Steve Lukather - Ever Changing Times (2008)

Ik heb de moed allang opgegeven op dit forum, wat er rond Toto (Steve Lukather) gebeurt. Ik word er een beetje moe van! Altijd maar dat negatieve gel@l, het is zo makkelijk om alles af te kraken.

het is even makkelijk om alles op te hemelen

Inderdaad heerst er helaas hier op MusicMeter een bepaalde aversie tegen Toto en Steve lukather. Nu ben ik zelf niet zo'n liefhebber van Toto en consorten,maar dit album is best een goed degelijk album. Tevens heb ik een enorme bewondering voor zijn geweldige gitaarspel,al komt dit net als zijn inbreng in Toto op dit album slechts mondjesmatig tot uiting. Ooit naar een Jimi Hendrix tribute concert geweest en kwam daar eigenlijk voor Jan Akkerman,maar wie stal daar overduidelijk de show:juist ja Mijn mond viel letterlijk open van verbazing:en deed je de ogen even dicht dan waande je even aanwezig bij de reïncarnatie van de maestro himself.

@Toon1, precies. en dat gebeurt in het merendeel van de posts hierboven. 5 sterren voor een soloplaat van Steve L.? klinkt toch een beetje als plichtmatig 5 sterren geven aan alles wat maar naar Toto ruikt.

Dat gebeurt volgens mij alleen maar door één specifieke user die hier al meer dan drie jaar door niemand serieus genomen wordt. Voor het overige zie ik allemaal stemmen tussen de 3 en 4 en besprekingen die echt niet minder zijn dan het gemiddelde commentaar op de laatste Arctic Monkeys / Arcade Fire / vul zelf maar in...

er was er nog, maar je hebt gelijk. ik zag nogal wat vijven voorbij komen. ze waren inderdaad voor het meerendeel van 1 gebruiker, die heel origineel Toto heet.

nou dat valt anders reuze mee hoor, want als je diegene zijn top 10 bekijkt is dat erg wisselend...

Ach laat die gast, toch mooi als je zo mega fan kan zijn, dat heeft elke band nodig..

Mmm ik denk dat deze plaat veelste ruig is voor sky radio hoor. AOR, of westcoast Rock, tja dat is gewoon een bepaalde sound, dat moet je liggen, is redelijk subjectief, dus niet meer of minder in kwaliteit wat mij betreft. Ik probeer in ieder geval het niet mijn smaak in muziek te beinvloeden, soms hoor ik iets wat opgenomen is met een analoge 4 sporen recorder en vind ik het mooi, soms vind ik de "clean" "overproduced sound" ook weer wat hebben.

Tsja, dat krijg je met gitaristen, die willen inderdaad nogal eens een gitaarplaat maken, gek he! Dadelijk ga je Jimi Hendrix ook nog verwijten dat ie zoveel gitaar speelde... Niets is zo subjectief als muziek, als je een plaat van Lukather koopt c.q. luistert, kun je toch wel ongeveer weten wat je kan verwachten? Als ik jóuw top 10 zie, krijg ik ook jeuk aan mijn ****, dat zijn dan ook platen waar ík niet op zit te wachten!

Dat hij gitaar speelt, daar is helemaal niks mis mee. Met de manier waarop hij dat doet wel. Uitgeblust, plichtmatig en voorspelbaar, allemaal dezelfde eenheidsworst. Maar de kritiekloze fans staan daar blijkbaar om te juichen.

En bovendien, wat heeft mijn top 10 met deze plaat te maken?

Niets, wil alleen maar aangeven dat muziek iets subjectiefs is, en het verbaast me dat iemand met zo'n top 10 het uberhaupt bij Lukather zoekt. Ik vind zijn gitaarspel (ben een leek, maar vooruit) overigens helemaal niet uitgeblust of plichtmatig. Dat voorspelbare, dat ben ik wel een beetje met je eens, je kan wel ongeveer horen wanneer zijn solo's beginnen. Mocht je wat originelers van Luke's gitaarspel willen horen, luister dan eens naar Los Lobotomys (1989), Greg Mathieson LA Keyboard project (1981) of Derek Sherinian's Inertia (2001).

