DeVotchKa - A Mad and Faithful Telling (2008)

Devotchka is ook een maart-release die we in de gaten moeten houden. Het is inmiddels bijna vier jaar geleden dat we een volledig album van de band hebbeng gehoord en ik kan begrijpen dat How It Ends momenteel helemaal is grijsgedraaid. Overigens bij mij nog niet, maar ik ben wel toe aan dit nieuwe album. How It Ends was een erg sterk album en ik denk dat A Mad And Faithful Telling daar graag op mag in spelen, als ik de nieuwe single Transliterator mag geloven. Dat belooft weer veel lekkers. De tracklist bevat weer heerlijke exotische namen en nodigen nu al uit dit avontuur te beluisteren. We moeten nog even wachten tot 18 maart, maar dan kunnen we er wel weer even tegenaan.

DeVotchKa heb ik leren kennen toen het vorige album How It Ends opnieuw gereleased werd n.a.v. het succes dat ze boekten door de film Little Miss Sunshine.
De film leerde ik pas na dat album kennen en mijn belangstelling kwam puur door de ouderwetse luisterpaal in de o zo vertrouwde cd-zaak.
Nu dus een nieuwe release en het is vooral meer van hetzelfde: een hoop gezwier en gezwaai onder begeleiding van toeters, bellen, strijkers en akoestische gitaren.
Is dat heel erg? Nee hoor, dit is een prima album geworden maar het doet me gelijk beseffen dat How It Ends mijn album blijft en dat ik het daar voorlopig bij zal houden. Dit album is leuk voor nu en zal waarschijnlijk snel in de vergetelheid geraken. Maar dat neemt niet weg dat ik het nu wel prettig vind om dit op te zetten: zwieren dus maar! Mag ik van u deze dans?

Het blijft een heerlijke band. Ze overtreffen Arcade Fire als het aan mij ligt. Al is dat ook een heerlijke clubje.

Naar mijn gevoel groeien ze. Het 5e album alweer! Ik vind het steeds beter worden.

Het blijft heerlijke zwiermuziek.

Je maakt niet elk jaar een meesterwerk. En dus kon dit album na het briljante How it Ends alleen maar tegenvallen. Dat deed het bij de eerste luisterbeurten ook. Maar daarna begonnen de de bloemen toch te bloeien. Voorop het heerlijk melancholieke Blessing in disguise". Dat typische Devotchka geluid hoor je ook bij Along the Way. Een totaal ander geluid bij het bijna symphonische The Clockwise Witness of afsluiter New World. Daar tussendoor steeds alleraardigste intermezzo's (Comrade Z, Strizzalo). Muziek waarmee zelf bezoekers van een begrafenis op te vrolijken zijn. Ook dit album blijft door de afwisseling boeien. Misschien geen meesterwerk,maar wel gewoon heerlijk.

Ja, graag!
Ik luister deze cd nu pas voor het eerst. Al wel live gezien, maar toen speelden ze vooral nummers van How it Ends. Vind het zwierige eigenlijk wel prettig.