Nico - Chelsea Girl (1967)

Ook hier een halfje erbij, vooral vanwege de melancholische sfeer en de fraaie strijkpartijen. Met een andere zangeres en soms net iets vlottere nummers (sommigen klinken niet helemaal af) had er eigenlijk nog wel meer ingezeten. Een instrumentale versie door een goed strijkkwartet, die dan ook de zangmelodieën speelt, zou helemaal mooi zijn.

Later werk van Nico blijf ik wel wat interessanter vinden.

Debuutalbum van Nico en onvolprezen meesterwerkje.
Een van de albums die mij nog steeds bij elke luisterbeurt emotioneel diep weet te raken.
Prachtige melancholieke songs met poëtische introspectieve teksten over eenzaamheid, spijt en verlangen, en hoewel ze de nummers niet zelf geschreven heeft, is er geen enkele andere zangeres die ze zo huiveringwekkend mooi en doorleefd kon brengen als Nico.
De instrumentale begeleiding is sober en effectief.
Haar uitvoering van These Days bijvoorbeeld is onovertroffen.

Een fijne plaat die beter wordt hoe meer je er naar luistert.

Love it and hate it. Meestal is het één van beide, maar bij deze plaat dus zij aan zij. De start vind ik prachtig en ook kant 2 heeft mooie momenten, maar de rest van kant 1, en met name 'It was a pleasure then'... Meine Gute, schrecklich.

Misschien overbodig om te zeggen, maar neem de opmerking van dominicano fonso (zie hierboven) ter harte. Die ervaring heb ik in ieder geval ook.

Fijn, weer wat aandacht voor dit fraaie album van Nico. Merk bij alle posts dat met name It Was a Pleasure Then door velen als verschrikkelijk wordt ervaren. Kan ik mij wel voorstellen. Ook ik vind dit nummer soms moeilijk door te komen. En dan duurt het ook nog eens ruim 8 minuten. Vandaar geen 5 maar 4 sterren.

Maar hey: het hoort er toch gewoon bij. Als ik het album beluister en daarbij dit nummer skip, is het album op de een of andere manier toch als geheel minder fraai. En je moet het in de tijd plaatsen: sixties, psychedelica, de Warhol-scene en Velvet Underground.