Pat Metheny - Secret Story (1992)

Mijn favoriete Pat Metheny cd. Ontroerend mooi. Geniaal en tegelijkertijd erg toegankelijk.

Dit was mijn intro in de muziek van Metheny. Het is eigenlijk een soort van orchestrale / symfonische jazz.

Maar dat was niet het originele uitgangspunt. Het was eigenlijk de bedoeling om hier een echt solo-album van te maken van alleen hijzelf plus wat hulp van een Synclavier. De partijen die hij daarmee opnam werden uiteindelijk zo groot en complex dat een vriend tegen hem zei dat hij het ze zo zou kunnen uitdraaien en laten spelen door een echt orkest. Tja, en toen werd het project dus al maar groter.

Er doen ontzettend veel muzikanten op dit album maar de mooiste gastrol is wel die van Toots Thielemans in ik meen Tell Her You Saw Me (heb ff de cd niet bij de hand dus kan niet snel checken). Mooiste moment van Metheny zelf is die magistrale gitaarsynthsolo in The Truth Will Always Be.

Geweldige plaat! (lees cd)

Ok, ik heb m'n stem maar verhoogd voor dit album want dit is echt van eenzame klasse.

Overigens, het album is geremasterde vorm in 2007 heruitgebracht (nu op zijn huidige label Nonesuch) met een extra schijfje met nog eens 5 (wat korte) stukken. Op zich erg interessant om te hebben, waarbij met name de nieuwe mastering er voor heeft gezorgd dat er behoorlijk veel meer details naar uit de mix zijn opgedoken.
Wel een irritant foutje van het extra schijfje is het feit dat de nummers er niet in de volgorde op staan zoals op het doosje vermeld. Knullig eigenlijk.

Het eerste album van Pat Metheny dat ik hoorde was The Way Up, dat ik geweldig vond. Daarna heb ik een paar andere geprobeerd, namelijk One Quiet Night, Still Life (Talking) en Letter From Home. Die zorgden eigenlijk dat ik een stukje minder enthousiast werd van Pat Metheny.

Gelukkig heb ik het toen niet opgegeven, maar ontdekte ik Secret Story. Ik vond het toen ideaal: jazz vermengd met orkestratie, een geweldige combinatie! Op een gegeven moment vond ik het haast 'het beste album dat ik ooit gehoord had'.

Later ben ik het nog een paar keer gaan luisteren, maar toen pakte het me niet zo erg als in het begin. Ik heb hem toen maar een hele tijd niet beluisterd, en ik moet er nog maar eens een keer voor gaan zitten en hem in zijn geheel goed beluisteren, en kijken wat ik ervan vind. Er zijn wel een paar puntjes die ik kan opmerken waardoor ik hem wat minder ben gaan vinden. Het is me bijvoorbeeld op gaan vallen dat elk nummer eindigt in een fade-out; ik heb liever dat er gewoon een 'echt' einde aan elk nummer wordt gemaakt. Verder vind ik The Longest Summer iets te zoetsappig. Eigenlijk ben ik het album iets te veel 'easy listening' gaan vinden, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld het geweldige album Imaginary Day.

Toch staan hier een hoop toppers op, en is het album als geheel ook heel fijn om naar te luisteren. Hoogtepunt is inderdaad The Truth Will Always Be, met die mooie solo van Pat. Ook al is dit wat mij betreft niet meer 'het beste album', ik geef hem toch een 4,5* omdat het toch wel een magistraal album is (half puntje aftrek voor de genoemde minpuntjes). En nog een voordeel is dat ik door dit album niet gestopt ben met de muziek van Metheny, maar nog meer geweldige albums heb ontdekt.

Heb je offramp al beluistert....ook een apart plaatje.

Ja die ken ik; ik zal er eens een berichtje bij zetten.

Dit album is magistraal mooi.
Avontuurlijk is toch wel de beste omschrijving van Pat's muziek. Alsof je een wereldreis met hem maakt.

Antonia vind ik één van de mooiste nrs ooit.

Een prachtig album met afwisselend orchestrale en relaxte jazz.

