Dio - Magica (2000)

Magica was het eerste Dio-album dat ik kocht, op een zonnige nazomerdag in Groningen, als ik het me goed herinner. Totdat ik Lock up the Wolves en Strange Highways leerde kennen, was dit album mijn favoriete Dioplaat.

Na zich in de jaren ’90 bezig te hebben gehouden met het maken van snoeiharde platen (zowel onder de Diovlag als met Black Sabbath), keert Ronnie James Dio op Magica terug naar de stijl die hem in de jaren ’80 grote successen bracht. Makkelijk luisterbare hardrocksongs dus. Dit keer echter in de vorm van een conceptalbum, waarvan het gespoken verhaal achteraan de cd staat. Ik zet de cd meestal uit als dat nummer begint, maar het de plot van het verhaal is iets met goed en kwaad en volgens mij overwint het goede uiteindelijk.
Na 2 intronummers begint het album na ongeveer 2 minuten dan echt met Lord of the Last day, mijn inziens een van de 2 toppers op het album. Turn to Stone is de eerste misser. Over het algemeen zijn de eerste nummers van het album goed, maar tot de ballade As Long As It’s Not About Love begint het album steeds meer langs me heen te glijden. Normaal ben ik niet zo van de ballades, maar mede dankzij Dio’s vocalen kan ik dit nummer wel waarderen. Met Losing My Insanity staat er nog een knaller op dit album, en daarna vind ik het eigenlijk wel welletjes. Otherworld is aardig, en tot slot volgen nog 2 outro’s. Leuk om duidelijk te maken dat het album een concept is, en muzikaal wel ok, maar ik had liever nog een goed volledig nummer gehad.

Al met al weet Dio hier de scherpte van Holy Diver noch de intensiteit van Lock Up The Wolves te benaderen. Magica biedt een paar hele goede nummers, maar helaas net wat teveel onopvallende nummers om echt hoge ogen te gooien.

3.5*

Pas vier jaar na Angry Machines verscheen opvolger Magica. Toetsenist Scott Warren bleef en levert hier vooral filmmuziek in de vorm van sferische geluiden. Terug is oorspronkelijk Diobassist Jimmy Bain, met wie Ronnie James al in 1976 speelde bij Rainbow.
Met een terugkeer naar fantasyteksten is het niet verrassend dat gitarist Tracy G met zijn modern-hakkende stijl plaatsmaakte voor Craig Goldy, die daarmee terugkeerde naar de groep waarin hij ten tijde van Intermission en Dream Evil speelde. Verrassend - ook anno 2025 - is dat de trouwe drummer Vinny Appice van Dio's zijde week. Hij dook op bij kleinere projecten als Raven Storm en het album Edge of the World van Mark Boals, kennelijk toe aan andere muzikanten en muziekjes. Dat Simon Wright van voorheen AC/DC zijn plaatsvervanger was, verbaasde me al was hij niet nieuw bij Dio: hij drumde al op Lock up the Wolves (1990).

Helaas voor mij is Dio's liefde voor traag en midtempo werk gebleven. Met doom metal heb ik geen problemen, maar bij Dio mis ik steevast variatie. En dat terwijl de man zoveel werk in Magica heeft gestoken, blijkens de 18'26" gortdroog vertelde uitleg van het verhaal, te vinden aan het slot, track 14.
Zo bevlogen als hij zong, had Ronnie James hier wel enige coaching kunnen gebruiken... Een op zich enerverend verhaal in de stijl van Tolkien over strijd tussen goed en kwaad wordt zó eentonig voorgedragen, dat de grootste ADHD'er ervan in slaap valt.

Ach ja, het gaat om de muziek, toch? De hoogtepunten: het vrouwen- en Gregoriaans koor dat volgt ná Lord of This Day en overgaat in het midtempo Fever Dreams, dat een sterke melodie en riff kent. Het snellere Turn to Stone mag er ook zijn, net als Goldy's gitaarwerk in Feed My Head, dat groeit bij vaker draaien - al is het refrein níet mijn favoriete.
Fijn is het als Dio even de grom in zijn stem weglaat en kwetsbaar As Long as It's Not About Love zingt. Ik weet dan weer waarom hij in de jaren '70 naar de absolute rocktop klom, als hij met zijn stem steeds de juiste snaar weet te raken, zowel klein als groot(s) gezongen. De trage riff en Goldy's solo schitteren eveneens.
Verrassend fraai is het akoestische intro van Losing My Insanity, een nummer met zowaar een folkinslag.

Te vaak moet ik gapen. Ter illustratie Eriel, dat begint met een pakkend sferisch intro van Warren, om daarna in een tadada-tadadaritme á la Heaven and Hell van Black Sabbath voort te modderen, zonder de versnelling van die klassieker. Daar verhelpt Dio's passionele zang niets aan: de compositie is te mager, net als de magere 7 voor het geheel. Nog altijd een dikke voldoende, het blijft per slot van rekening Ronnie James Dio.