Honolulu Mountain Daffodils - Tequila Dementia (1988)

Halleluja!
Weer een meesterwerk op MuMe. Ik heb deze LP ooit gekocht omdat in de recensie stond dat het nummer Mule Brain op The Cult zou lijken. Was niet echt zo, maar dat maakte niet uit toen ik de plaat ging beluisteren. Allereerst schrok ik me kapot omdat ik dacht dat de naald naast de plaat stond. Bleek niet zo te zijn, HMD hebben ervoor gekozen om tussen de nummers geen stiltes te laten vallen, maar juist vol te zetten met ruis, noise etc. Geniaal gevonden vond (en vind) ik. Alleen maar topnummers op deze plaat, kan ik me herinneren. Moet hem snel weer eens tevoorschijn toveren. Weet iemand of dit al op CD is verschenen ?

Dat zou ik ook wel eens willen weten. Volgens mij is er alleen een cd-uitgave met deze en het vorige album samen erop...

De bedoeling was toch dat dit zeer obscuur moest blijven en als je het dan na dertig jaar ergens uit een bak haalde bij thuiskomst steil achterover zou vallen van de immense genialiteit.. (hoe zat dit precies? weet iemand dat??)

Hoe dan ook: lekker obscure popmuziek voor in bed of elders.
Ik hoor afwisselend Ian Curtis of Iggy Stooge op vocals, verscholen in een mist van krautrock-repetitie, psych en een flats post-punk... en zo nu en dan een stuk overheerlijke ruis, jawel!

Oh, dus zo zat het...

van Allmusic:

''The only true ambition of the Daffodils was to have their records exist in obscurity until developing a cult of fans via a steady slew of dollar bin discoveries. In fact, as legend has it, the artwork for the 1987 album Guitars of the Oceanic Overgrowth was designed to look as if it had spent at least two decades gathering dust in a record shop's sunshine-prone window display.''

FYI: experimenteel en idd obscuur nevenproject van Adrian Borland van The Sound.
De muziek van The Sound echoot een beetje door in de nummers 1, 2 en 4.

Jep, wist dat het van Adrian Borland was. Hoop dan trouwens vurig dat ik hem toch eens tegenkom in een platenzaak dan, helemaal vergeeld en stoffig...

Pas nu in alle rust kunnen draaien - na de aanschaf op de platenbeurs; ik moet zeggen - voor wat het waard is - dat dit de beste van de drie Honolulu's lijkt. Tenminste tot het punt dat ik de andere twee weer heb gedraaid en me afvraag: why Mr Borland did you leave us so soon?

Dit is een mooie mix van Stooges, krautrock en post-punk a la The Sound. Ik denk idd de beste van de drie. Borland was een actief baasje met allerlei projecten waarvoor hij de muziek schreef - o.a. ook White Rose Transmission - en productiewerk voor anderen (O.a. Into Paradise, Dole, Cassell Webb). En natuurlijk nog zijn omvangrijke solowerk. Hoewel soms wisselvallig van kwaliteit, wel op elk album een paar parels.

RIP

Zag op de beurs ook een ander album van Cassell Webb - geen bijdrage van AB; heb 't maar laten liggen. Album met Borland lag er ook - niet echt goedkoop, bovendien niet met het - door Joost Swarte getekende - fraaie label zoals mijn exemplaar. First Layer staat nog op de verlanglijst

The Convent - ik heb beide cd's - vind ik beduidend minder.

Staat net weer op en 4 is wel een prachtsong met fijne synth-ondertonen. Andere songs vond ik een duidelijker richting CSA gaan

Mooi!

Deze (plus de twee andere Honolulu's en nog veel meer van Adrian Borland) is nu ook te downloaden via Bandcamp. Dus... mocht je een fysiek exemplaar niet meer kunnen vinden, HIER kun je deze pareltjes beluisteren en eventueel kopen in een prima geluidskwaliteit.

Tequila Dementia

Briljante plaat dit...