nieuwe manieren om zich uit te drukken. Rusteloos, experimenteel, zoekend naar nieuwe grenzen.

En Throbbing Gristle is geen uitzondering. Het voelt echt alsof dit beeldend kunstenaars zijn die hun ideeën in muziek proberen om te zetten. Verontrustende, sombere ideeën. Geflirt met fascisme, BDSM, automutilatie. Met bijpassende afbeeldingen. En legde onbedoeld de basis die later een mega muziekstijl zou worden genaamd Industrial, genoemd naar het eigen platenlabel van Throbbing Gristle.

Een zeer invloedrijk album, en iets dat niet is opgenomen voor vriendelijke melodieën, of vrolijk zou moeten maken, maar gemaakt om je te storen, te verontrusten. En dat is waarschijnlijk de reden waarom dit album nooit iets anders zal doen dan verdeeldheid zaaien.

Mijn vrouw daarentegen was fysiek opgelucht toen ik het album uitzette.

Alsof je de soundtrack bij een expositie hoort. Waar het op voorganger The Second Annual Report was alsof die expositie in een hoogoven plaatsvond, krijg ik in opener I.B.M. het idee dat ik een modem word ingezogen.
Welkom in het digitale tijdperk van 1978, waar geluidscollages klinken met gitaar, elektronica en vervormde stemmen, soms gesproken en soms geschreeuwd. Daarbij is ook een heel gesprek mogelijk, zoals Valley of the Shadow of Death bewijst.

Ik kom hier omdat ik afspeellijsten maak met new wave en deze industrial ook daartoe reken. Maar hier geen liedjes en al helemaal niet met coupletten en refreinen. Het dichtst in de buurt daarvan komt het instrumentale AB/7A met zijn synthesizerloop en kristallen sterrenregen. Plus United, dat zó is versneld dat het nog maar zestien seconden duurt én afsluiter Blood on the Floor, dat klinkt alsof het uit de oefenruimte van Joy Division komt en 66 seconden lang is.
Interessant overigens wat ik aan audioapparatuur in de kast op de hoes zie staan. Het mag soms digitaal klinken, in 1978 was de wereld nog vooral analoog...

Ik bevind me op een inhaalmissie van newwavealbums van vóór 1980, muziek voor mijn afspeellijsten met het beste daarvan. De vorige was On the Other Hand There's a Fist van Jona Lewie, de volgende is van Graham Parker & The Rumour: Squeezing Out Sparks uit 1979.