Ik heb het wel eens eerder gezegd op deze forum, je kan alles zeggen over Lukather, je kunt zijn muziek trekken of niet (ik begrijp prima dat iemand met MotorPsycho in zijn top 10 niks heeft met deze muziek) maar om zijn gitaarsolos te bekritiseren of zijn spel aan te vallen, dat lijkt me vrij kansloos, Lukather is technisch een ongelooflijke gitarist. Zoals Marty al aangeeft is er ook heel ander werk van hem, op de laatste live DVD van Toto (Falling in Between) speelt hij trouwens in zijn solospot zeer bizarre psychodelische gitaarsolo. Luister en huiver zou ik zeggen.

Lukather is inderdaad een fantastisch gitarist, maar ook die slaan de plank wel eens mis. ik heb 1 CD van hem en die boeit me voor geen meter. en dat heeft o.a. te maken met zijn spel. ik ken deze CD niet, maar om nu te zeggen dat het spel van Lukather boven alle kritiek is verheven gaat me veel te ver. ik ken erg veel virtuozen die bij tijd en wijle saai en voorspelbaar zijn.
neemt niet weg dat hij een heel goede gitarist is, die al vrij vaak heeft bewezen dat hij dat is.

Steve Lukather hoort bij de allergrootste gitaristen allertijden, maar helaas is zijn eerste echte solo-plaat sinds Luke (1997) een zware domper. Ik vond het soundje van TOTO's Falling in Between al veel te gelikt en glad en nu doet Lukather precies hetzelfde met zijn nieuwste solo-album. De songs zijn niet verkeerd, maar de sound is echt niet lekker. Ever Changing Times kan echt niet tippen aan Candyman of Luke, en krijgt daarom slechts 3* van mij.

Dat Lukather bij de aller grootsten der (Rock)gitaristen hoort is zo klaar als een klontje. Check zijn meer dan indrukwekkende lijst van cd's waarop hij heeft meegespeeld maar eens. http://www.stevelukather.net/Discography.aspx
Daar zal ik hem ook niet over aanvallen. Wel op zijn schrijvers capaciteiten. Daarmee is hij wel over zijn hoogte punt heen. De beste songs gaan naar Toto denk ik. De leftovers doet ie lekker solo, en dat kan mij maar matig boeien.

Kvind het eigenlijk net geen 4 sterren waard maar 3.5 vond ik overkomen als leuk geprobeerd maar jammer.

Nee, ik wil hem zien deze zomer!!!! ik ben Toto-fan en Simon Philips fan, dus ook echt een drummer maar wat deze gast altijd weer doet. Er is iets met zijn speelstijl en de nummers wat me intrigeerd!

Ik prijs dit album niet nee ik vind het gewoon een goed album. Zijn solo's zijn over het algemeen gedefineerder en emotioneler, viezer dan anderen, Hij doet het heel erg met gevoel...zijn stijl vind ik gewoon lekker. Niet dat anderen slechter zijn hoor. Bij Luke merk je gewoon dat er echt een van de beteren speelt.

Sommige nummers zijn niet zo sterk en een specifiek nummer never ending night vond ik ook gaaf...maar lijkt op Toto, geef ik toe. Dat vinden mensen dan weer storend...alweer Toto, ja..een nummer dummies. Titletrack is spectaculair...vooral de solo...jemig, een van zijn bestuitgezochte krachtige solos op deze plaat. Hij klopt aan alle kanten.

Paar nummers zijn gewoontjes en Jammin with jezus vind ik niks. Maargoed. Waard om te checken en vooral voor de gitaristen..luister even wat solotjes want dit is wel weer genieten hoor! Een iets andere Lukather met veel zang i.p.v. eindeloze solos...maar die solos zitten wel ongekend weer in elkaar!

Ik wil hem zien in Paradiso in Juli! Hoop dat er nog kaarten zijn

New World...laat ik aan vrieden op mijn school horen...vinden ze super..beetje American high school song, gevoel. Gewoon beuken met vlammende solo als je zegt dat dat Luke is geloof je het misschien even niet en hetzelfde geldt voor Tell me what you want from me. Die ook heftig maar dan niet zo high school. Dat zijn 2 nummers waarvan ik zeg, YES luke..doe dit vaker!

ik weet niet hoe jij cijfert, maar ik vind een 2,5 leuk geprobeerd maar jammer. een 3,5 is op een schaal van 10 toch een 7 en dat is in mijn boek een ruime voldoende.

Toch een half puntje verlaagd, ik vind dit na een aantal luisterbeurten geen brilliante album van een brilliante muzikant. In tegenstelling tot candyman mis ik gewoon elke vorm van virtuositeit of originaliteit.

