PJ Harvey - To Bring You My Love (1995)

Prima plaat. Een van mijn favoriete platen uit mijn puberjaren. Vooral To Bring You My Love en Long Snake Moan zijn echt ijzersterke songs- PJ Harvey op haar best. Live was ze ook niet te versmaden; erg sterk.

PJ Harvey en haar ietwat afwijkende donkere rock vond ik een heerlijke afwisseling van al dat grunge-geweld van de jaren negentig. Prettige, pittige tante. Sterke muziek.

Same here

Kruispunten in het popmuzieklandschap - ontelbaar veel zijn er.

[opa vertelt modus aan] In het voorjaar van '95 gingen mijn beste maatje destijds en ik in de rij staan voor we de klas ingingen.

In het weekend luisterden we allebei verschrikkelijk veel naar de radio op zoek naar spannende nieuwe muziek. Ja, je bent jong - kan niet goed voetballen en bezit het zesde zintuig om meisjes te laten huilen - dus luister je naar muziek

Uit goede bron had ik vernomen dat er het volgende jaar meisjes toegelaten werden op onze strenge jongensschool. Ik wist wat dat betekende voor deze jongen: veel stotteren en nog meer dromen over onbereikbare prinsessen. Ken uzelf

Dus moest ik iets zoeken waar ik mijn hart en ziel in kwijt kon zonder tussenkomst van derden (lees: prachtige creaturen van vrouwelijke origine ).

Instinctief voelde ik dat mijn redding lag in de wereld van de decadente popmuziek

De platenverzameling van mijn vader was dik in orde - maar ik kreeg sterk het gevoel dat ik moest zoeken "op mijn eigen": ik had al Suede, Pulp & Oasis "ontdekt" (ze bestonden natuurlijk al - dus ik heb ze niet letterlijk "ontdekt" - als je begrijpt wat ik bedoel).

Die drie groepen waren superklasse vond ik als veertienjarige - maar er moest toch nog beklijvender muziek bestaan, dacht ik.

Terug naar die rij op die blauwe maandag.

Dominique: "Zeg ik heb dit weekend een schitterend nummer gehoord - van ene Harvey"

Ik: "Hoe gaat het?"

Dominique: "Ben het vergeten - in het refrein zingt ze iets van "Big fish, little fish" of zo. Vanavond gaan ze nog een keer uitzenden bij Luc Janssens (god bless that man - by the way)"


's Avonds luisteren en inderdaad dat nummer was waar ik zo lang naar gezocht had. Verwrongen als het ware. Drie weken later kocht ik de cd "To Bring You My Love" - leende die uit die Dominique, die vond 'em verschrikkelijk "het klinkt alsof ze doodgaat" en trok zijn neus op. Neen - dit was het niet.

Ik was wél gek van deze cd - het klonk alsof er gevochten werd. Deze muziek suggereerde blauwe plekken, gekneusde knieën, bloed op canapés, ... dat soort dingen. Het klonk nogal lelijk, maar in die lelijkheid lag net de schoonheid. Paradoxaal - maar zo voelde ik het aan destijds.

Dan zag ik PJ Harvey op MTV - was op slag verliefd: die vrouw slaagde erin op het podium om in zichzelf duizend andere vrouwen te omvatten. Ze draagt in haar muziek een soort vage waarheid mee, die ik voor de volle 100 % onderteken (destijds en nu).

[/opa vertelt modus uit]

Een soort Nick Cave met *kuch* tieten. Geen wonder dat ze een duet hebben gezongen.

Ik ben het met de bovenstaande beschrijvingen eens. Vooral 'The Dancer' vind ik erg sterk, en 'Long Snake Moan' mag er idd ook zijn.

'The Dancer' is ook mijn favouriet. Geweldig nummer. Ik weet niet meer waarom ik deze cd aan schafte; waarschijnlijk omdat ik 'Down By The Water' wel apart vond klinken, of dat ik iets meer van het album op de radio hoorde. Weet wel dat dit album mij gelijk naar de strot greep. Wat een wijf, wat een stem. Ik had ze al eerder op Pinkpop gezien; ten tijde van haar debut album, maar toen maakte ze nog niet zoveel indruk. Nu nog steeds na zoveel jaren nog steeds een groeiplaat. Zeer goed album.

