#50: Trumans Water - Spasm Smash XXXOXOX Ox and Ass (1993)


ik luister deze plaat en deze band bijna nooit meer, maar ter voorbereiding op deze lijst heb ik dat weer eens gedaan en het was duidelijk: dit hoort er gewoon in. 77 minuten gekte, die ik ook heel tof vind om naar te luisteren. Nog steeds. Het eerste "couplet" (tussen quote-tekens want dit betekent niks op deze plaat) klinkt een beginsel/oorlogsverklaring voordat het losbarst:

They said our youth was dead
How could they know?
We're stinkin' in our beds
We're lyin' low
Your plastic culture sucks and
It's gonna blow!

Aangekruist als favoriet:
1. Aroma of Gina Arnold
2. Rations
3. Bladder Stomp: Krautrock

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Trumans Water - Godspeed the Punchline

#49: The Locust - Plague Soundscapes (2003)

De gimmick van deze band was dat ze live optraden met sprinkhanenpakken. Inderdaad: sprinkhanenpakken, en hun muziek klinkt dan ook als zwermen sprinkhanen die neerdalen op de moestuin in je hersenpan: plaag na plaag (liedje na liedje) daalt neer en laat een woestenij achter. De nummers op Plague Soundscapes duren 30 tot 90 seconden en na een aantal luisterbeurten bleek er eigenlijk gewoon structuur te zitten in de knorrende synthgeluiden, schreeuwzang en punk/metalhaksels. De band oversteeg de gimmick, want Plague Soundscapes is een plaat die ik nog altijd graag luister en die het vooral goed doet in de sportschool. Ren!

Aangekruist als favoriet (deze keer op basis van de songtitel)
1. The Half-Eaten Sausage Would Like to See You in His Office
2. Late for a Double Date with a Pile of Atoms in the Water Closet
3. Twenty-Three Lubed Schizophrenics with Delusions of Grandeur

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: The Locust - New Erections

#48: Hallo Venray - The More I Laugh, the Hornier Due Gets! (1991)

Hallo Venray is al decennia één van Nederlands beste bands. Still going strong, en bijna al hun platen zijn de moeite waard. Dit is hun meest bekende plaat, die leidde tot het Pinkpop-optreden waar we Henk Koorn in visgraatpanty zagen rondhupsen, een onvergetelijk hoogtepunt in de vaderlandse popmuziek. The More I Laugh, the Hornier Due Gets! schiet heen en weer tussen Neil Young en Lou Reed, beide zijn hoorbaar van grote invloed geweest.

The Summer is Gone is een heerlijk achteloos nummertje dat de plaat opent. Vervolgens openbaart de prachtige single Slow Change zich.
Not So Long en Mr. Bigshot hebben een heerlijke Velvet Underground-cadans.
Tuck, the Man is dé HV-klassiekert. Drama en intensiteit, veel Neil Young hier.
Eugene: countryrock met tuba, waarom zit er niet meer tuba in de popmuziek?
Be Someone is een lekkere platte rocker, die in fel contrast staat met de subtiliteit van The Heart and the Soul.
The Road is ongegeneerd vals gezongen countryrock, heerlijk om dan ook zonder gene mee te bleren.
Japanese Cars is een punknummertje dat goed werkt als begeleiding voor als je met visgraatpanty's op Pinkpop gaat rondhupsen.
Las Vegas is de schitterende tearjerker die de plaat mag afsluiten. Hans Dulfer blijkt zowaar prachtig saxofoon te kunnen spelen, waarom deed hij dit niet op zijn eigen platen ?!?!?!?

