The Kills - Midnight Boom (2008)

Had er vaag van gehoord, maar nooit de moeite genoemen eens goed naar The Kills te luisteren. Ben blij dat ik dat nu wel gedaan heb, wat een lekkere cd is dit zeg, momenteel verslavend!! Last day of magic, Sour Cherry, Tape Song...fijne muziek. Ga zeker de andere cd's ook beluisteren.

4.0

Ik kende de Kills niet, enkel van horen zeggen. Zag deze cd liggen, en heb hem maar aangeschaft. Daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad!

Nu ik ook hun ouder werk heb leren kennen, geef ik nog steeds de voorkeur aan deze laatste plaat.

Nu na een half jaar draai ik de plaat nog steeds, en hij verveelt niet... Dat wil wat zeggen want ik raak snel uitgekeken op platen...verhoogd naar 4,5

Deze band leerde ik kennen via hun vorige plaat No Wow, in die tijd vond ik het al een aantrekkelijke plaat, maar dat enthousiasme werd overschaduwd door een wrange nasmaak. Deze band deed me in die tijd, heel veel denken aan The White Stripes, een band die in mijn ogen veel gevarieerder was en dus ook veel intressanter.

Deze stelling werd gedeeltelijk ontkracht toen ik deze band live aan de slag zag op Werchter, ze hebben namelijk een zeer uitgesproken live-reputatie.

Nuja het kwartje viel eigenlijk pas toen ik deze plaat hoorde, toen hadden ze mij helemaal overtuigd. Deze band is namelijk meer dan een White Stripe-listen-a-like, ze heeft meer in haar marge. Dit is dansbaar en rock, dit is voor man en vrouw, voor op feestjes en voor thuis. Je hoort het al het is een zeer divers geluid, die in mijn ogen, of liever oren, onmogelijk niet aanstekelijk kan beschouwd worden.

Het recept lijkt redelijk simpel een telkens terugkomende zanglijn en muzikale lijn, maar niets is minder waar, there is more than meets the ear.
Als je goed luisterd hoor je meer als je deze plaat meermaals beluisterd. De kracht van deze plaat zit hem in de korte duur van de song, de compactheid van de muziek, die toch complexer lijkt als je het goed beluisterd. Ze slagen hier in een heel nieuw universum te creëren in telkens minder dan 3 minuten.

Mij doet de muziek niet langer aan the White Stripes denken maar eerder aan een vernieuwde Velvet Underground, dit is muziek met een kantje af. De teksten zijn suggestief en zeer duister. Daarnaast heb je nog eens een Femme Fatal à la Alison Mosshart die zo heerlijk zingt ( kijk nu al uit naar de samenwerking met Jack White).
Haar stem bekt ook zeer mooi met haar partner in crime Jamie Hinch die hier echt verscheurend te keer gaat op zijn gitaar.

Kortom dit is een topplaat, mensen die al eerder genoten van The Yeah Yeah Yeahs en zeker hun laatste plaat, twijfel niet langer en check this out, ik vind deze allesinds beter.

Heerlijk, die ongegeneerde rochelhoest in het begin van Cheap and Cheerful. Ik wil niet zeggen dat het de plaat goed samenvat, maar zeker wel de attitude. Deze band heeft zeker wel ballen. Hier ga ik nog lang van genieten.

Onsterfelijk album, al meer dan een jaar mijn lievelingsalbum ooit!

Seksuele spanning (URA fever), echte rock&roll (getting down, hook & line), dansbare elementen (cheap & cheerfull, what NY used 2b), genialiteit (tape song), onweerstaanbaar diamantje (black balloon), rauwe gierende gitaren (last day of magic, mexico), voor-het-slapen-gaan-nummertje (goodnight, bad morning) goeie teksten, power, statements, roggelend rokerhoestje, mooie artwork, dit album heeft alles!

En dan Alison Mosshart... zij is echt de coolste rock chick alive.

Wat is dit album een aangename verrassing zeg! Heb hem pas uit de uitverkoopbak gehaald, en draai hem sindsdien minimaal één keer per dag. Ben daarna ook de andere albums gaan beluisteren, maar die halen het toch niet bij deze. Lekker gevarieerd allemaal, topplaat!

Lekker attitude en coole songs, jammer dat de bijdrage van Alison Mosshart bij the Dead Weather niet zo spectaculair is...

Ik heb na veelvuldig beluisteren van het Dead Weather album (Horehound) wat ik een erg goed album vind, toch maar besloten om The Kills nog eens een kans te geven.
"Midnight Boom" heb ik een aantal keer gedraaid toen ie net uit was, maar op de 1 of andere manier vond ik het destijds maar niks, en heeft deze conclusie zich ergens in mijn systeem genesteld.

Maar een mens kan zich keihard vergissen zo blijkt.......
Ik verbaas me er bij elke luisterbeurt weer over hoe ik deze plaat zo snel weer aan de kant heb kunnen schuiven.
Het zal in een vlaag van verstandsverbijstering zijn gebeurd.
Hoe dan ook...... Bij deze alsnog de waardering die het verdient.

The Kills maken hele lekkere muziek. Het is een wat vrolijke versie van the XX. Net als bij the XX druipt ook hier de sex van af zoals hierboven al gezegd werd.

