The Chills - Brave Words (1987)

Wat hebben The Chills hier een kunstzinnig kiwi-karweitje van hoge kwalitatieve klasse van gemaakt. Na de ietwat wisselvallige adolescente verzamelaar Kaleidoscope World uit 1986, met enkele schitterende liedjes zoals Pink Frost erop, is de band hier toch echt definitief volwassen. Ik ben blij verrast een album aan te treffen met stuk voor stuk kwalitatief goede liedjes.

The Chills weten op één of andere manier met hun teksten en melodietjes de pracht van eenvoud over te brengen, terwijl er zowel in de muziek als teksten ook veel diepere lagen te herkennen zijn. Dat betekent dat het voor iedere luisterbeurt, of het nou de eerste of de twintigste is, wel iets te bieden heeft. Ondanks de melancholie van sommige zelfreflecterende teksten, stroomt de muziek over van goede energie en warmte. Zo overtuigend sterk als nummers zoals Rain en Night of Chill Blue bijvoorbeeld gebracht zijn.

De pracht zit hem dus in de (schijnbare) eenvoud en toegankelijkheid aan de ene kant, waardoor je dit met recht een pop-album kunt noemen. Aan de andere kant is de alternatieve inslag groot, zijn veel composities een beetje buitengewoon, en is de muzikale sfeer hier en daar sterk verwant aan die van bijvoorbeeld zo'n andere legendarische 80's band: The Feelies. Met de genoemde positieve energie die het bij me opwekt, en de unieke kenmerken van Kiwi-pop (onder andere knusheid, frisheid en ijver) is dit voor mij een erg uniek en speciaal album. 4,5*

Heb de nummers terloops dus kortstondig gehoord,maar het album is volgens mij mij erg moeilijk verkrijgbaar. Als iemand tips heeft,waar het album noch te bemachtigen is? Die 38 euro exclusief verzendkosten op Ebay vind ik een beetje te gortig voor een mij onbekend album. Het niveau van The Feelies lijken ze mij ook niet te halen maar ben toch wel nieuwsgierig

Na 15 jaar weer van stal , niet zo poppie als The Feelies, niet beter niet minder , een wolk van een plaat, gelijk weer mee in de cd speler 5 sterren

Aan deze plaat ben ik toch een aantal jaren verslaafd geweest. En nog steeds wel een beetje eigenlijk. Brave Words is veruit de beste plaat van The Chills. Prachtige liedjes, mooie teksten. Heb altijd een zwak gehad voor het gevoel voor melodie van Martin Phillipps. Hij zingt bovendien altijd lekker dóór. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer 'Brave Words' (live te zien op youtube): Phillipps begint meteen te zingen en als hij klaar is, is het nummer afgelopen. In anderhalve minuut zet hij intussen wel een lied met kop, staart en tussenstuk neer. En met een boodschap, geloof ik. Mooi, mooi. Op andere cd's van The Chills werd dit hoge niveau alleen sporadisch gehaald.

Zeker een mooi album, maar toch lang niet van het niveau van Submarine Bells of Soft Bomb. Teveel halfafgemaakte ideetjes en onsamenhangende songs. Maar ook weer met een pareltje als Dark Carnival. De vergelijking met de Feelies klopt wel redelijk, al is het bij The Chills toch vooral de melodie die het doet en bij The Feelies meer het ritme. Maar beide behoren ze, samen met The Scars, Sudden Sway en Virgin Prunes, tot de beste vergeten bands uit de jaren 80.

Ik vind Kaleidoscope World soms aardig maar vooral onsamenhangend, maar Submarine Bells een heerlijk popalbum. Moet ik dit dan gaan luisteren of valt het waarschijnlijk tegen?

maar je hebt al geoordeeld ?
deze is minstens zo poppy als Submarine Bells, en eigenlijk ook wat vrolijker.