Aangekruist als favoriet:
1. Las Vegas
2. Slow Change
3. The Heart and the Soul

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Hallo Venray - I'm Not a Senseless Person, at Least I Don't Want to Be

#47: Alva Noto - Xerrox Vol.1 (2007)

Ik heb bij het ruisbureau een mooie ruis geboekt, ik ga met de concorde van Airfrance naar Paris en Xerrox vol. 1 is de sondtrack. Zonder gekkigheid, in het genre ambient, subgenre gruizige ambient, sub-subgenre ruisende gruizige ambient, is dit een hoogvlieger. Deze vol. 1 trapte een reeks van 5 Xerrox-CD's af, waarvan het afsluitende deel (5 dus) afgelopen jaar verscheen. Ze zijn allemaal mooi, maar deel 1 vind ik het mooist. Het idee achter de Xerroxen is een hoogst academisch concept dat ik niet zou kunnen uitleggen en waarmee je ook geen vrienden maakt op feestjes, maar dat maakt allemaal niet uit: zonder dit concept te kennen is dit ook gewoon mooi, of misschien nog wel mooier want je kan puur focussen op het werk, en zonder afleiding van het concept ben je ook niet nodeloos bezig met verbanden tussen concept en werk zoeken of je schamen omdat je het gewoon niet snapt.

Aangekruist als favoriet:
Geen, dit is één doorlopende trip.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Alva Noto - Xerrox 2 t/m 5.

#46: Jello Biafra with NoMeansNo - The Sky Is Falling and I Want My Mommy (1991)


Na het verscheiden van Dead Kennedys maakte frontman Jello Biafra veel platen in samenwerkingsverband met andere bands. Een gouden ingeving, want zij zijn bijna allemaal heel geslaagd. Dit is mijn favoriet van het stel: een collab met de Canadese punkjazzfunkers van NoMeansNo. Jello en NoMeansNo halen het beste in elkaar naar boven: dit hoort bij beiden tot hun beste werk. Deze plaat is ziedend, klinkt ontzettend rauw, en neemt alles en iedereen op de hak op de kenmerkende bijtend-sarcastische wijze.

Het titel- en openingsnummer is opeens weer ontzettend actueel met de idioot Musk die de hele aarde omringt met zijn lanceersels, waarvan het schroot inmiddels een toekomstige ontsnapping van deze verdoemde planeet akelig in de weg gaat zitten. Biafra heeft af en toe verdomd profetische teksten geschreven. Of is het een gevalletje: als je maar heel veel roept, komt er altijd wel iets van uit?

Jesus Was a Terrorist is een ongenadig fel nummer over TV-evangelisten, een favoriet onderwerp van Biafra. Op al zijn platen nemt hij ze wel in de zeik.
Het muzikaal erg weirde Bruce's Diary lijkt opeens ook weer over een bepaalde techmagnaat te gaan, maar misschien is mijn brein paranoide van levenslang luisteren naar Jello Biafra. Maar kom op: dit klinkt toch verdomd nu?

No one ever sees me
Yet I know all of you
It's sort of like a small town
When your whole lives are on my computer

en

Our goal is perpetual economic victory
We play with you to amuse ourselves
Our motives are personal
Our motives are political
Our motives are sexual

Maar goed.
Bad is het meest rechttoe-rechtaan nummertje, maar is alleszins plezant.
Ride the Flume is een heerlijk snel nummer dat beschrijft hoe tof het wel niet moet zijn geweest om in 1899 de Sanger Flume af te dalen.
Chew is een lange jazzy song over hoe de maatschappij daklozen aan hun lot overlaten. Tot de ratten wraaknemen...
Het ook muzikaal panische Sharks in the Gene Pool waarschuwt voor de gevolgen van genetic engineering.
Afsluiter The Myth Is Real - Lets Eat gaat over de hypocrisie van dubbele moralen en bevat nog een paar heerlijk actuele wijsheden zoals:

Fake patriots say you can't burn the flag
But guess who whines the most
'Bout having to pay taxes to their country
Eat that, Donald.