Titelnummer:

Voor het eerst gezien op lowlands (vrijdag 28 augustus, 1998 om 20.00 uur in de Alphatent), toen ik nog jaarlijks naar een festival placht te gaan. Mooie foto's van haar gemaakt.

@ ElMeroMero: ik denk dat ze nog wel meer hebben gedaan dan een duet zingen

Harvey lijkt me typisch zo'n vrouw die haar man laat strijken en die boven ligt met het bedrijven van de liefde.

4,5*

Hmm zo te zien is ze live ook niet onaardig

Long Snake Moan: http://youtube.com/watch?v=cq3FlgXGTd0

The Dancer: http://youtube.com/watch?v=RBvsPJX-CTU

Denk dat ik maar eens een concert van haar moet gaan bezoeken...

WORD!

fantastisch stukje in zijn geheel trouwens Zach!

Eén van die vele sterke albums die in 1995 werden uitgebracht. Toen ik dit album had gekocht en voor het eerst beluisterde maakte ik ook meteen de vergelijking met Nick Cave, maar nog meer met Patti Smith. Toch een aparte stem en stijl, persoonlijke teksten, vrij donker klinkend, maar niettemin behoorlijk toegankelijk en vooral tijdloos vanwege over de hele linie sterk songmateriaal.

The last of the Rockchicks. Zij is vreemd en aantrekkelijk in haar muziek en charisma.

gewoon geniale plaat de 4 eerste nummers zijn gewoon briljant , wat een wijf , wat een stem de dan nog die teksten , amai , na pattis smith terug een echt rock ' roll wijf onder ons , je kan ze ook zien als de koningin van onderland of als de zus van nick cave , wat zou dat een koppel zijn , ze lijken zelfs een beetje op elkaar , geniaal !!!

Ik begin de opener To Bring You My Love steeds meer te waarderen.
Haar stem doet ook denken aan Chrissie Hynde van Pretenders in haar betere periode.

Dat nummer gaat bij mij echt door merg en been, laatst eens heel hard opgezet terwijl ik op de bank lag te luisteren. Een mooie tekst en zo ontzettend rauw en intens gebracht. Niets dan emotie, dat nummer.

Heb dit destijds al ontdekt via het MTV-hitje Down by the Water, maar begin het (en PJ sowieso) de laatste jaren pas echt te waarderen.

C'mon Billy gaat ook door merg en been.

Gewoon een geniaal goede plaat.

Ook net als Herman herontdekt via Down By the Water; wat muzikaal ook erg sterk in elkaar zit.

Samen met Tori Amos voor mij de betere zangeressen die begin jaren 90 in opkomst kwamen.

Goede plaat en sterke songs, maar toch... Ergens wil ik dit geniaal vinden, maar kan het niet. Daarvoor is dit te aanstellerig en pretentieus. Nina Simone klinkt getergder dan dit bleekneusje.

Tja, als je alles en iedereen gaat vergelijken met Nina Simone, dan zijn we nog niet thuis. We spreken hier wel over 'hors categorie' natuurlijk.

Deze naam heb ik al zo vaak voorbij zien komen,
maar ik heb er eigenlijk nooit aandacht aan besteed.

Nu weer bij m'n last.fm recommendations..
Dus ik vind het nu wel eens tijd worden haar muziek te gaan luisteren.. Today is the big day

@Carolaah,

Veel luisterplezier! Plezier is hier wellicht niet het juiste woord, maar je snapt vast wat ik bedoel als je het album hebt beluisterd.


@aletheia,

Ik denk niet dat PJ Harvey de pretentie heeft van om ter meest getergd te klinken. Iets geniaal willen vinden is absurd en die opmerking over 'bleekneusje' is in feite gewoon racistisch.

goddamned, wat een lekkere plaat is dit!