Een heerlijke plaat dus, leuke ritmes, goede melodieën en hele goede composities.

U.R.A Fever is als telefoonseks, het is ontzettend geil en broeierig maar tegelijkertijd ook ietwat eentonig.

Ik vind dit een monsterlijk fijn album, schandalig dat ik dit pas zo laat na de release te horen krijg.

Soms pakt een album je meteen. Dat was bij midnight boom half het geval. Wat vooral bleef hangen na de eerste luisterbeurt was het refrein van tape song, "You got to go steal ahead" Wat met het een en ander aan opzoekwerk, Je moet het slim spelen blijkt te betekenen. De definitie daargelaten gaat het vooral om hoe ze steal ahead zingt, dat raakt mij tot in mijn tenen. Het is lang geleden dat een zangeres mij zo wist te overtuigen. Wat een stem, wat kan eenvoud toch mooi zijn.

Dat laatste bleek een aantal luisterbeurten verder een beetje een misvatting te zijn. Ja, de nummers zijn kort en vooral de drumlijnen erg simpel van opzet. Goedkope drumsounds die je standaard bij programma's al FL studio 7 en Reason krijgt zijn gewoon gebruikt en zorgen voor een erg scherp contrast met de pixiaans aandoende gitaarsound. Die zeker in het refrein toch wel een stukje gecompliceerder is dan je in eerste instantie denkt. Een vergelijking met de White Stripes houdt wat mij betreft op bij het aantal bandleden.

Het volgende nummer wat echt bleef hangen was Getting down. Een en al aanstekelijkheid. Weer dat refrein uhuhuh aaaah uhuh aaah!! Ik zing het al dagenlang op mijn werk. Het pompt, klopt en wordt nergens saai. Textueel vind ik het allemaal ook erg hoogstaand. Het wordt nergens gezapig of quasi-filosofisch en zit bomvol heerlijke oneliners als " I'm getting down with the city and the pity of it".

Het voelt allemaal zo onbezonnen en makkelijk. Echte feelgood muziek met een cynisch randje om even later met een nummer als black balloon weer de diepte van een depressie in te duiken ook weer even moeiteloos mooi.

Inmiddels ben ik zo'n 30 luisterbeurten verder en het enige nummer wat mij niet weet te overtuigen is de afsluiter Goodnight bad morning, geen idee waarom niet, het heeft gewoon niet het magische van alle andere nummers.

Hoe dan ook is dit een ijzersterk album vol hoeken en gaten die voorlopig zijn ronden blijft doen en naar alle waarschijnlijkheid binnenkort een plaats krijgt in mijn top10

4.5

Ik heb echt nog geen ENKELE groep gehad die na 3 platen mij nog altijd bij mijn nekvel kon grijpen, elke CD hebben ze wel iets anders geprobeerd en toch zijn ze nooit uit den bocht gegaan en gewoon altijd trouw aan zich gebleven. Deze CD is van de eerste 3 inderdaad wel het beste omdat ze hier nog meer toevoegen aan hun muziek, niet dat hun 2 vorige platen minder waren (allesbehalve) maar deze heeft toch nog dat tikkeltje iets meer. Ik hoop echt dat ik deze groep ooit live te zien zal krijgen en dan zal dat zeker iets zijn dat ik voor de rest van mijn leven herinner. Zoals hiervoor mensen al zeiden, tape song is inderdaad hier wel het geniaalste nummer.

Ik kende the Kills al enkele jaren, maar had er nooit erg veel aandacht aan besteed. Tot ik enkele weken geleden op de Nederlandse tv naar de Lowlands-uitzending zat te kijken. En ik vond The Kills het beste wat ik zag die avond, vooral het charisma van Allison Mosshart viel me op. De dag erna nog maar eens een plaat beluisterd van hen, met name deze Midnight Boom... En shame on me! Dat ik niet eerder de moeite had genomen om me te verdiepen in hun muziek, dit is echt een topplaat: 4* Op naar mijn volgende Kills-album...

Had hier nog nooit van gehoord, maar klinkt wel goed na de eerste luisterbeurt. De schijn dat de Nederlandse band De Staat ook maar enigzins origineel zou zij is hierbij in ieder geval ontkracht

Als ik een definitie zou moeten geven van een 'lekkere plaat' dan komt deze cd daarvoor in aanmerking. Een van de weinige man-vrouw duo's waarin beide bandleden met hun muzikaliteit goed uit de verf komen en een gelijke bijdragen leveren aan het eindresultaat. Tevens een van de weinige duo's die live hun kunstje ook kunnen waarmaken.

Eindelijk orgineel. Dubbelpakketje met Blood pressures er ook bij voor een schamele 8,90 euro. Deze luister ik al van bij uitbrengen maar nu was het wel al heel lang gleden dat ik hem gehoord heb. Niets aan kracht ingeboet en deze schijf zakt nergens in. Zelfs relatief korte uitstapjes als Mexico & Alphabet Pony passen perfect op deze midnight boom. Al 2x live gezien ook en ze zijn goed

Night Train, een tamelijk onbekend bonusnummer dat wat mij betreft gewoon op de plaat had moeten staan.

Tape Song!

Wat is dit lang geleden! WAt een plaat!