The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)

Na vertrek van Karl Wallinger - die de muzikale switch niet zag zitten - naar World Party kwam Mike Scott met dit moedige folk-/country-album. En volksmuziek is het, tot aan bruidsliedjes toe. Het best is de plaat waar de lyrische kracht van de folkinstrumenten wordt gekoppeld aan een moderne ritmesectie (de waterige titelsong en de noodkreet We will not be lovers). Niet te missen is ook World Party (ahum), een nummer met de apocalyptische gaven van Don't bang the drum, dat ook erg aan de 'big music' van This is the sea herinnert. Opzetten bij haardvuur met een glas Jameson.

geniaal album!

M'n favoriete Waterboysalbum! Het begint al meteen goed met het titelnummer; de toon is gezet. Muziek om vrolijk en melancholisch van te worden.

Na twee pints Guinness is dit best te pruimen, maar ben hierna toch afgehaakt....
Jammer, de eerste twee platen zijn namelijk toppers.

Ik vindt dit echt een fantastische plaat! Wilde ik effe kwijt.

Wie dit een geweldige plaat vindt doet er goed aan de collector's edition te kopen. Hij is wat aan de prijs, maar dan heb je ook wat.

De eerste cd is bijna hetzelfde als het gewone album, het verschil is dat er extended versies van World Party en And a Bang on the Ear op staan.

De tweede cd bevat ook de nodige mooie muziek, met als hoogtepunt het 12 minuten durende nummer As Soon as I Get Home, een nummer dat een kruising is tussen het Big Music-geluid van This is the Sea en A Pagan Place, en het folkgeluid van Fisherman's Blues. Een aanrader!

Ik heb de tracks van de tweede cd ook toegevoegd, zodat ik tenminste op Soon as I get home kan stemmen bij de favoriete tracks.

Ik geloof dat ik een nieuw favoriet Waterboys-nummer heb...

Prachtige plaat. Mike Scott heeft met z'n Waterboys toch al aardig wat mooie albums afgeleverd. En daar hoort Fisherman's Blues zeker ook bij. Op zich ben ik niet zo'n folk liefhebber, maar The Waterboys maken toch een erg mooie combinatie op dit album van folk, rock, country en blues. Zeer knap gemaakt! 4,5*

p.s.
Aan te bevelen is vooral The Collectors Edition (2 cd's) van Fisherman's Blues.

dynamo d, wàt kan ik daar nog aan toevoegen ? Niet veel, het is inderdaad één van hun beste albums, in die periode was het hier thuis ALLEEN maar Waterboys wat de klok sloeg, ik heb de band één keer live gezien op de Lokerse Feesten, maar dàt moet jaren na deze plaat geweest zijn, enfin, Mike Scott kan het live in elk geval ook, al zegt men dat hij een onmogelijke baas is voor zijn muzikanten; vééleisend en wispelturig...
Geniëen zijn nooit makkelijk. En Scott bewees met dit album en This is The Sea, maar ook met de opvolger van deze Room to Roam, dat hij veel in zijn mars heeft !
Puike plaat 4 sterren !

zeer mooie plaat
vooral het laatste stukje vaan sweet thing waar ze tekst van blackbird(the beatles) zingen vind ik mooi

Dit album is voor mij een van de mooiste samensmeltingen van traditionele muziek overgoten met een rocksausje.Toen dit album uitkwam was ik 15 jaar oud en zat in de grootst mogelijke dip die een puber kan hebben.We zouden op schoolreis naar Schotland gaan en ik besloot me eens iets te gaan verkennen in Schotse en Ierse muziek.Ik was bekend met U2 en Simple Minds,maar die konden me toen (al) niet raken.Met behulp van de eigenaar van de lokale platenzaak,kwam ik in aanraking met Fisherman's Blues en vanaf toon 1 was ik verkocht.De combinatie van "moderne" instrumenten en die fiddle heeft mijn liefde voor dit genre alleen mar aangewakkerd en nu vele cd's en concerten later ook een hoop mensen om me heen.Puur en eerlijk zijn de twee kernwoorden voor deze cd.Ik kon mijn geluk dan ook niet op toen ik de de collectors edition in de winkel vond,met daarop het onvolprezen Soon as I get Home en de country rock versie van killing my heart.Als er 1 cd van The Waterboys er toe doet is deze het,maar dat is mijn bescheiden mening

Mooiste nummer van The Waterboys!

Toch maar bij nader inzien score verhoogd, ik was ff vergeten hoe mooi dit album is.

In 1988 was ik blij dat er weer een nieuw album van The Waterboys uit kwam en ik kocht deze CD dus zonder een noot gehoord te hebben.

Voor mij is het nogal een tegenvaller. Ik vind het net iets teveel aan traditionele ierse deuntjes. Gedurende de afgelopen twintig jaar ben ik er wel milder over gaan denken maar het zal nooit mijn favoriete Waterboys album worden.

Het mooist vind ik Stolen Child maar dan voornamelijk vanwege het gedicht van W.B. Yeats.

3,5*

Niet de hele plaat is van een even constant hoog niveau vind ik, maar traditionele Ierse deuntjes als het titelnummer gaan er hier wel in. Een van de mooiste Waterboysnummers. Geldt inderdaad ook voor bonustrack Soon As I Get Home, hierboven al uitgebreid geprezen. Toch een tikje minder dan met name A Pagan Place, die ik dan weer net iets hoger heb zitten dan This Is the Sea.

This is the sea is een beter album, maar, misschien door de jaren, is dit zeker geen slecht album.

De bonustracks heb ik uiteraard niet op mijn versie.

