Steve Lukather - Ever Changing Times (2008)

leuke plaat maar niet meer dan dat. Ik denk wel verplichte kost voor de Toto liefhebber.

Zeer mooie soloplaat van Luke, weer heel veel variatie van gevoelige ballads naar hard-rock en nog een vleugje blues en jazz.
absoluut hoogtepunt is "Tell Me Want You Want From Me" 1 van de beste nummers ooit..
Technisch weer hoogstaand zoals je van Luke kan verwachten, zijn prachtige rauwe en gevoelige stem klinkt gewoon super !

Ook zijn zoon en dochter spelen mee op dit album.

kan geen negatief punt vinden uit dit album, dus 5*

Ietwat poppy plaat van La Luke. Had liever wat meer hard werk gehoord. Jammer dat er geen lyrics en muzikanten-info te vinden is. Misschien biedt de bijbehorende website wat meer info?

Een zeer goed album van Steve Lukather .
het is een diversiteit aan verschillende stijlen.
van ballads tot rock.
Ook de composities zijn zeer sterk.
Dus voor elk wat wils

Een terechte 5 sterren van mij en nu maar hopen dat de Single een keer gedraaid wordt op de radio.

Line-up:

* Steve Lukather - Vocals, Guitars
* Lenny Castro - Percussion
* Abe Laboriel Jr - Drums
* John Pierce - Bass
* Lee Skylar - Bass
* Jeff Babko - Keyboards
* Randy Goodrem - Keyboards


Inclusief recensie op de desbetreffende site...

Als er in 2008 één plaat wordt uitgebracht met een volstrekt misplaatste titel is het dit vierde soloalbum van gitarist Steve Lukather (onder meer bekend van Toto). Alles wat Ever Changing Times namelijk uitademt is oubolligheid, en daarmee is eigenlijk alles over deze oninteressante cd wel weer gezegd.

Omdat alleen bovenstaande alinea een wel erg summiere recensie is, even een kort sfeerbeeld van wat deze plaat de luisteraar biedt: de onopzienbarende stem van Steve Lukather is stoorzender nummer één op deze schijf. De beste man staat met zijn suffe vocale prestatie dermate hard in de mix dat horen en zien een mens vergaat. Nu wel, zien in ieder geval, horen helaas niet. Op compositorisch vlak is Ever Changing Times, zoals te verwachten was, net zo saai en inhoudsloos als Toto (met uitzondering van het prettige New World), en ook op het gebied van instrumentatie valt er weinig te beleven. In andere woorden: het is gewoon droef gesteld met deze plaat. Een kasplant zonder muzieksmaak zou ik deze saaie drek nog niet aan willen doen. Uiteraard kan Lukather spelen, maar daar merken we hier niets van. Drie maal is scheepsrecht, zeggen ze wel eens; Ever Changing Times is er duidelijk eentje teveel.







Zelf ben ik positiever over het album. Eergisteren gehaald bij VanLeest, ik vind het nog tevroeg om er een cijfer voor te geven maar het bevalt me wel. Er staan mooie songs op als Stab in the Back, I Am en New World. Ook het instrumentale The Truth is erg fraai. Een nietszeggend nummer als Never Ending Nights kan me nog niet zo bekoren.

Hoi Joël-Toto,

wat wil je nou met onderstaand bericht zeggen? Is dit jouw mening, of quote je een recensie waarvan ik de bron niet herken?

Trouwens, tussen Toto en de pers komt het echt nóóit meer goed!

PS: met wat google-werk inmiddels de recensie gevonden (zwaremetalen.com). Geen idee wat deze cd dáár te zoeken heeft! Maar voor iemand met een metal-achtergrond verbaast me zijn recensie niet...

Tja, Lukather wordt ook gewoon oud. Ten tijde van Kingdom of Desire (inmiddels 16 jaar terug) had hij echt een prachtstem vond ik, maar op Falling in Between was er niet zo veel meer van over... en dan hebben we het nog over studiowerk.

je pikt de enige negatieve review uit die er is, 9 van de 10 zijn uiterst positief, Luke heeft een prachtstem , nu nog steeds, deze cd en ook de Falling in Between Live dvd en concerten bewijzen het eens te meer. zijn stem is rauw en met heel veel gevoel in.

review van Lords of Metal:

