Dio - Magica (2000)

In de bladen werd Magica volgens mij wel aangekondigd als een soort 'return to the roots'. Dat is maar gedeeltelijk waar. De sociaalmaatschappelijke thema's werden voor de verandering (weer eens) verpakt in een fantasyverhaal en dat is dan eigenlijk het enige. Muzikaal borduurde Magica behoorlijk voort op de ingeslagen weg van Dehumanizer, Strange Highways en Angry Machines. Log, zwaar en direct. Een passage waar een dromerige sfeer wordt neergezet hier of daar, daargelaten. Denk aan het Magica Theme wat mij heel erg doet denken aan Eleanor van The Gathering.
De ballade As Long As It's Not About Love vind ik stiekem het hoogtepunt van het album. Hartverscheurend gezongen en voorzien van enkele loodzware passages. Verder heb ik de indruk dat Dio de breuk met Sabbath moeilijk heeft kunnen loslaten en voortdurend heeft willen bewijzen dat hij de enige was die die vlam brandende hield. Zelfs The Devil You Know uit 2011 wijkt nauwelijks af van deze koers. Die laatste straalt wel wat meer gedrevenheid uit dan dit werkje. Niettemin mag Magica er best zijn. Holy Diver kennen we ondertussen wel.

Hoi Edwynn, je schreef:


Wat bedoel je met de woorden: "...heeft willen bewijzen dat hij de enige was die die vlam brandende hield". Welke vlam? Die van Sabbathiaanse metal, omdat de groep na 1995 (Forbidden) geen nieuw werk uitbracht? (Uiteraard totdat ze met ome Ronnie erbij The Devil You Know maakten?) Of bedoel je iets anders?

Ik begrijp je niet helemaal, maar vind het interessant wat je ten berde brengt!

Dio is tijdens de tour voor Dehumanizer door Iommi aan de dijk gezet als gevolg van een nieuwe flirt met Ozzy. Het valt mij op dat hij tot en met de hereniging met Iommi in 2006 of 2007 aan die stijl vast bleef houden. Alsof hij heeft willen laten horen veel beter met dat geluid voor de dag te kunnen komen dan een Sabbath met Tony Martin of Ozzy Osbourne.
Bruce Dickinson en Rob Halford deden ook zoiets om hun oude bandmaten te laten weten hoe belangrijk zij zijn.

Aha, ik begrijp je. Ja, zou best kunnen. En bovendien kun je zeggen dat Dio, Dickinson en Halford met die koers succesvol waren: ze keerden alle drie terug bij hun respectievelijke groepen.
Zeker na zijn dood wordt Ronnie James Dio nogal eens tot een halve heilige verklaard, toch denk ik dat hij in de omgang niet altijd even makkelijk was. Een perfectionist die hetzelfde van zijn muzikanten vroeg. Dat mag uiteraard, het beste van je werknemers vragen.
Toch vraag ik me af waarom Appice er ná Dream Evil en een paar jaar later na Angry Machines genoeg van had en zijn biezen pakte. Dezelfde dynamiek herken ik in de knipperlichtrelatie tussen Dio en Goldy.

Ik spreek slechts mijn idee erbij uit. Geen idee hoe Appice in de wedstrijd zat. Toch iemand die veel meer nog dan Craig Goldy als Siamese tweeling met Dio meeliep.

Soms klopt intuïtie...

Ik weet in ieder geval dat R.J. Dio een recht-toe-echt-aan drummer wilde eind jaren 90. Vooral op "Angry Machines" was het drumwerk van Vinny Appice all over the place. Op "Magica" doet Simon Wright op plichtmatige wijze zijn werk, en dat is weinig wereldschokkend.
Vinny Appice heeft ooit in de pers laten weten dat hij niet echt op "The Devil You Know" drumt. Hij is wel te horen, maar volgt een strak afgepast stramien, (mogelijk voorgepropageerd door een drumcomputer). Of dit de enige reden was van zijn vertrek bij Dio weet ik niet. Ik heb nooit iets kunnen vinden over echte ruzie of iets dergelijks.