Paul Motian Trio - Le Voyage (1979)

Jazz bonusalbum van de maand.

Ook van deze had ik nog nooit gehoord, maar dit is weer een lekkere keuze van blabla.

Het mooie van dit album is dat ik echt alle instrumentalisten top vind. Voor JF Jenny-Clark was ik al gewaarschuwd, maar de sax, die op Folk song even vlinderig speelt als ware het een dwarsfluit, is ook echt om van te genieten. Het folky geluid in de jazz zou voor mij wellicht een aardige verdere zoekrichting zijn, want al weer vind ik dat nummer er bovenuit steken (zie mijn post bij het jazzalbum van de week van Louis Sclavis).

Dat er voor de drums een hoofdrol is spreekt voor zich. Bij het beluisteren zit je dan ook middenin het drumstel. Maar toch is dit geenszins een album waaruit dat oppervlakkig beluisterd meteen duidelijk wordt; Paul Motian soleert namelijk niet maar speelt. Bij ´drum music´ duurt het zo waarachtig even voordat je door hebt dat de andere instrumenten gestopt zijn. Daarbij is het zeer ritmevast allemaal en het escaleert niet. Een soort impressionistisch ritme krijg je dan. Knap, maar vooral ook: lekker. Dat gaat dus ook goed samen met de bas, en dat komt bij het titelnummer het beste naar voren. Ongeloofelijk bijna dat dat nummer zo lang duurt, dat heb ik bij beluistering helemaal niet gemerkt (heb alles blind naar de mp3 gedaan en ben pas veel later hier gaan kijken).

Helaas lijkt ook dit album weer lastig verkrijgbaar, maar als ik het voor een redelijke prijs ooit tegenkom gaat-ie mee. Heb ik ook eens een mooi album uit 1979 waar géén disco op staat .

In ‘Le Voyage’ lijkt de stilte een even grote rol te spelen als het geluid. Motian weet waar hij mee bezig is en tast subtiel in het rond. Wat kunnen cimbalen zeggen dat een ritmische figuur nimmer uitdrukt? Alles lijkt op zijn plaats. Toch is de dialoog met de bassist nogal flets: het gaat allemaal immens traag vooruit en mist iets ‘definitief’.
Beter wordt het dan ook als de saxofonist een bijdrage levert: zijn drang om “buiten de lijntjes” te kleuren is groter, doch past hij goed in het ‘kale’ concept dat Motian voorop gesteld had.
De sterkte van dit album is tevens zijn grote zwakte: het wordt nimmer te veel.

ECM staat er om bekend dat het geluid wat gesculptuurd is. Negen van de tien keer vind ik dat eigenlijk erg mooi. Recente ecm-releases staan zo open en komen zo puur uit mijn speakers dat er een enorme ruimte in het geluid zit. Er zijn heel wat mensen die dit kil en afstandelijk vinden, maar mij spreekt het erg aan.
Bij dit album is het sculpturen van het geluid net een beetje te ver doorgeschoten; bas en drum staan er schitterend op, maar die sax heeft net wat teveel galm. Daardoor heb ik plaat de eerste keer al vrij snel afgezet; ik vond het een beetje een pornosaxgeluid dat me deed denken aan de aalgladde lijnen zoals te horen zijn bij Bohren und der Club of Gore (verder geen vergelijk mogelijk).
Na over deze horde te zijn heengestapt, kom ik een heerlijk album terecht dat me heel wat luisterplezier levert. Er moeten nog meer luisterbeurten volgen, voordat ik er een stem op kan zetten.

dit album eigenlijk een beetje vergeten. zal hem direct eens op zetten

Via de Catawiki gekocht op vinyl. Te lang niet gehoord. Nu genieten.