Begin 2006 keerde Toto ijzersterk terug met de beresterke ‘Falling In Between’ plaat. Deze schijf verraste vriend en vijand van de band. Op deze cd haalde de Amerikaanse supergroep het onderste uit de kan en vond ruimte om op een hele experimentele wijze een nieuwe draai aan hun geluid te geven. Ook mensen die liever wat heavier muziek horen werden op hun wenken bediend met de krachtige opener, tevens titelnummer. Daarna werd het weer hartstikke druk voor deze mensen, ze zijn sinds de release van hun nieuwste cd constant op tour geweest. Ook al hadden de bandleden hierdoor een nog al drukke agenda, Steve Lukather, het enigste origineel overgebleven lid sinds 1977 deed daar nog enkele schepjes bovenop. Naast het toeren, het opnemen van een nieuwe live DVD werd deze man op zijn vijftigste ook nog eens een keer vader en nam daarnaast ook nog eens een complete nieuwe soloplaat op. Deze schijf, de vierde zogenoemde vocale plaat in zijn carrière, noemde hij ‘Ever Changing Times’.

Met die titel slaat hij dan ook de bekende spijker precies op zijn kop. 2008 wordt voor deze goede man een jaar vol veranderingen. Zoals deze vriendelijke meneer mij al weken geleden toevertrouwde, vanaf nu tot ergens in de nog niet zichtbare toekomst kunnen we deze man als soloartiest gaan beschouwen. Jammer genoeg wordt Toto vanaf nu (buiten nog wat optredens in Azië) voor een hele lange tijd in de ijskast gestopt en weet Luke niet wanneer hij die draad ooit weer gaat en wilt oppakken. En de manier waarop deze supergitarist dat doet kent zijn weerga niet. Met zijn nieuwe soloschijf bediend hij niet alleen de fanatieke Totofans, ook liefhebbers van allerlei andere stijlen muziek komen deze keer aan hun trekken. Mensen die liever een krachtig stukje muziek horen zullen opkijken van het heavy openingsnummer ‘Ever Changing Times’. Bij de eerste tonen van de zware riffs zul je ongetwijfeld achteruit in je bureaustoel gedrukt worden. Een heerlijk nummer met daarin een gitaarsolo die mij spontaan in huilen doet uitbarsten. Luke laat weer eens horen waarom hij bij de allergrootste der aarde hoort en niet alleen favoriet van de fans is maar ook zeer gewaardeerd wordt door beroemde medemuzikanten. Door het explosieve begin van deze nieuwe cd wist Luke dat hij met het tweede nummer beter een beetje gas kon terugnemen. Met ‘The Letting Go’ laat hij dan de luisteraar weer eventjes terug op aarde keren, een mooi rustig nummer in de zo bekende Lukather stijl. Als je je ogen sluit en naar dit stuk luistert, waan je je aan een zonnig strand aan de zee in land ver weg van hier, luister maar eens naar de prachtige piano en akoestische gitaren. Je eigen zon zal weer gaan schijnen en het nummer vindt wederom een climax in de hartstikke mooie gitaarsolo. ‘New World’ is het derde nummer van Luke’s reis door het landschap van de vele muzikale invloeden die zijn leven hebben verrijkt. Voor het eerst krijgt hij bij het schrijven medewerking van zijn zoon Trevor, een jonge muzikant waar we ook nog veel gaan horen. Je kunt zijn muziek beluisteren op http://www.myspace.com/trevbabay Ook het volgende nummer ‘Tell Me What You Want From Me’ werd samen met zoonlief in elkaar gepuzzeld. Dit stuk begint lekker rustig en vredig maar zo gauw de hoofdrefreinen door vader en zoon op ons los gevuurd worden word je wederom uit je zetel geblazen. Luister eens hoe Meneer Lukather zijn gitaar probeert te verkrachten en te mishandelen! Om daarna weer een beetje in balans te komen van het geweld wordt het volgende nummer ‘I Am’ weer beetje rustiger benaderd. Je kunt weer terug in je zetel kruipen en dan zul je witte lichten en engeltjes op je af zien komen.