Aangekruist als favoriet:
1. The Sky Is Falling and I Want My Mommy (Falling Space Junk)
2. Chew

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Jello Biafra & D.O.A. - Last Scream of the Missing Neighbors

#45: The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)

De timing kon niet beter: Scenes From the second Storey en One Last Laugh in a Place of Dying..., de beide God-Machineplaten die al heel lang alleen voor absurde prijzen te vinden waren, werden twee weken geleden heruitgebracht. Maar welke is nou de beste van de twee? Na zorgvuldige (her)beluistering van de twee plakken vind ik deze net een fractie beter dan het debuut, niet in de laatste plaats omdat de vreselijke CD-only bonustrack The Sunday Song niet op de re-release staat. Deze afsluiter verpestte altijd de eindindruk van deze plaat, maar nu dus niet meer.

"Hee, Jane's Addiction!" zei mijn vrouw toen dit opstond. Da's niet gek: de stem van zanger Robin Proper-Sheppard lijkt nogal op die van Perry Farrell, en ook muzikaal lijkt dit een beetje op de meer serieuze nummers van Jane's Addiction (zoals bijvoorbeeld Mountain Song). Tekstueel is dit mijlenver verwijderd van de hedonisten uit LA: het trio vestigde zich vanuit San Diego in het druilerige Londen, waar ze dachten dat men ontvankelijker zou zijn voor hun even druilerige muziek en nog veel druileriger teksten over de Pijn van het Zijn. Debuutplaat Scenes From the Second Storey werd een invloedrijke plaat voor de postrock en postmetal die daarna zou opkomen.
Na de opnamen van opvolger One Last Laugh in a Place of Dying... overleed bassist Jimmy Fernandez en hield de band op te bestaan. Besloten werd wel om de opnamen toch uit te brengen. Dit is dus een veel kalere plaat dan de voorganger, die duidelijk meer een studiofeel heeft. Deze is rauwer, eerlijker, en pijnlijker. Het gebrek aan opsmuk draagt voor mij bij aan dit monument, waarvan de songs net zo sterk zijn als op de voorganger. Bands hebben alle tijd om de nummers voor de debuutplaat te schrijven waardoor de tweede plaat vaak wat minder is, maar bij The God Machine is dat niet het geval: de verzameling songs op het debuut en deze opvolger is van constant enorm hoog niveau.
Robin Proper-Sheppard ging hierna verder als Sophia, bracht daarmee nog een hele trits sterke platen en nummers voort, maar nergens werd het zo legendarisch als met The God Machine.

Aangekruist als favoriet:
1. Painless
2. The Hunter
3. Boy by the Roadside

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: The God Machine - Scenes from the Second Storey

Ik ken enkel Xerrox Vol. 4. Prachtige muziek! Maar nog nooit aan de andere delen toegekomen, is het niet gewoon wat meer van hetzelfde dan?

Ja en nee... Allemaal toch net iets verschillend.

Als iedereen die twee donkere God Machine platen zou beluisteren en vergelijken dan krijgen ze vanzelf de status van Joy Division.

Ze hebben in elk geval dezelfde soort triestheid en zwaarte. In het geval JD is dat een garantie voor brede waardering en eeuwigdurende T-shirtverkoop bij H&M.

A propos triestheid en zwaarte, vlak anders The American Music Club ook niet weg. Kom hier thans graag kijken; altijd gedacht dat u een lawaaimens was, maar nu - nice to see where we meet and where we diverge

Alva Noto - op vinyl altijd snel weg. Fennesz zou ik zelf trouwens in dezelfde hoek plaatsen. Vind die twee ook net wat meer hebben Basinski die te veel van 'loops' moet hebben.

#44: Spoon - Transference (2010)

Spoon vind ik een sympathieke band en op al hun platen staan wel toffe nummers, maar toch pakken hun platen als geheel mij niet bij de lurven. Behalve Transference:

Net als eerder Metric is dit voor mij een soort van perfecte popplaat. Gestroomlijnd, niet te lang (rond de 35 tot 40 minuten is prima), en een stuk of 10 liedjes die allemaal goed zijn.

