Zita Swoon - Big Blueville (2008)

Ik hou het bij: "Een vermakelijk album en leuk voor op de achtergrond."
De nummers doen me vrij weinig tot helemaal niets, maar het is ook niet vervelend om naar te luisteren. Het wekt ook totaal geen gevoel bij me op. Zo heel af en toe krijg ik ook nog eens associaties met de Buena Vista Social Club door de percussie in enkele nummers. Ik houd het dus maar bij 3 mooie gele sterretjes.

Ikzelf hou ook erg van de weg die de band is ingeslagen vanaf A Song About A Girls. De betoverende grilligheid van het Moondog Jr-album is misschien ver te zoeken, maar de schoonheid van de soberder "liedjes" weet me evengoed mee te slepen.
Even sterk als A Band In A Box vind ik deze Big Blueville evenwel niet. Daarvoor is het misschien wat kort, zoals al aangehaald, maar vooral vind ik dat deze wat magische momenten ontbeert. Zo gaven de nummers gespeeld op de zolder van de Vooruit A Band In A Box toch extra cachet. Maar goed, dit blijft 'n uitzonderlijk goed plaatje, dat van de eerste tot de laatste seconde kan rekenen op mijn volle aandacht, terwijl ik het bijvoorbeeld tijdens de nummers 10 & 11 op A Band In A Box wel al eens op de heupen krijg ...
Het nieuwe jasje van de Big City-nummers bevalt me prima, en ook de nieuwe nummers mogen er wezen.
In het gezegende muziekjaar 2008 weet Zita Swoon toch weer één van mijn platen van het jaar af te leveren!

Heb hem nu ook op cd waardoor ik hem nu wat meer begin te spelen en het valt toch weer op : klasseplaatje. Lekker zomers en even inventief als steeds.
De nieuwe nummers zijn ook weer de moeite waard. In Looking for a Friend zingen de zusjes echt zeer mooi, Josieanna is een op en top vrolijk en Quand Même Content is weer een knappe chanson geworden.
Voor mij is het eigenlijk meer dan tussendoortje want zowel People Can't Stand the Truth en Giving Up the Hero waren me nog niet zo bekend. En vooral de 1ste van die 2 is echt een verrijking, eenvoudig maar toch o zo aanstekelijk.
Plaat van het jaar?

Voor mij telt hij wel voor de eindejaarslijstjes. De plaat is opgenoemen in de studio met 1/3 nieuw materiaal en voor de rest herwerkte versies van oude nummers. Moest dit live gebracht zijn zou het niet tellen voor mij.

Zo heb ik vorig jaar ook een plaats gegeven aant notes from elsewhere van Peter Mulvey. Hij nam zijn oude nummers op in een volledig akoestisch jasje. De nummers klinken helemaal anders...

de zon breekt door en deze is weer niet meer uit mijn cd-speler te slaan

Wat een grote meneer is het toch, die Stef Kamil. Big Blueville is alweer bijna zes jaar oud maar heeft nog niks aan kracht ingeboet. Aan de rest van de wereld om het te ontdekken.