Hmm... ik wist niet dat ik hier een stem had gestaan. Moet hem dan toch al een paar keer gedraaid hebben ooit, maar dat is blijkbaar niet erg blijven hangen. Mja, het tekent weer dat je in het huidige tijdperk moet uitkijken voor inflatie van je muziekbeleving, als alles binnen handbereik is. Reden genoeg om deze van The Chills eens een herkansing te geven dus!

Ondanks dat ik vind dat de produktie van dit album beter had gekund, geef ik hier toch **** voor.
De prachtige songs die Martin Phillips schrijft, zijn van hoge kwaliteit.

Dit is uit mijn favoriete nummer :

Well I'm not in love with anyone,
But I could fall in love with you
I have no patience for anyone, anyone, anyone
but I've lots of time for you.

Because you're so beautiful, why aren't you mine
cause you're so beautiful, why aren't you mine
cause you're so beautiful, why aren't you mine
cause you're so beautiful, why aren't you mine

Waarom deze band nooit een groot publiek heeft bereikt, is me een raadsel.

Live in Amsterdam

The Chills - Dan Destiny and the Silver Dawn @ Paradiso

The Chills - House With a Hundred Rooms @ Paradiso

Ja dat zag ik gisteravond, iets te laat ...

Was het wat?

Er was nog ruimte zat, maar een half volle zaal.

Lekker veel oude nummers van de eerste twee albums en ook dit album. Ze waren heel goed in vorm na al die jaren met zelfs een aantal nieuwe songs die ze binnenkort gaan mixen en uitbrengen. Ze hebben beloofd nog terug te komen en dan wat minder lang te wachten.

Ik vond het aantal nieuwe songs verrassend groot. Er staat een nieuwe cd op stapel, genaamd Silver Bullets, en er werd een 7" verkocht met een mooie nieuwe song en met een remix van Pink frost, die beide werden gespeeld. Martin Phillips was goed in vorm inderdaad en zijn stem is nog prima. Verder geen 'oude' leden van de Chills meer aanwezig. Wel erg rommelig geluid, vooral bij de eerste songs, maar dat werd later beter. Het optreden duurde een uur, vond ik ook wat zuinig. Van dit album werd alleen Dan Destiny gespeeld.

Er stonden vier nummers meer op de setlist, waaronder Rain, een van de mooiere nummers van dit album. Die speelde ze helaas niet. Martin Phillips is er na een moeilijke periode al weer helemaal bovenop.

Volgens de All Music Guide was de band niet zo tevreden met de produktie van dit album, "too loose and underproduced", maar dat vind ik juist de kracht ervan: korte en directe popsongs, kristalhelder gezongen en met een poppy-punky begeleiding (ik hoor de Attractions en Blondie) en het geheel "los" en daardoor zeer ademend en levendig op de plaat gezet. Wat dit album bovendien zo bijzonder maakt is de spook- en sprookjesachtige ambiance van sommige nummers, met dat zangerige orgeltje en die holle drums die steeds naar voren komen zetten, zoals bij 16 heart-throbs en Dark carnival. Die omfloerste sound doet me (mede vanwege het gebruik en het geluid van de slaggitaar) heel erg denken aan Seventeen seconds, hoezeer die plaat verder ook hiervan verschilt, terwijl de teksten soms van een David Byrne-achtige directheid zijn ("I threw a party in my heart / Nobody showed up"). En Martin Phillips heeft één van de meest vriendelijke en innemende stemmen die ik ken in de popmuziek.
        Overigens heb ik dit album alleen op CD leren kennen, maar volgens Wikipedia bestaat de vinylversie hiervan uit tracks 1-6 op kant A en tracks 10-15 op kant B, zodat naast track 16 hierboven dus ook tracks 7-9 formeel gesproken CD-bonustracks zijn.

Klopt helemaal, deze komen van de 12" "House with 100 Rooms" .

Ah, en bij de tracklisting ook al aangepast, naar ik aanneem door jóú, likeahurricane, waarvoor dank!

Eindelijk op Spotify deze.

Vanavond in Tolhuistuin trouwens.

Live in Amsterdam
Night of Chill Blue
Wet Blanket

Binnenkort komt het album opnieuw geproduceerd uit.