Paul Motian Trio - Le Voyage (1979)

Jazz bonusalbum van de maand.

Ook van deze had ik nog nooit gehoord, maar dit is weer een lekkere keuze van blabla.

Het mooie van dit album is dat ik echt alle instrumentalisten top vind. Voor JF Jenny-Clark was ik al gewaarschuwd, maar de sax, die op Folk song even vlinderig speelt als ware het een dwarsfluit, is ook echt om van te genieten. Het folky geluid in de jazz zou voor mij wellicht een aardige verdere zoekrichting zijn, want al weer vind ik dat nummer er bovenuit steken (zie mijn post bij het jazzalbum van de week van Louis Sclavis).

Dat er voor de drums een hoofdrol is spreekt voor zich. Bij het beluisteren zit je dan ook middenin het drumstel. Maar toch is dit geenszins een album waaruit dat oppervlakkig beluisterd meteen duidelijk wordt; Paul Motian soleert namelijk niet maar speelt. Bij ´drum music´ duurt het zo waarachtig even voordat je door hebt dat de andere instrumenten gestopt zijn. Daarbij is het zeer ritmevast allemaal en het escaleert niet. Een soort impressionistisch ritme krijg je dan. Knap, maar vooral ook: lekker. Dat gaat dus ook goed samen met de bas, en dat komt bij het titelnummer het beste naar voren. Ongeloofelijk bijna dat dat nummer zo lang duurt, dat heb ik bij beluistering helemaal niet gemerkt (heb alles blind naar de mp3 gedaan en ben pas veel later hier gaan kijken).

Helaas lijkt ook dit album weer lastig verkrijgbaar, maar als ik het voor een redelijke prijs ooit tegenkom gaat-ie mee. Heb ik ook eens een mooi album uit 1979 waar géén disco op staat .