Aangekruist als favoriet:
1. I Saw the Light
2. The Mystery Zone
3. Nobody Gets Me But You

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Spoon - Girls Can Tell

#43: Juno - This Is the Way It Goes & Goes & Goes (1999)

Attentie attentie! Onbekende MuMe-verantwoorde parel die potentie heeft voor een breed publiek!

Sorry dat ik er mij vandaag met een Jantje van Leiden vanaf maak maar ook bij deze plaat heb ik al eens iets geschreven waar ik weinig aan toe te voegen heb, behalve dat Juno een soort God Machine is: ze hebben twee hele sterke platen uitgebracht die elkaar nauwelijks ontlopen.


Aangekruist als favoriet:
1. Leave a Clean Camp and a Dead Fire
2. The Sea Looked Like Lead

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Juno - A Future Lived in Past Tense

William Egglestone is vast ook een factor

Zeker, hij staat ook in mijn albumlijst "hoesfoto van een bekende fotograaf"

One Last Laugh is ook mijn favoriet, fantastisch album (maar Second Storey is een goede tweede)! Grappig ook hoe de geschiedenis zich in zekere zin herhaalt: ik heb jarenlang zitten wachten op een heruitgave van deze albums, totdat ze in 2010 op cd verschenen en ik ze vrijwel meteen aangeschaft heb. Nu, vijftien jaar later, is er dan kennelijk een heruitgave op lp.

Overigens heb ik God Machine helaas nooit live gezien (daar ben ik te jong voor!), maar Robin Proper-Sheppard wel verschillende malen met zijn band Sophia. Ook heel toffe muziek, en een heel vriendelijke vent die na afloop van het concert uitgebreid de tijd neemt voor een praatje en een plaatje.

Ik ook niet helaas. Ik heb wel verhalen over zijn wispelturigheid gelezen, ook op deze site. De ene keer beminnelijk, de andere keer kil of zelfs vijandig naar het publiek.

#42: Liars - Drum's Not Dead (2006)

Unieke plaat met een totaal eigen sound die vooral draait om atmosfeer, echoënde drums en percussie, falsettovocalen en een spaarzame invulling van "normale" instrumenten als gitaar en piano. Liars-voorman Angus Andrew vestigde vanuit Australië in New York, waar hij met zijn neus in de boter van de exploderende Brooklyn-scene van begin-jaren 2000 viel (denk Interpol, Strokes, LCD Soundsystem, Yeah Yeah Yeahs, TV On the Radio, etcetera). Meeliftend met die bands werden twee platen gemaakt, waarop op de tweede de tribale sound werd gevonden die op Drum's Not Dead werd geperfectioneerd. Voor de opnamen van deze plaat verhuisde men, in Birthday Party-stijl, naar Berlijn. Een studio waar in de DDR-tijd hoorspelen werden opgenomen (knisperende voetstappen, slaande deuren e.d.) bleek een waanzinnige akoestiek te hebben, waarvan optimaal gebruik is gemaakt. Opnieuw een geval "de studio als instrument".

Aangekruist als favoriet:
1. A Visit From Drum
2. Let's Not Wrestle Mt. Heart Attack
3. The Other Side of Mt. Heart Attack

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Liars - They Were Wrong, So We Drowned

#41: Come - Don't Ask Don't Tell (1994)



Met de toevoeging dat het dan om een Sonic Youth gaat die de blues heeft en waar de zwartgalligheid van Dulli ophoudt, die van Thalia Zedek (de zangeres van Come) begint. dit is een extreem zwartgallige en zwaar op de maag liggende gitaarplaat. Maar ook een hele mooie: de nummers hebben allemaal een hele goede en niet per sé standaard structuur. Het gitaarwerk van Zedek en Chris Brokaw (onthoud die naam) is bijzonder smaakvol. De stem van Zedek is raspend en getekend door het leven. Come leek in de jaren 90 even een wat grotere naam te worden, het kwam ook wel langs op de alternatieve programma's van MTV maar uiteindelijk was de muziek gewoon te depressief voor een groot publiek. De platen van de band en met name deze staan echter nog steeds als een huis en steken met kop en schouders uit boven grootste deel het grunge-werk uit die tijd. Onlangs zijn ze opnieuw uitgebracht op LP, doe er je voordeel mee (zelf leg ik nog regelmatig mijn originele exemplaar op).

