The Kills - Midnight Boom (2008)

Deze band leerde ik kennen via hun vorige plaat No Wow, in die tijd vond ik het al een aantrekkelijke plaat, maar dat enthousiasme werd overschaduwd door een wrange nasmaak. Deze band deed me in die tijd, heel veel denken aan The White Stripes, een band die in mijn ogen veel gevarieerder was en dus ook veel intressanter.

Deze stelling werd gedeeltelijk ontkracht toen ik deze band live aan de slag zag op Werchter, ze hebben namelijk een zeer uitgesproken live-reputatie.

Nuja het kwartje viel eigenlijk pas toen ik deze plaat hoorde, toen hadden ze mij helemaal overtuigd. Deze band is namelijk meer dan een White Stripe-listen-a-like, ze heeft meer in haar marge. Dit is dansbaar en rock, dit is voor man en vrouw, voor op feestjes en voor thuis. Je hoort het al het is een zeer divers geluid, die in mijn ogen, of liever oren, onmogelijk niet aanstekelijk kan beschouwd worden.

Het recept lijkt redelijk simpel een telkens terugkomende zanglijn en muzikale lijn, maar niets is minder waar, there is more than meets the ear.
Als je goed luisterd hoor je meer als je deze plaat meermaals beluisterd. De kracht van deze plaat zit hem in de korte duur van de song, de compactheid van de muziek, die toch complexer lijkt als je het goed beluisterd. Ze slagen hier in een heel nieuw universum te creëren in telkens minder dan 3 minuten.

Mij doet de muziek niet langer aan the White Stripes denken maar eerder aan een vernieuwde Velvet Underground, dit is muziek met een kantje af. De teksten zijn suggestief en zeer duister. Daarnaast heb je nog eens een Femme Fatal à la Alison Mosshart die zo heerlijk zingt ( kijk nu al uit naar de samenwerking met Jack White).
Haar stem bekt ook zeer mooi met haar partner in crime Jamie Hinch die hier echt verscheurend te keer gaat op zijn gitaar.

Kortom dit is een topplaat, mensen die al eerder genoten van The Yeah Yeah Yeahs en zeker hun laatste plaat, twijfel niet langer en check this out, ik vind deze allesinds beter.

Onsterfelijk album, al meer dan een jaar mijn lievelingsalbum ooit!

Seksuele spanning (URA fever), echte rock&roll (getting down, hook & line), dansbare elementen (cheap & cheerfull, what NY used 2b), genialiteit (tape song), onweerstaanbaar diamantje (black balloon), rauwe gierende gitaren (last day of magic, mexico), voor-het-slapen-gaan-nummertje (goodnight, bad morning) goeie teksten, power, statements, roggelend rokerhoestje, mooie artwork, dit album heeft alles!

En dan Alison Mosshart... zij is echt de coolste rock chick alive.

Wat is dit album een aangename verrassing zeg! Heb hem pas uit de uitverkoopbak gehaald, en draai hem sindsdien minimaal één keer per dag. Ben daarna ook de andere albums gaan beluisteren, maar die halen het toch niet bij deze. Lekker gevarieerd allemaal, topplaat!

Soms pakt een album je meteen. Dat was bij midnight boom half het geval. Wat vooral bleef hangen na de eerste luisterbeurt was het refrein van tape song, "You got to go steal ahead" Wat met het een en ander aan opzoekwerk, Je moet het slim spelen blijkt te betekenen. De definitie daargelaten gaat het vooral om hoe ze steal ahead zingt, dat raakt mij tot in mijn tenen. Het is lang geleden dat een zangeres mij zo wist te overtuigen. Wat een stem, wat kan eenvoud toch mooi zijn.

Dat laatste bleek een aantal luisterbeurten verder een beetje een misvatting te zijn. Ja, de nummers zijn kort en vooral de drumlijnen erg simpel van opzet. Goedkope drumsounds die je standaard bij programma's al FL studio 7 en Reason krijgt zijn gewoon gebruikt en zorgen voor een erg scherp contrast met de pixiaans aandoende gitaarsound. Die zeker in het refrein toch wel een stukje gecompliceerder is dan je in eerste instantie denkt. Een vergelijking met de White Stripes houdt wat mij betreft op bij het aantal bandleden.

Het volgende nummer wat echt bleef hangen was Getting down. Een en al aanstekelijkheid. Weer dat refrein uhuhuh aaaah uhuh aaah!! Ik zing het al dagenlang op mijn werk. Het pompt, klopt en wordt nergens saai. Textueel vind ik het allemaal ook erg hoogstaand. Het wordt nergens gezapig of quasi-filosofisch en zit bomvol heerlijke oneliners als " I'm getting down with the city and the pity of it".

Het voelt allemaal zo onbezonnen en makkelijk. Echte feelgood muziek met een cynisch randje om even later met een nummer als black balloon weer de diepte van een depressie in te duiken ook weer even moeiteloos mooi.

Inmiddels ben ik zo'n 30 luisterbeurten verder en het enige nummer wat mij niet weet te overtuigen is de afsluiter Goodnight bad morning, geen idee waarom niet, het heeft gewoon niet het magische van alle andere nummers.

Hoe dan ook is dit een ijzersterk album vol hoeken en gaten die voorlopig zijn ronden blijft doen en naar alle waarschijnlijkheid binnenkort een plaats krijgt in mijn top10

4.5