Dit is echt totaal niet mijn ding. Pling plung, hup naar nirvana. Ik zie een beekje, een kabbelend stroompje door een grazige weide. Ik zie een eendenveer, dansend in de wind. O o wat is het leven fijn!

Erg flauw natuurlijk maar het geeft wel het beste aan wat me tegen staat aan deze muziek. Dit is in mijn beleving ook geen jazz. Ik hoor geen baslijntjes die onvermoeid geweldige sax- trompet- of pianosolo's ondersteunen. Ik hoor geen emotie. Ik hoor geen whiskey en geen sigaren.
Ik hoor een hippie die vooral niemand boos wil maken met zijn muziek. Vooral niet op tenen wil trappen. Iemand die nadat ie klaar is met spelen, flyers van Unicef gaat uitdelen. Allemaal niets mis mee, maar aan mij is het niet besteed. Nee, 2.5 sterren en dan ben ik echt gul..

Het bijzondere aan Metheny is dat hij een werkelijke kameleontisch muzikaal karakter heeft en zich niks aantrekt van wat anderen vinden van zijn muziek. Het ene album van hem is toegankelijk, melodieus en een ander kan verschrikkelijk tegendraads zijn.

Secret Story is eigenlijk 1 lange soundtrack voor een niet bestaande film maar de film is ook helemaal niet nodig. Het is een stijloefening zoals hij er wel meer heeft gedaan. Ditmaal is het werkstuk dat zich richt juist niet op improvisatie maar op compositie en arrangement. En verdorie, wat zijn die stukken mooi en wat is het toch wonderlijk mooi uitgewerkt.

Als je dit te makkelijk vind raad ik je van harte zijn album samen met Ornette Coleman aan, Song X, of als je van een bak herrie houd Zero Tolerance For Silence. Ja, dat is gemaakt door diezelfde muzikant die jij beticht van het niemand boos willen maken.

En mocht je hem een keer in het echt tegen komen moet je hem maar eens vragen wat hij van Kenny G vind

Ga ik doen. En ik hoop van harte dat ik mijn mening over Pat aan zal moeten passen. Van Coleman ken ik alleen (hoe kan het ook anders) The Shape of Jazz to Come en die vind ik prachtig dus dat stemt me wel hoopvol voor Song X. Ik zal het je laten weten.

YouTube - Pat Metheny Group - Roots of Coincidence

YouTube - Pat Metheny Group - A Place in the world

YouTube - Pat Metheny - Offramp - Track 1 - Barcarole

Zit dit nu te luisteren en ineens raakt Finding And Believing me ontzettend. Dat spel met al die stemmen en ritmes in het begin, die ritmes die eigenlijk het hele stuk een rode draad blijven, het filmisch / symfonisch middenstuk en dan de terugkeer naar weer die stemmen en de gitaarsolo aan het eind. Wat een pracht allemaal. De muzikant Metheny intrigeert me enorm ondanks dat niet alles wat hij doet even goed uitpakt voor mij. Maar het feit dat hij gewoon zijn eigen weg bewandeld kan ik alleen maar waarderen.

De nummer 1 in mijn top 10. Een plaat die mij telkens weer weet te raken. Pat op de toppen van zijn kunnen. Krijg nog altijd kippenvel als Above THE treetops inzet of als Toots zijn magistrale solo blaast. Heb Pat talloze malen live gezien. Hulde aan dit fenomeen. Fusion op z'n best

Ik sluit mij aan bij Broem: nr in mijn all time favourite lijst. Deze plaat bevat alles voor mij, jazz, orkest, filmmuziek, jazz, noem maar op. Het was destijds een optelsom van 20 jaar muziek maken (moet je voorstellen als hij Secret Story part 2 zou maken !) en ik heb het gelukkig live back-to-back mogen mee maken. Sindsdien Fan (ja met een hoofdletter) van Pat en prijs me gelukkig dat hiervan kan en mag genieten keer op keer.
Prijsnummers: de laatste 3, ongelooflijk ontroerend en zo mooi. Muziek voor mijn eigen begrafenis.