Aangekruist als favoriet:
1. Finish Line
2. In/Out

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Come - Near Life Experience

#40: Palace Music - Viva Last Blues (1995)


En het is nog steeds de beste plaat van Will. Ik ken geen plaat die zó wankel en zó vals is en tegelijk zo onaards mooi. Elke feitelijke beschrijving doet deze plaat te kort, want wat je los van elkaar hoort is een spartaans en kaal geluid (wederom Albini), onvaste muzikanten die er net iets te vaak naast zitten en een vals zingend heerschap wiens stem erg vaak overslaat. Maar samen werkt het... en hoe! Er staan zelfs twee hele bekende en veel gecoverde nummers op: The Brute Choir en New Partner. Mijn persoonlijke favorieten zijn dan weer het openings- en slotnummer. More Brother Rides gaat werkelijk helemaal nergens naartoe maar zoals vaak is hier de reis leuker dan de bestemming. Old Jerusalem is één van de twee akoestische solonummers en blinkt uit in ontwapenende eenvoud.

Aangekruist als favoriet:
1. More Brother Rides
2. Old Jerusalem

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Palace Brothers - There Is No One What Will Take Care of You

Koenr alert! hoi123 alert!

#39: Dead Kennedys - Plastic Surgery Disasters (1982)

Ik heb ooit al een heel epistel bij deze plaat geschreven dus dat ga ik nu niet doen. Ik ga alleen maar zeggen: Beste. Punkplaat. Ooit.
Ohja en veel beter dan het debuut, puh.

Aangekruist als favoriet:
1. Well Paid Scientist
2. Riot
3. Terminal Preppie

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables - het debuut, ook best goed.

#38: Smashing Pumpkins - Gish (1991)



Dat 'met afstand' ben ik het nu niet meer mee eens, ik zou zeggen 'met teenlengte afstand tot Siamese Dream'. De uitspraak over coherent/binnen de speelduur is wel van toepassing op alles ná Siamese Dream tot op de dag van vandaag.

De debuutplaat van de Pumpkins, ook al weer uit het toverjaar 1991. Ik heb een lichte voorkeur voor Gish boven Siamese Dream vooral omdat dit zo uit de lucht kwam vallen en iets bijzonders had. De opvolger had de magie die deze plaat heeft óók, maar daar was de magie dus al gesetteld. Op Mellon Collie begon voor mij helaas de (steeds sterker) dalende lijn al. Maar goed: Gish en Siamese Dream zijn meesterwerken.
Gish is waarschijnlijk het meest 'classic rock' van alle Pumpkins-platen en barst van de riffs waar de Led Zeppelins en Black Sabbaths in hun hoogtijdagen een moord voor zouden doen. Hoogtepunten noemen heeft geen zin, de hele plaat is één hoogtepunt.

Aangekruist als favoriet:
1. Rhinoceros
2. Siva

#37: Eric's Trip - Love Tara (1993)

Weinig platen zijn zó intiem, naakt en eerlijk als dit Love Tara van de Canadese band Eric's Trip (vernoemd naar het gelijknamige Sonic Youth-nummer). Het is een ouderwets tragische echtscheidingsplaat en gaat over het einde van de relatie tussen zanger/gitarist Rick White en zangeres/bassist Julie Doiron (zij ging later solo en maakte ook muziek met Phil Elverum van Microphones/Mount Eerie). Het geluid op deze plaat is uniek. Het klinkt wrakkig en lofi maar ook warm, als een zon die door het raam op je gezicht schijnt. In sommige nummers zitten wat fieldrecordings van omgevingsgeluid, wat het de mooie sfeer versterkt. Supermelodieus, lief, elk liedje is tof en de drummer is fenomenaal. Deze band klinkt zoals ik dacht/hoopte dat Dead Moon zou klinken (maar die band doet het 'm niet voor mij).

