Come - Don't Ask Don't Tell (1994)
mijn stem
46 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Matador
-
Finish Line (6:35)
-
Mercury Falls (4:16)
-
Yr Reign (4:20)
-
Poison (2:26)
-
Let's Get Lost (7:08)
-
String (3:50)
-
German Song (5:55)
-
In / Out (4:46)
-
Wrong Side (4:45)
-
Arrive (7:37)
-
Car * (6:04)
-
Last Mistake * (5:42)
-
Submerge * (4:21)
-
Loin of the Surf * (2:05)
-
SVK * (2:49)
-
German Song [Demo] * (5:51)
-
Adult Books * (3:45)
-
Who Jumped in My Grave * (4:48)
-
Angelhead * (4:00)
-
Cimarron * (3:58)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
51:38
(1:35:01)
0
geplaatst: 13 februari 2025, 08:45 uur
Geschreven in De album Top 100 van...:
Met de toevoeging dat het dan om een Sonic Youth gaat die de blues heeft en waar de zwartgalligheid van Dulli ophoudt, die van Thalia Zedek (de zangeres van Come) begint. dit is een extreem zwartgallige en zwaar op de maag liggende gitaarplaat. Maar ook een hele mooie: de nummers hebben allemaal een hele goede en niet per sé standaard structuur. Het gitaarwerk van Zedek en Chris Brokaw (onthoud die naam) is bijzonder smaakvol. De stem van Zedek is raspend en getekend door het leven. Come leek in de jaren 90 even een wat grotere naam te worden, het kwam ook wel langs op de alternatieve programma's van MTV maar uiteindelijk was de muziek gewoon te depressief voor een groot publiek. De platen van de band en met name deze staan echter nog steeds als een huis en steken met kop en schouders uit boven grootste deel het grunge-werk uit die tijd. Onlangs zijn ze opnieuw uitgebracht op LP, doe er je voordeel mee (zelf leg ik nog regelmatig mijn originele exemplaar op).
Aangekruist als favoriet:
1. Finish Line
2. In/Out
deric raven schreef:
Mooie tip; inderdaad een soort van Greg Dulli die door Sonic Youth begeleid wordt.
Mooie tip; inderdaad een soort van Greg Dulli die door Sonic Youth begeleid wordt.
Met de toevoeging dat het dan om een Sonic Youth gaat die de blues heeft en waar de zwartgalligheid van Dulli ophoudt, die van Thalia Zedek (de zangeres van Come) begint. dit is een extreem zwartgallige en zwaar op de maag liggende gitaarplaat. Maar ook een hele mooie: de nummers hebben allemaal een hele goede en niet per sé standaard structuur. Het gitaarwerk van Zedek en Chris Brokaw (onthoud die naam) is bijzonder smaakvol. De stem van Zedek is raspend en getekend door het leven. Come leek in de jaren 90 even een wat grotere naam te worden, het kwam ook wel langs op de alternatieve programma's van MTV maar uiteindelijk was de muziek gewoon te depressief voor een groot publiek. De platen van de band en met name deze staan echter nog steeds als een huis en steken met kop en schouders uit boven grootste deel het grunge-werk uit die tijd. Onlangs zijn ze opnieuw uitgebracht op LP, doe er je voordeel mee (zelf leg ik nog regelmatig mijn originele exemplaar op).
Aangekruist als favoriet:
1. Finish Line
2. In/Out
* denotes required fields.
* denotes required fields.