Hey Stans, leuk om te lezen dat er meer liefhebbers zijn van Pat en dit magistrale album. Ongeveer 2 jaar geleden is er een remaster uitgekomen met enkele, niet eerder uitgebrachte nummers erop. Leuke aanvulling. check ook de dvd die uit is met een integrale vertolking van Secret Story. Magnifique. Omhoog met die score...3,94 gemiddeld is echt veel te laag.

Ik hem het album al een 5 gegeven, wil wel, maar kan het hier niet hoger waarderen...want prachtig en ook nog eens schitterend is het.

Wat een feestje, dit album! Ideaal voor een scriptiewoensdagmiddag als deze

Vergeet je score niet. Dat gemiddelde moet omhoog. Veel te laag. Al vele jaren mijn favoriete album. In de top er mee. Het liefste Above THE Treetops

Eindelijk voor elkaar. De extra nummers op de Deluxe Edition uit 2007 zijn nu ook zichtbaar. Staan op een bonus disc en zijn erg de moeite waard. Toots laat nog wat meer van zich horen op Back in Time. Blijft een weergaloos album. Mijn favoriete album.

De mooiste muzak ooit gemaakt. Mooie achtergrond muziek, zit wel heel goed in elkaar. Het klinkt mooi, rustig en ontspannen. Het stoort niet maar valt ook niet op. Het kan gebruikt worden in welness centra, liften, tijdens intieme etentjes of in sjieke warenhuizen.
Niets mis mee met momenten, maar op lange termijn wordt het voor mij toch te weeïg.

Muzak Zeker weten dat je de goeie cd hebt geluisterd? Secret Story staat bol van diversiteit aan instrumentatie, tempowisselingen en variatie in songs. Zou er erg onrustig van worden om dit te beluisteren tijdens een intiem etentje, wellness enz. Maar goed, ieder z'n smaak en bijbehorende mening.

Ik geef je gelijk, reageerde te voorbarig.
Ik leerde deze plaat vorige week kennen en vond het wel aardig, beetje ligt klinken. Maar het absurde is dat ik deze cd iedere keer weer opzet. In de auto en thuis. Ik wil ergens naar luisteren zet iets op, en denk dan: nee, ik heb zin in Secret Story. Gek he
Op één of andere wijze intrigeert de sound me wel.

Dat is nou THE Secret van this Story. Het laat je niet los. Betoverend mooi...

Heerlijke plaat inderdaad, zeker nu, met het zonnetje erbij. Word er altijd erg vrolijk van, hoewel ik 'm niet zo heel veel luister. Een van de heel weinige instrumentale albums (de stemmen die in enkele nummers te horen zijn zou ik geen zang willen noemen, ze vormen een instrument op zich...) die ik helemaal uitzit zonder dat het gaat vervelen. Gevarieerd genoeg dus. Als met genre aanduiding 'Jazz' 'Jazz Fusion' wordt bedoeld, is het okee wat mij betreft. Vind dit niet direct Jazz namelijk, daar is het te gestructureerd en melodisch voor allemaal. En heel soms is het me iets teveel easy listening (Sunlight is een goed voorbeeld daarvan). De Bonustracks doen inderdaad niet onder voor het 'reguliere' album. Mooi.

Pat maar weer eens rondjes laten draaien in m'n cd speler. Onbetwiste numero uno in mijn Top 10 en een album wat me altijd weer weet te raken. Kippenvel als ik die eerste tonen van Above THE Treetops hoor. Zeker met een paar heerlijke glazen Shiraz achter d'n kiezen.

Het begint heerlijk tegendraads met "above the treetops", dan het prachtige "facing west" en het heerlijke "cathedral in a suitcase" en dat lange nummer met fijne thema wisselingetjes. Dan komen er voor mij teveel neerslachtige, sombere bombastische nummers met uitzondering dan van nog een enkel hoogtepuntje als "antonia" en "always and forever".

Luister hem nu weer eens, echt prachtig

A.s. zondag, morgen dus, ga ik dit album beluisteren. Ben er klaar voor. Het is ook mooie muziek voor een zondag. Ben heel benieuwd.
Ken iemand die op een boerderij woont en helemaal gek is van Pat Metheny en - heel toevallig - net als Broem - een enorme 'audiofiel' is. Dus met de productiekwaliteit van het vinyl zal het wel goed zitten.