Sufjan Stevens - Michigan (2003)

Ik heb me meermaals laten vertellen dat dit toch echt wel iets voor mij was. Losse nummertjes bevielen mij nooit zo, maar ik heb deze plaat toch maar eens een serieuze kans gegeven.
En wat blijkt dan: ik vind er werkelijk geen reet aan. Wat een vervelende jeukplaat zeg. Af en toe een aardig melodielijntje, maar het is me voor de rest allemaal veel te zweverig. Meer dan 2* kan ik er dan ook niet voor geven. Ik zal Illnois nog wel eens proberen, maar ik vrees dat het tussen Sufjan en mij niet echt wat wordt...

Michigan stribbelt nadrukkelijk tegen waar ik (de eerste helft van) Illinois vrijwel meteen goed kon waarderen. Het is het allemaal net niet op de één of andere manier, te weinig uitschieters misschien. Terwijl als ik hem zo onopgemerkt op heb staan (zoals nu) er toch een zekere aantrekkingskracht van Sufjan's sound uitgaat. Een raar geval, dit plaatje.

3*.

De vergelijking met Illinois is zeer begrijpelijk. Qua stijl en afwisseling zijn er wel degelijk overeenkomsten. Het grote verschil is kwaliteit en dan met name de kwaliteit van de afzonderlijke nummers. De meeste nummers op Michigan zijn of niet spannend genoeg, te repetitief of weten net niet die gevoelige snaar te raken, zoals de nummers op Illinois dat dus wel deden. Positief aan dit album is het constante niveau, het enige probleem is dus dat dit niveau niet hoger ligt dan 3,5*.

Aantal mindere songs toch op dit album, daar had Illinois geen last van. Het geheel is echter nog steeds wel een echte Stevens, met veel emotie (juist ook in de instrumentale stukken) en prachtige teksten. Uitschieters zijn wat mij betreft Romulus en For the Widows.Mijn stem zou ergens tussen 3,5* en 4* zitten.

Mijn beschrijving van Romulus voor de ladder:

Op het gehoor een mooi, rustig akoestisch liedje, dat vooral erg prettig in het gehoor ligt. Maar, zoals wel vaker het geval is bij Stevens' nummers, is Romulus meer dan dat. Op knappe wijze weet Stevens een situatie te schetsen van een gezin dat opgroeit zonder de liefde van een moeder. Zij vertrok met de noorderzon, waarop de opa van de kinderen de zorg op zijn schouders nam. Het contrast tussen moeder en grootvader wordt door Stevens in één zin al treffend geschetst:

'She moved away quite far
Our grandpa bought us a new VCR'

Over de diepere betekenis van het nummer is op internet uiteenlopende informatie vindbaar. Zo zou het nummer terugslaan op Stevens' eigen leven. Stevens' biologische moeder vertrok toen hij slechts één jaar oud was. Op andere plaatsen vind je juist een meer indirecte uitleg van het nummer; zo zou Stevens in het nummer tentoonspreiden hoe lastig het is om kinderen goed op te voeden, en dat hij begrip toont voor ouders die hun best doen, maar niet in hun opzet slagen.

Ik laat het met plezier aan de luisteraar over zelf een mening over het nummer, maar vooral over de tekst te vormen. Voor mij staat in ieder geval buiten kijf dat 'Romulus' één van Stevens vele pareltjes is, een prachtig nummer dat tegelijk tot rust en tot nadenken stemt.

Ik lees veel vergelijkingen met Illinois. Logisch, alleen al als je naar de naamgeving van de tracks kijkt. Zelf kende ik alleen Seven Swans en Carrie & Lowell naast Illinois. Seven Swans vind ik duidelijk de mooiste van die drie en ook Carrie & Lowell bevalt me beter dan Illinois. Illinois kent prachtige tracks, maar als geheel is het me teveel van hetzelfde en te lang. Deze Michigan komt mij voor als de ideale mix van Seven Swans en Illinois. Het type tracks als Holland, Oh God, Where Are You Now? en Vito's Ordination Song vind je niet op Illinois en juist die vind ik het mooist. En de meer Illinois-achtige nummers bevallen me ook beter als ze ingebed zijn in die wat rustigere nummers. Ben dus zeer in mijn nopjes met deze nieuwe aankoop. Ik herken me overigens ook niet in de stelling dat er 'mindere nummers' op deze plaat staan, vind alles van constant hoog niveau.