The Chills - Brave Words (1987)

Volgens de All Music Guide was de band niet zo tevreden met de produktie van dit album, "too loose and underproduced", maar dat vind ik juist de kracht ervan: korte en directe popsongs, kristalhelder gezongen en met een poppy-punky begeleiding (ik hoor de Attractions en Blondie) en het geheel "los" en daardoor zeer ademend en levendig op de plaat gezet. Wat dit album bovendien zo bijzonder maakt is de spook- en sprookjesachtige ambiance van sommige nummers, met dat zangerige orgeltje en die holle drums die steeds naar voren komen zetten, zoals bij 16 heart-throbs en Dark carnival. Die omfloerste sound doet me (mede vanwege het gebruik en het geluid van de slaggitaar) heel erg denken aan Seventeen seconds, hoezeer die plaat verder ook hiervan verschilt, terwijl de teksten soms van een David Byrne-achtige directheid zijn ("I threw a party in my heart / Nobody showed up"). En Martin Phillips heeft één van de meest vriendelijke en innemende stemmen die ik ken in de popmuziek.
        Overigens heb ik dit album alleen op CD leren kennen, maar volgens Wikipedia bestaat de vinylversie hiervan uit tracks 1-6 op kant A en tracks 10-15 op kant B, zodat naast track 16 hierboven dus ook tracks 7-9 formeel gesproken CD-bonustracks zijn.