Mick Fleetwood - The Visitor (1981)

Een méér dan leuk uitstapje van de voorman van Fleetwood mac. Hij steekt westerse songs in een Afrikaans jasje. Natuurlijk is hij als drummer geinteresseerd in ritmes en maakt hij er zich ook niet al te gemakkelijk van af. Belangrijk bij dit album vind ik, is te weten dat het 5 jaar vóór "Graceland van Paul Simon is gemaakt. dus´vóór de hype van de andere wereldmuziek LP`s.

Corporal, ik sta bij u in de rangen!

Lange tijd heb ik gedacht de enige in Nederland te zijn geweest die niet alleen deze lp had (op cd nog steeds niet te krijgen) maar die hem ook nog leuk vond.

Het is wat je schrijft (FM) rock/pop met een aantal sterke Afrikaanse invloeden. Waarbij dan het ritme belangrijker is dan de sologitaar, maar dat mag bij een drummer.

Ik had ook graag op MuMe wat willen zeggen over de opvolger van The visitor, de LP I'm not me maar ik krijg deze met geen mogelijkheid op de site. Jammer

Zeg Musician, als je dit leuk vindt dan mag je ook eens luisteren naar: Yeasayer - All Hour Cymbals. Deed me er onmiddelijk aan denken.

Grappig. Nee, ik heb nog nooit van Yeasayer zelfs gehoord, maar dat zegt natuurlijk helemaal niets. Ik zal er eens naar kijken. Bedankt voor de tip

Erg bijzonder solo debuut van deze boomlange wat vreemde slungel. Ik meen me te herinneren dat deze plaat in Ghana is opgenomen, weet dat eigenlijk niet meer zeker. Wel weet ik dat deze plaat totaal tijdloos is en in ieder periode gemaakt had kunnen worden. Tuurlijk op zijn tijd Fleetwood mac invloeden, maar veel pretentielozer. Met Beatle Goerge op één nummer op slide, beide waren nog een tijdje zwagers van elkaar. It's all in the family!!

Zo. Het heeft even geduurd, laat ik zeggen een jaar of 22, maar nu heb ik dan toch de cd er van in huis.

Een dollar of 38, een zeldzaam exemplaar uit de VS. Ik heb de cd achterdochtig bekeken, inmiddels ook afgeluisterd. De geluidskwaliteit is niet slecht, maar ik ben toch bang dat Mick Fleetwood er niets aan verdiend.

De cd heeft wel RCA staan op het schijfje zelf. De titels. Zelfs nog een klein vierkantje met de voorkant van de hoes. Het boekje, het plastieke doosje.......................

Het ziet er niet naar uit dat hij vorige week uit de schappen bij de platenmaatschappij is gekomen.

Maar: volledig eigen schuld van alles en iedereen. Neem mij nu toch niet kwalijk. Ik heb 22 jaar lang gewacht op en regelmatig gezocht naar een uitgave op cd van The Vistor. Me dunkt dat je een beetje fan toch niet veel langer kunt laten wachten.

O wacht, een Amerikaanse geel plakkertje met een e-mail adres nog in de verpakking............ Desgewenst kan ik ook I'm not me van Mick Fleetwood bij ze bestellen.

Misschien dat ik het doe. Die cd lijkt me nog zeldzamer, maar ik vind wel enige korting inmiddels op z'n plaats. Maar ik zal Mick niet vragen om ze te signeren, 15 oktober.

Goh, Ik heb deze plaat al op CD sinds 1986 of zo ( Op LP vanaf de dag dat ie uitkwam). De CD was toen waarschijnlijk al een importje uit Frankrijk, waar hij het redelijk heeft gedaan, heb ik de indruk. Erg Leuke plaat, met wat uitglijders. Vooral de prachtige songs O'Niamali, Superbrains en The Visitor lieten westerse bas & drums met Afrikaanse muziek kennismaken. Heel spannend en respectvol.

Ik hoop ook nog steeds dat I'm Not Me op CD uitkomt. Vind ik ook een fijn plaatje.

If you like this,
also check this: http://www.musicmeter.nl/al...

Lees hier en daar de discussie over wel of niet verschenen op CD. Ik heb deze ook al een jaar of 20 in huis op CD.
I'm not me is tnt nog niet op CD gezien want dat vind ik de leukste.
The Visitor nodigd niet snel uit om opgezet te worden als er bezoek is want O'Niamali en The Visitor zijn wel heel ver te zoeken als je het bij 1 stijl muziek wil houden op deze CD. Het klinkt wel grappig maar nee....hier kun je je trouwe Fleetwood Mac fans toch niet mee boeien. Wel lekker vind ik Not Fade Away en Cassiopeia Surrender.

Peter Green speelt hier mee op Rattlesnake shake. De Afrikaanse nummers zijn veruit de beste. Daar had Mick de hele plaat mee moeten vol zetten.

Nee, dat was overkill geweest.

De combinatie en af en toe samensmelten van "oude mannen rock" en de ongepolijste Afrikaanse muziek is even bizar als juist het sterke punt.

Niks niet politiek correct, een uitgedacht concept, achterliggende gedachte of een bankrekening voor hulp. Gewoon multicultureel rocken.

Bijzonder lekker zomerplaatje. Hij had van mij de hele plaat in Ghana op mogen nemen, en de westerse rock nummertjes op een andere plaat mogen zetten. Als hij dat had gedaan was hij onbedoeld een Pionier geweest , nog voor Paul Simon, Peter gabriel etc.
Desalniettemin staat deze fier overeind naast bella Donna en law and order die in dezelfde periode uit kwamen.

Onderhoudende plaat. Opgewekte rock met Afrikaanse tonen die er bij mij ingaat als zoete koek.

Wat is deze versie van "Walk a Thin Line", met George Harrison op backing vocals en slide gitaar, toch een heerlijk en catchy nummer. De leadzang doet denken aan Green Gartside van Scritti Politti.

Als album een beetje een allegaartje van stijlen, maar daardoor ook weer leuk en vermakelijk én beter dan verwacht.