Nummer 9 vind ik wel leuk om mee te zingen:

When will we be married, Molly? When will we be wed? When will we be bedded in the same bed?

Een leuke tonguetwister

Ongelooflijk, kende de band alleen van het 'alom bekende' The whole of the moon' , maar dit album rockt. We will not be lovers en fisherman's blues, heerlijk. Overige ben ik nog aan het analyseren.

Deze uit de kast van me vader gepakt en dit verrast mij in positieve zin. Moet hier wel voor in de stemming zijn.

Iets totaal anders dan wat ik normaal luister, maar vind dit erg goed.

Van sommige nummers krijg ik spontaan dorst.

Heel leuke plaat, mooi divers in stijl, en toch helemaal Waterboys. We will not be lovers is prachtig en je kan later nog een stukje Gaelic leren in Stolen Child.

Na mijn Waterboysmarathon die ik vandaag gehouden heb, moet ik tot mijn verbazing vaststellen dat dit misschien wel mijn favoriete album is van hen. Ik ben verre van een folkliefhebber, maar de mix die deze heren weten te maken tussen folk met zoveel andere genres, is soms schitterend.
Het openingsnummer is meteen mijn favoriet, prachtige melodie en het tempo zit er goed in. Maar nummers zoals The Stolen Child zijn werkelijk ontroerend mooi.
Ik heb dit album wat tijd moeten geven, maar ik stel vast dat hier amper mindere nummers op staan. Samen met This Is the Sea mijn favoriete Waterboys.

Wat is dit een geweldig album, deze gaat straight in m'n top 10.
Geweldige teksten ook op de eerste 2 prachtnummers

Ik heb dit album pas een paar weken geleden ontdekt, beetje laat, want ik was toch puber in hun hoogtijdagen. Die waren bij dit album eigenlijk alweer bijna voorbij. Probleem voor mij was dat ik bepaald niet warm liep voor A girl called Johnny en The Whole of the Moon en dus had ik ook de behoefte niet die CD's te beluisteren, toen nog LP's. De zang van Scott irriteerde me nogal en het was ook gewoon mijn stijl niet. Dus ging Fisherman's Blues ook aan mij voorbij tot ik onlangs de moeite nam de CD te beluisteren. Wat een openbaring. Ik heb snel ook de voorgaande CD's van hen beluisterd en kwam tot de conclusie dat ik daar niets aan gemist heb, behalve misschien Red Army Blues. Op Fisherman's Blues begint het direct voortvarend met het sterke titelnummer. Alleen jammer van dat gegil de hele tijd wat ook in het 2e nummer doorgaat. Vreemd genoeg wordt We will not be lovers nogal geprezen door velen. Voor mij is dit verreweg het slechtste nummer. Een hoop gejank en ik heb telkens de indruk dat mijn CD speler blijft hangen. Hierna echter behaalt de band op vrijwel elk nummer een zeer hoog niveau en blijft de stem van Scott ingetogen en keurig in de pas lopen bij de geweldige muzikale ondersteuning. Met als hoogtepunten Jimmy Hickey's Waltz, And a bang on the ear en The Stolen Child. Nog niet in mijn top 10, maar dat zou maar zo eens kunnen gebeuren. In mijn ogen de enige plaat van de Waterboys die er toe doet, maar ook direct een van de beteren die ik in mijn leven gehoord heb.

Mooie folkplaat van The Waterboys. Vergeleken bij voorganger This Is The Sea is deze een stuk ingetogener. De elektrische gitaren, synths en rollende drums zijn veelal ingeruild voor violen, tin whistles en andere traditionele instrumenten.
Toch blijft Fisherman's Blues onmiskenbaar een Waterboys album, en dat is vooral te danken aan de zanger. De man met een van de mooiste en herkenbaarste stemmen in de popmuziek.

Een groeiertje dit, maar zeker een aanrader!
4*

deze is ontegenzegelijk folkier dan this is the sea, maar ik vind hem niet ingetogener, de drive en emotie spat er nog echt van af. waar this is the sea nog duidelijk een 80's album is , is deze wat universeler en wat minder tijdgebonden ( out of time zou REM zeggen). ik kan echt moeilijk kiezen tussen pagan place, this is the sea en deze , ik vind ze alledrie prachtig .hierna werd het tocg wel iets minder in mijn beleving.

als ik echt keuzes moest maken zou dit mn top 3 zijn
pagan place
fisherman's blues
this is the sea

maar vraag het me niet uit te leggen.

Dit is ook mijn favoriete Waterboys album, en dat betekent echt vijf sterren. Ik zal eens even zoeken naar de collector's edition, dat zou wel eens een heel mooie aanvulling op mijn Waterboys collectie kunnen zijn.

Vergeleken met voorganger This Is The Sea is dit meer folkgetint met het gebruik van akoestische instrumenten en violen en dat komt hun sound alleen maar ten goede. Soms klinkt het ingetogen, soms uitbundig maar steeds passioneel en gedreven waarbij de zang van Mike Scott steeds herkenbaar blijft. Een album dat - mede door de natuurlijke (live)productie - goed de tand des tijds doorstaat.

We will not be lovers, betere combinatie van stem en instrumenten kan ik lastig vinden in 50 jaar popgeschiedenis. Mijn favoriet, memories ... live gezien in Den Haag en ze zijn nog steeds erg goed, maar ik vind deze cd en pagan place toch wel ongeëvenaard.

Van de site van The Waterboys:

In October it will be 25 years since the release of Fisherman's Blues. To celebrate, on 14th October EMI Records will release a 7-CD set titled FISHERMAN'S BOX, containing 121 tracks from the album sessions including all those on the original record and previous editions plus an incredible 85 unreleased tracks.