Als je naar Lukather’s indrukwekkende carrière kijkt, niet alleen met Toto of solo maar ook de duizenden sessies die hij deed met alle Groten der aarde (ja, Eddie van Halen mocht dan de solo in ‘Beat It’ van Michael Jackson doen, het wereldbekende ritme werd toch maar door Luke gedaan!) valt op dat hij met een persoon tot op heden nog niet gewerkt heeft. Maar dit veranderd tijdens nummertje zes. ‘Jamming With Jesus’ heet het stuk en speciaal voor ome Luke verlaat deze goede oude zoon van de schepper zijn kruis eventjes voor een tripje richting Luke’s studio in Los Angeles. Luister tijdens dit nummer eens naar de gevoelige achtergrondzang, die zijn een echte slagroom op de buik van je vrouw. Lukather maakte nooit een geheim van zijn voorliefde voor een groep zoals Steely Dan, met ‘Stab In The Back’ brengt hij een ode aan zijn vrienden Donald Fagen en Walter Becker met nogal een groovy stukje muziek. Heel speciaal vind ik dat in dit nummer gebruik wordt gemaakt van de zogenaamde ‘Talk-box’, een effect dat Walter Becker en Dean Parks van Steely Dan gebruikte bij het nummer ‘Haitian Divorce’ van het ‘Royal Scam’ album. Door dat Luke dit effect in zijn nummer verwerkt completeert hij zijn ode aan zijn helden. Dochter Tina Lukather krijgt kan om een stukje op de achtergrond te zingen bij dit nummer. In de originele Totostijl gaat de cd verder met de ballade ‘Never Ending Nights’. Wederom laat Steve tijdens de gitaarsolo horen waarom hij zo alom gewaardeerd wordt. Zou Toto ooit weer shows doen dan zou het een misdaad zijn als dit nummer niet gebruikt zou worden. ‘Ice Bound’ is opnieuw een zeer groovy stuk, een nummer dat het goed live zou doen als Lukather zodadelijk weer solo op tour zal gaan. Ik wacht met spanning op het ‘finished product’ van deze schijf, dan kan ik tenminste ook wat beter de songteksten volgen. In het nummer ‘Ice Bound’ wordt volgens mij een interessant verhaal verteld. Als we verder luisteren gaan we jammer genoeg een beetje in de richting van het einde van deze muzikale reis van vriend Lukather. Maar eerst worden we tijdens ‘How Many Zeros’ nog getrakteerd op prachtige achtergrond vocalen. Natuurlijk had Luke genoeg keuze en vrienden om voor deze job te vragen, wat denk je bijvoorbeeld van niemand minder dan Bill Champlin van Chicago en oud Totocollega Joseph Williams. Ook de verdere lijst met andere muzikanten op dit meesterwerkje is niet bepaald oninteressant. Namen? Abe Laboriel Jr. op drums, Lenny Castro op percussie, Steve Weingart (van Luke’s El Grupo tour-band) Randy Goodrum op synthesizer en de betoverende Leland Sklar (Phil Collins, James Taylor) op bass. ‘The Truth’ is een droevig moment op deze plaat, het is namelijk het laatste deuntje op dit geschenk van Steve Lukather aan de muziekminnende wereld. Aan al het goede komt een einde, jammer want deze plaat mag voor mij eeuwig duren. Het nummer is een instrumentaaltje en is een perfect afsluiting en een voorbeeld voor wat Steve allemaal wel niet uit zijn zes snaren weet te halen.

Met ‘Ever Changing Times’ is Steve aan zijn nieuwe toekomst als soloartiest begonnen. Het zal zeker zijn dat hij ooit weer eens de draad op zal pakken met zijn Totomaten voor een of andere reünie, maar over enkele dagen houdt het op met Toto en gaat Steve zich concentreren op zijn eigen dingetje. Ik ben heel benieuwd welke muzikanten hem zullen bijstaan op zijn solotour die later dit jaar een aanvang zal vinden. Tot dan moet je maar eens gauw naar de nieuwe schijf van Steve Lukather gaan luisteren en horen waar deze man voor staat. Met ‘Ever Changing Times’ geeft hij je daarvoor de ideale mogelijkheid. Luke mijn vriend, je hebt hem het weer geflikt!

overigens is het zo goed als zeker dat Toto er definitief er mee op gaat houden, binnenkort zal dat wel bekend gemaakt worden ben ik bang

is het nou zó moeilijk om even een link te plaatsen in plaats van zo'n compleet epistel te copy-pasten?

Klinkt best aardig.
Beter als zijn vorige album van 11 jaar terug.

Waar heb je dat vandaan??

*Edit, ik lees het hele artikel nu...;)

Volgens mij stoppen ze niet, ze zijn allen een beetje Toto moe.
En zijn toe aan hun eigen dingen, maar het zal wel even duren voordat er weer iets nieuws komt.

Maar de over de nieuwe cd van Luke, een goede cd, kort maar krachtig

De titelsong is prima, maar het zijn geen nummers waarvan je zegt; yeah. Het kabbelt allemaal voort en je hoort dat dit duidelijk geen rock is, hoewel de intro wellicht anders doet vermoeden.

Ik heb het idee dat Lukather zelf van hele andere muziek eigenlijk houdt, maar dat hij weet dat hij dit het beste kan qua sound, zang en leeftijd en ook kijkt naar z'n eerdere werk.

Meneer teauteau, hoe kom je erbij dat Toto er binnenkort mee gaat stoppen? Omdat Mika Porcaro nu nog steeds niet kan spelen en Bobby steeds valser begint te zingen?

