Hercules and Love Affair - Hercules and Love Affair (2008)

Op de artiesten pagina van Antony postte ik al de mededeling dat liefhebbers van deze zanger maar eens moesten luisteren naar de nummers Blind en Roar die te vinden waren op Ep's van het uit New York afkomstige Hercules and Love Affair (Andrew Butler).
Kijkend naar de tracklist van zijn / hun nog te verschijnen volwaardige debuut-album valt op dat Roar hier niet te vinden is. Ook het nummer Classique #2 wat eerder samen met Roar op 12" verscheen duikt hier niet op.
Maar niet getreurd, al op Time Will horen we Antony zingen. Het is een ouderwets jaren '80 klinkend nummer waar ik heel eerlijk gezegd nog niet echt warm of koud van kan worden. Toch moet ik daarbij wel toegeven dat het per draaibeurt boeiender wordt dus wie weet wat dat gaat opleveren voor de toekomst. In elk geval een rustige binnenkomer, maar het feest moet nog op gang komen natuurlijk.
Hercules' Theme is een funky disco-achtige track, alsof eind jaren '70 naar 2008 verplaatst worden met al de soulvolle blazers en synths. Het is een sterk nummer waar de blazers verantwoordelijk voor zijn. Duizelingwekkend nemen ze je mee naar de dansvloer om je daar niet meer los te laten.
Bij You Belong denk ik gelijk terug aan Ferry Maat's Soulshow en dat niet alleen want ook het nummer Good Life van Inner City herken ik er in. Ook hier dus weer een disco-sound zoals we het tijden niet meer gehoord hebben. Geen poppy disco, maar een beetje underground zoals dat in de beginperiode van de disco ook ontstond in allerlei hippe tenten (Studio 54). Salsoul is een term die ik hier tegenkwam. Antony horen we op de achtergrond meedoen maar verzorgt hier niet de hoofdvocalen.
Athene zet de drive vrolijk voort om vervolgens bij die inmiddels wel bekende waanzinnige disco-track Blind terecht te komen. Ja dat nummer waarop Antony wederom te horen is: hier niet meer dat ingetogene van de openingstrack maar voeten van de vloer. Dit is een Antony zoals we hem wel vaker horen (denk aan My Robot Friend) maar die waarschijnlijk voor velen nog onbekend is.
Hoogtepunt van dit album: absoluut!
Iris neemt gas terug en klinkt daardoor nogal cool. Cool in beide betekenissen.
Easy is zonodig nog 'cooler' dan zijn voorganger. Ook hier horen we Antony terug, alleen neemt hij niet alleen de vocalen voor zijn rekening. Herkenbaar blijft hij natuurlijk wel.
This Is My Love is wat meer up-tempo en ook hier komen de blazers tevoorschijn maar nu in de vorm van trompet-solo's.
Op Raise Me Up is Antony weer van de partij. Het is een dansbaar nummer met disco-invloeden. Heerlijk om de blazers ook terug te horen.
Afsluiter True False / Fake Real heeft een ongelooflijk lekker dwingende bas en soulzang.
Keep da soul alive zou ik haast willen zeggen.
Een verrassende plaat dus waar Antony een grote rol op speelt. Het kan alle kanten op gaan met dit album en ik durf nu nog niet te zeggen welke dat zal worden. Zelf zet ik ook nog even 'cool' in met 3,5*.


Voer voor de frieks en sq's van musicmeter denk ik (maar zeker weten doe ik dat niet ).

Ik kreeg deze getipt van aERO, waarvoor dank, want het is een uiterst amusante plaat.

Doet me qua sfeer denken aan deze plaat van Kelley Polar (kijk overigens zeer uit naar zijn nieuwe album), maar die vind ik dan toch net wat spannender, denk ik. Deze vind ik ook een beetje vlak af en toe (bv. een nummer als Athens). Nummers als Blind zijn dan weer tamelijk fantastisch. Ik ben trouwens helemaal geen fan van Antony, maar ik vind zijn stem hier echt geweldig passen bij de muziek. Ik wist niet eens dat ie ook voor My Robot Friend had gezongen, maar ik kende Antony ook nog niet toen ik naar MRF luisterde.

Wat dit album betreft: laat ik maar 's beginnen met een 4* en het advies aan sommige mensen om ook 's Kelley Polar uit te proberen.

Hercules and Love Affair maakt van disco echte liedjes

Nog één dag en dan is het derde album van Antony & the Johnsons te koop, The crying light. Vandaag doe ik het nog graag met het 2008-project waaraan Antony een belangrijke bijdrage leverde: Hercules and Love Affair. Onder deze naam debuteerde de New Yorkse dj Andrew Butler afgelopen jaar en hij kreeg veel critici enthousiast voor zijn nieuwe interpretatie van de ouwe disco.

Butler put op zijn naamloze plaat uit het rijke dans-archief van de jaren zeventig en tachtig en geeft er een frisse draai aan. De meerwaarde van Hercules and Love Affair is dat de muziek niet louter uit een apparaat komt. Butler schakelde verschillende muzikanten in, zoals een bassist, een violist, een trompettist en een trombonist (is dat een Nederlands woord?). Verder zingt hij zelf op dit album en heeft hij zangeressen Nomi en Kim Ann Foxman gevraagd voor zang.

Maar de absolute ster van deze plaat is Antony die op vijf van de tien nummers meedoet. Het is sowieso leek om hem met zijn tranentrekkende tremolo eens te horen zingen op dansbare muziek, zeker omdat zijn eigen werk met The Johnsons zwaar op klassieke instrumentatie leunt. Maar zijn bijdrage overstijgt de curiositeit. Hij is in staat swingende electropop een zwaardere lading mee te geven. Zo swingt prijsnummer Blind de pan uit, maar hangt er door zijn stem (en door de tekst) een melancholieke, treurige sfeer over het nummer.

Hercules and Love Affair heeft een plekje gevonden in de DFA-stal, het platenlabel van James Murphy, die bekend is van LCD Soundsystem. Zij delen die extraatjes die ze bovenop dansmuziek leggen. Beiden slagen erin van een discoknaller een echt liedje te maken, met zang en teksten en mooie begeleiding. Dat geeft ook deze plaat veel meer bezieling dat vele doorsnee electropopplaten. Al vraag ik me wel af welke indruk een en ander had gemaakt als Antony niet had meegewerkt.

Helaas leent Butler soms iets te nadrukkelijk van bepaalde disco- of housestijlen en klinken oude nummers iets te letterlijk door zijn muziek heen. Maar over het algemeen heeft hij de invloeden tot een eigen stijl weten om te zetten. En hij is eigenwijs. Want soms neemt hij behoorlijk gas terug. Zo behoren de nummers Iris en Easy misschien niet tot de meest makkelijk in het gehoor liggende. Maar hij durft op die nummers in ieder geval wel een andere sfeer op te roepen en even afstand te nemen van het danstempo. En dan is Hercules and Love Affair ineens mysterieus, tegen het ongemakkelijke aan.