Vind dit album ronduit teleurstellend. Lukather is zonder twijfel 1 van swerelds beste gitaristen en mijn favoriet, en dat de man dan met zo'n commercieel popalbumpje komt... heel erg tegenvallend. Hoop dat er nog eens iets als Candyman of Luke komt, want die beide albums zijn fantastisch!

@ Bart_86:

Ik denk dat Luke met dit album een handige zet heeft gedaan: Nu hij zelf Toto ten onder heeft gebracht, kan hij de Toto-fans met dit album weer verwennen, geen enkel Lukather-album klonk zo als Toto als dit album. Voor meer gitaarwerk zul je nog even geduld moeten hebben; hij schijnt al met zijn instrumentale plaat bezig te zijn. Voor de ongeduldigen onder ons: luister eens naar Inertia van Derek Sherinian (2001). Zal je vast bevallen!

Als Toto liefhebber vind ik dit een erg lekker album.
Klinkt een beetje als het stevigere broertje van Falling in Between.

Kom net terug van een optreden van de goede man en het was supervet !! Speelde niet zoveel van dit album (maar 2 nummers), maar het knalde aan alle kanten. Veel ruimte voor instrumentale stukken. Hij eindigde na 2 uur en een kwartier met een gave versie van Shine on you crazy diamond. Vet.

Op de een of andere manier weten de nummers me totaal niet te raken, een goede gitarist maar van songwriting heeft hij inderdaad weinig kaas gegeten 2.5

Bij Toto heeft hij toch mooie dingen geschreven.
Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik deze cd eigenlijk nooit meer luistert , en dat zegt ook wel wat.
Half puntje eraf.

Maar vermakelijk is het wel. Lijkt een beetje op de Kane posts.
ik heb de pech of het geluk dat er een afwijking zit in mijn verder uiteraard smetteloze muzieksmaak.....Toto. En Steve Lukather in het bijzonder, maar dan m.n. in Toto. Vooral de eerste platen zijn geweldig van die band en live zijn de solo's van Lukather bij vlagen om je vingers bij af te likken, tenzij je niet van gitaarsolo's houdt natuurlijk.
De soloplaten van Lukather bevatten meestal wel een paar lekkere nummers, maar gitaristen die solo gaan.....echt top wordt het nooit. Althans meestal niet. Geldt wat mij betreft ook weer voor deze.
5* slaat nergens op, maar 1* ook niet. Waarschijnlijk stemmers die nog op zoek zijn naar hun (muziek)identiteit.....afzetten/ophemelen is makkelijk. Ergens daartussenin zal 'de waarheid' wel weer liggen.

Prima album. Niet alles, maar er zitten wat toppers tussen. Na een paar keer luisteren skip ik in ieder geval Jammin' with Jesus. Die begint echt te vervelen. Verder blijft Stab in the Back erg lekker.

In oktober komt z'n nieuwe album 'All's Well That Ends Well' uit, ben benieuwd !

Steve Lukather is het meest bekend als de gitarist van Toto. Daarnaast staat hij bekend als technisch een van de beste gitaristen van zijn generatie. Zijn soloplaat "Ever Changing Times" laat dat mijn inziens onvoldoende horen. De plaat is een evenwichtige samenstelling van ballads en rockers, maar het geheel neigt iets te veel naar Toto (waar ik geen grote fan van ben) Ook eist zijn gitaarspel geen hoofdrol op. De solo's zijn op zich prima, maar melodieus gezien schiet het tekort. Ik verwacht echt geen gitaarpatserij, maar van een gitarist van zijn kaliber had ik meer verwacht. Als het dan niet van zijn gitaarspel moet komen, dan hoop ik op zijn minst goede liedjes. Maar ook daarvoor geldt dat "Ever Changing Times" tekort schiet. Af en toe hoor ik flarden van de goede gitarist die Lukather is, maar het is onvoldoende om "Ever Changing Times" mijn inziens naar een voldoende te brengen. Gemiste kans voor zo'n grootheid.

Het is wat flets allemaal. Als je weet wat voor potentieel Lukather heeft dan blijft hij hier wel erg veilig dobberen in de AOR vijver. Daar zou op niks mis mee zijn als de songs goed waren , maar er zitten hier toch wel flink wat onbeduidende deuntjes tussen. Voor in de wisselaar zeggen we dan diplomatiek en reiken 3 fletse sterretjes uit .