Aangekruist als favoriet:
1. Behind the Garage
1. Anytime You Want
1. Stove
1. Follow
1. Secret for Julie
1. Belly
1. Sunlight
1. June
1. To Know Them
1. Spring
1. Frame
1. May 11
1. My Room
1. Blinded
1. Allergic to Love

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Eric's Trip - Forever Again

Gish

Toen dat album net uit was begon mijn Pumpkins liefde, en die was heel groot in die tijd.

#36: Deftones - Koi No Yokan (2012)

Ten tijde van de hoogtijdagen van White Pony had ik nooit gedacht dat deze band zó goed zou opdrogen:
A) ze waren een nu-metalband en B) ze waren keihard op weg zich naar de kloten te helpen. Op Pukkelpop zag ik, ten tijde van hun gelijknamige plaat, een optreden dat denk ik het slechtste is dat ik ooit zag: Een moddervette Chino Moreno was heel ver heen (kon niet meer op zijn benen staan) en zong de helft niet en keek dan verwilderd voor zich uit, en de rest bleef daar niet ver bij achter. Ze probeerden wel Deftones-nummers te spelen, maar het lukte niet. Gelukkig hebben ze zich op één of andere manier herpakt en in dat tweede leven maakten ze zelfs hun beste plaat. Koi No Yokan klink bright and shiny als het gebouw van Kengo Kuma op de hoes. Deze plaat gaat hard en diep en is ook qua songwriting hun beste. Nu-metal is (godzijdank) allang niet meer van toepassing, dit is duistere rock met wave- en shoegazeinvloeden.

Aangekruist als favoriet:
1. Rosemary
2. Leathers
3. Tempest

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Deftones - Diamond Eyes

Altijd gedacht dat Deftones niets voor mij zou zijn, maar deze ga ik dan toch maar eens checken

Luistert u anders bij wijze van test eens naar bovenstaand liedje

#35: Bohren & Der Club of Gore - Sunset Mission (2000)

Bedwelmende en onheilszwangere spaarzame muziek met minimale drums, zware bas, dreigende synthesizer en Fender Rhodes en sfeervolle saxofoon. Helaas is het nooit tot een samenwerking met David Lynch gekomen maar het is duidelijk dat de Duitsers (ik typte per ongeluk bijna Duisters, hihi) inspiratie hebben gehaald van de soundtrack van Twin Peaks: Badalamenti-sferen zijn nooit ver weg. Dit is muziek voor ver na middernacht. Ooit had ik de ultieme luisterervaring met deze plaat, ook ver na middernacht. Ik woonde aan de rand van het centrum van Den Haag op de 8e verdieping. Het was al een paar dagen bloedheet en door de temperatuur in huis viel er niet te slapen. Met deze CD op de achtergrond keek ik uit over de stad, terwijl een apocalyptisch onweer steeds dichterbij kwam. Bliksemschichten boven de stad tijdens het eerste nummer, op de helft van de plaat glansden de straten van het water en rende kletsnat uitgaanspubliek door muren van water, en bij afsluiter Dead End Angels spoten de putdeksels omhoog. Altijd als ik deze plaat draai, zie ik deze beelden nog voor me.

Aangekruist als favoriet: geen, ik kan de nummers nooit uit elkaar houden.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Bohren & Der Club of Gore - Black Earth

Ooit nog in je top 10 gestaan toch? Prachtige plaat