Racistisch? Zal in het vervolg spreken van pigmentcellen die niet tot volledige bloei zijn gekomen.

Wat betreft de inhoud: haar dwepen met religie wekt wel degelijk de indruk van getergdheid, al dan niet oprechte. Plastic soul man, plastic soul.

Haar beste plaat ook al komen Dry en Stories heel dichtbij.
Live toen in Paradiso gezien met Tricky in het voorprogramma (die trouwens ook geweldig was), opkomen in de beroemde rode jurk met de distortion van To Bring You My Love, het was zo magisch, ik kan het soms zo terugroepen. Het behoort tot de mooiste concerten die ik ooit heb gezien (en ik heb er heel veel gezien).
EN WAAROM STAAT PJ NIET IN DE TOP 250??? die andere PJ met 10 nog hoger dan Nirvana, schandalig trouwens dat navolgers hoger mogen eindigen.

De top 250 wordt samengesteld aan de hand van de top 10s van alle users. En aangezien jij hem daar zelf ook niet in hebt staan ben je er zelf net zo schuldig aan als de meeste anderen hier...

Pinkpop 1992.
De droom.

Tussen de stoere mannenrock van Pearl Jam, Soundgarden en The Cult staat daar dat sympathieke schattige zangeresje geprogrammeerd met die te grote oorbellen, bij dat te grote hoofd met daaronder dat breekbare lijfje.
Lekker onderuit in het vochtige gras een beetje weg dromen, met je gedachten ergens zwevend boven Landgraaf.
Ver weg, ergens in een roes.

Nijmegen 1995.
De ontwaking.

Via een koptelefoon waar alleen de rechterkant nog functioneel is, luister ik in een platenzaak naar de nieuwe PJ Harvey.
Verdwenen is het fragiele meisje.
Vanaf de eerste seconden van To Bring You My Love weet je dat het hier een krachtige diva aan het werk is.
De toon is harder, bijna duister zelfs.
Hoe is deze vrouw zo geworden?
Wat heeft zich in de afgelopen 3 jaar in haar leven af gespeeld?

Hoe verder het album vordert, des te minder zicht krijg ik op de antwoorden van deze vragen.
Nick Cave heeft er een concurrent bij.
Niet voor niks zal hij een jaar later door haar symbolisch afgemaakt worden in Henry Lee
PJ Harvey is synoniem geworden van het sterke geslacht.

Bij Down By The Water is ze de halfgodin Sirene, die met haar mooie zang zeelieden in de val lokt.
In C’mon Billy is ze de bedrogen echtgenoot die haar man martelt in gevangenschap.
Pas in The Dancer toont ze enige vorm van berouw, en kan ik alleen maar haar dit alles vergeven.

Dat 'schattig zangeresje' had toen (1992) juist haar debuutplaat 'Dry' op ons losgelaten en dat is nu niet direct een plaat die je als 'lieflijk en breekbaar' kan omschrijven. Eerder 'rauw' en 'energiek'.

Ik zag haar dat jaar trouwens ook live op Futurama in Deinze en ik kan je verzekeren dat ze daar niet breekbaar en schattig stond te wezen maar wild om zich heen rockend de zaal op de knieën kreeg. Mijn gedachten kregen de kans niet om ergens weg te zweven. En maar goed ook.

Volgens mij onschrijf ik nergens Dry, maar juist hoe PJ Harvey op mij over kwam tijdens Pinkpop.

Neen, maar als je over 92 spreekt dan zal ze wel op Pinkpop hoofdzakelijk die plaat gespeeld hebben (aangezien ze nog geen andere had). Maar het is je goed recht om dat te ervaren zoals je het hebt ervaren natuurlijk.
It's all in the eye of the beholder.

Dat moet dan toch wel ongeveer zo geklonken hebben: YouTube - ‪PJ Harvey, Dry 9191‬‎

Ik denk dat stoere mannenrockers Pearl Jam en Soundgarden hier toch best een puntje aan kunnen ... zuigen...