Mijn tip voor bubbachups.

Het is ook niet echt handig, hij is tien jaar ouder dan de rest zo'n beetje. De muziek leent zich er gewoon niet voor of hij is gewoon zelf af.

New world had in het Nederlands vertaald net zo goed een nummer van Jim Bakkum kunnen zijn.

Dan vervangen ze Kimball door Williams als z'n stem het niet meer aankan.:) Mag Bobby op de achtergrond meezingen en zo hier en daar ook nog zelf een nummertje meepikken.

Ja, das leuk voor Fahrenheit en The 7th one, maar de rest is toch echt Bobby werk.

Wat een kansloze recentie trouwens hierboven gepost door Joel-Toto

"De onopzienbarende stem van Steve Lukather is stoorzender nummer één op deze schijf.", "saai en inhoudsloos"

Wat een ontzettend subjectieve recentie (als je het zo mag noemen) Ik vraag me af hoe deze recensist denkt over de stem van Bob Dylan of Tom Waits? - Een stem kan je liggen of niet, period. De grootste stoorzenders zijn dit soort (helaas betaalde) muziek critici, die er een ziekelijk genoegen in hebben hun collega´s na te papagaaien en zonder fundamenteel onderbouwde kritiek hun ongezouten mening uiten.

Er is weer eens iets uitgebracht door een Totolid en de hele Totoclan is ineens weer terug. Blijft een raar fenomeen. Gelukkig zijn de meeste wel wat kritischer geworden.

louter positieve reviews te vinden in de muziekmagazines, Revolver, Oor en Rockline !

de nieuwe Toto DVD krijgt de volle 5 sterren in Revolver

oke ff mijn persoonlijke recensie

Ever changing time:

Beetje saai nummer en ook is het rifje niet echt opzienbarend dus ook als single heeft dit nummer totaal geen hitpotentie.

The letting go :

Ja een heerlijk zomers nummer lekker ingespeeld en gezongen al is de tekst iets minder bijzonder.


New word:

Lekker uptempo nr al is de pre-chorus wel een beetje saai maar verder een erg lekker nummer.

Tell me what you want from me:

Prima ballad en ook zijn de steviger gedeeltes van het nummer redelijk onverwacht al mist het rifje wel een zekere drive.

I am .

prachtig nr en één van de hoogtepunten van deze plaat .

Jamming with Jesus.

Dit nr vond ik in eerste instantie niks aan maar naar een aantal keren beluisteren moet ik mijn mening toch wel herzien want het is een leuk avontuurlijk en humoristisch nummertje.

Stab in the bach:

Schijnbaar een Steely Dan tribute nummertje maar mij doet dit nr helemaal niks.

Never ending night:

Ook weer een heerlijk laidback nummertje met een heerlijke solo


Icebound:

Mooi melodieus nummer.

How many zero's :

Op de solo na een saai nummertje.

The Truth:

Mooi gitaarnummer mooi ingetogen gespeeld erg lekker.



Dus over het algemeen genomen een geslaagde cd met diverse heerlijke nummers al mocht Luke van mij zich wel een beetje meer laten gaan qua soleren maar zeker een mooie plaat al ben ik bang dat alleen de Toto en Luke fan deze plaat zullen horen

Heeft niets te maken met het uitbrengen van deze album al dan wel de sfeer op Mume waar ik niks mee heb, dit bericht van jouw onderstreept het weer. Als je iets positiefs zegt over Toto ben je meteen onderdeel van de "Totoclan"

Als je de sfeer niets vindt, waarom laat je dan wel weer berichtjes achter bij dit album?

De waarheid is dat ik niet eens wist dat deze album uit was totdat ik hem zag staan in het update lijstje hier (was met een hele andere band bezig) de recentie hier gepost was zo kansloos dat ik me er niet van kon houden er iets over te schrijven. Heb inmiddels de album geluisterd. Geen spectaculaire dingen, word er niet warm van, maar gewoon een vrij recht toe recht aan rock album, ook weer niks mis mee eigenlijk.

Wat een verschrikkelijke Sky Radio-AOR. Wat nog wel het ergst aan deze plaat is, zijn de voorspelbare en plichtmatige gitaarsolo's. In elk liedje lijkt er één te moeten zitten, en ze blinken allemaal uit in nietszeggendheid.

mooie plaat. 1*

Goh, gek die gitaarsolo's he... bij een in de eerste plaats gitarist.
Knap trouwens dat een plaat gemaakt door een stel topmuzikanten bij elkaar zo kort door de bocht bij sommigen een 1 kan krijgen.