PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea (2000)

Als ik het goed gelezen heb ergens is dit zeker niet haar favoriete plaat. Knieval naar de commercieel gerichte platenbazen destijds. Live speelt ze ook helemaal geen nummers meer van dit album. Erg jammer.

Helemaal mee eens Zwaagje ! Ik heb nog geen beter album van PJ gehoord.

Wellicht vreemd, maar ik was er nog nooit toegekomen om een album van PJ Harvey te beluisteren. Er is zo’n groot aanbod van goede muziek - en ik heb een redelijk omnivore smaak, dat ik - vind ik zelf - mijzelf kan excuseren, maar jammer is het wel. Want dit is naar mijn smaak een buitengewoon goed album. Geweldige songs, prachtig gitaarwerk, en gelukkig houd ik ook heel erg van Harvey’s stemgeluid. Zelfs het duet met Thom Yorke kan ik goed hebben. Ben nu ook benieuwd geraakt naar haar andere albums. Instant classic wat mij betreft.

Wow! Dit is een voortreffelijk album. Dit geeft zo veel kracht. You Said Something is het hoogtepunt.

Dit album is de volgende die aan de beurt is in haar reissue serie (als ze hier tenminste consequent in is). Heb deze al een tijd op mijn lijstje staan van platen die ik nog MOET hebben. Origineel is inmiddels aardig opgelopen qua prijs. Geniale plaat.

PJ Harvey's ‘Stories From The City, Stories From The Sea’ is getting a vinyl reissue.

This Mess We're In (Demo)

Het tweede album van haar die ik volledig heb geluisterd. Leuk album, ik denk iets leuker dan het album 'To Bring You My Love'. De nummers Big Exit en This is Love kende ik al een beetje, maar al heel lang niet meer gehoord. Die twee nummers vind ik dan het leukste van het album. Good Fortune, Kamikaze en We Float zijn ook erg fijne nummers. Maar net als haar album 'To Bring You My Love' ben ik nu weer niet zo overdonderd. Toch fijn dat ik weer een aantal leuke nummers heb ontdekt.

Dit is altijd de plaat waarmee ik mensen kan introduceren tot de wondere wereld van PJ Harvey. Dit is allemaal wat lichter, rockier en poppier dan veel van haar andere werk.

Ondanks dat het me wat minder doet, doet het niet onder voor veel van haar andere werk en is het altijd een plezier om dit op te mogen zetten.

Hoogtepunten voor mij zijn hier 'A place called home' en 'We float'.

Ernie zegt: Lastig voor te stellen dat iemand zich hier voor zou schamen. Nu een paar keer gedraaid en meer dan onder de indruk. De lichte, toegankelijke PJ Harvey is voor mij een goede toegang tot haar werk. "Let England shake" kende & vond ik al heel goed en dit album ligt in dezelfde orde grootte qua (toegankelijke) kwaliteit. Langzamerhand ga ik teruggraven in haar oeuvre/ de duisterdere krochten van haar geest. En steeds meer geïntrigeerd worden door/ verliefd worden op deze dame en me afvragen waarom ik al niet levenslang fan ben. Ik schaar haar nu al reeds met Joni Mitchell, Nina Simone, Billie Holliday, Adrianne Lenker, Siouxie, de dames Fleetwood Mac tot de grotere vrouwen in de popmuziek. Ik moet alleen nog een beetje wennen aan het duet met Thom Yorke ("This mess we're in" - prima compositie daar niet van, "Beautiful feeling" waarin Yorke ook een Cave-achtig-koortje zingt is prachtig) - kan me op één of andere manier geen crush voorstellen tussen navelstaarder Yorke en powervrouw Polly Jean. Voorlopige favoriet is We Float, maar verder veel hits.

Schamen zal niet het juiste woord zijn maar toen ik haar live zag in 2017 viel het mij op dat deze plaat volledig genegeerd werd. Vind deze ook haar toegankelijkste en gewoon een heel goede plaat.

Een tikkeltje minder dan let england shake vind ik em.
Desalniettemin blijft dit album echt sterk overeind zeg. Het kakt nergens in en de nummers houden mijn spanningsboog redelijk hoog.
De afsluiter doet er nog een schepje bovenop en is misschien wel het beste nummer van dit album.
Productie= top. Zang=top. Melodieën zijn redelijk sterk.
En... en... en... deze zou zomaar nog naar een 4,5 of 5,0 kunnen groeier.

Het afsluitende duo is wel echt buitengewoon mooi. Groots en meeslepend, maar dan op een kleine en subtiele manier