DeVotchKa heb ik leren kennen toen het vorige album How It Ends opnieuw gereleased werd n.a.v. het succes dat ze boekten door de film Little Miss Sunshine.
De film leerde ik pas na dat album kennen en mijn belangstelling kwam puur door de ouderwetse luisterpaal in de o zo vertrouwde cd-zaak.
Nu dus een nieuwe release en het is vooral meer van hetzelfde: een hoop gezwier en gezwaai onder begeleiding van toeters, bellen, strijkers en akoestische gitaren.
Is dat heel erg? Nee hoor, dit is een prima album geworden maar het doet me gelijk beseffen dat How It Ends mijn album blijft en dat ik het daar voorlopig bij zal houden. Dit album is leuk voor nu en zal waarschijnlijk snel in de vergetelheid geraken. Maar dat neemt niet weg dat ik het nu wel prettig vind om dit op te zetten: zwieren dus maar! Mag ik van u deze dans?